Het werk van Drag Queens tijdens de AIDS epidemie

[Raisa]

It was our Pearl Harbor. And they were our Marines. Yet there is no memorial, no yearly observance that commemorates the work of a group of people who stepped on to a battlefield that was quickly being littered with our dead. During a time when our own government was silent and inactive, some members of our community weren’t. They fought back, and they did it in heels, wigs and a prodigious amount of makeup.

In the early 1980s when the AIDS epidemic slammed into the community and started killing us, some gay men and trans women shook off the shock and went into action. In almost every gay club in Texas, performers stepped on stage in drag and raised money to fight AIDS. Lots of money.

For those who didn’t experience the AIDS crisis, imagine a time during the late ’70s and early ’80s when the clubs were full of liberated men and women, celebrating without an inkling of what was coming around the corner. The release from the confines of small-town biases and religious shackles fueled the party.

And then it hit.

“Lord, I remember how it hit,” Gary Williams said. “It’s like we were partying one month and then burying people the next. It hit us hard and fast. But you know what I remember so clearly, so vividly? I remember how the drag queens started raising money to fight AIDS.”

There isn’t a granite wall where the drag queens’ names are etched, but Williams said there should be, so great was their contribution in the fight against the epidemic. Donna Day, Patty le Plae Safe, Donna Dumae, Kandi Delight, Whitney Paige, Tasha Kohl, Naomi Sims, Edna Jean Robinson and the names of dozens of other performers recall the years when the drag queens looked out across a ravaged community and sang for dollars.

One dollar became 10. The 10 dollars became a thousand, and the thousand dollars became millions. On that foundation, other community leaders built Oak Lawn Community Services, AIDS Services of Dallas, AIDS Arms, Bryan’s House, AIDS Interfaith Network and others. The sick and the dying had a place to get medical help, food, a place to live and a place to rest.

“But there was more to it than that,” Dumae said. “In those days, we were fighting more than AIDS. The cops were still raiding the clubs and harassing us. They’d come in completely covered up and make a big show of it, protective clothing, like there was something in the air, and they’d catch it. They’d call us names. But we still went on. We still put on the shows to raise money. We had to.”

Dumae started performing in 1982 in Fort Worth and still performs two major shows a year that benefit AIDS Services of Dallas. She, like most of the other performers, have no idea how much they’ve raised over the decades, but Don Maison, President and CEO of ASD said, there were times when Dumae and other drag queens “saved our butts.”

“I didn’t have a single nurse or home health aid,” he said. “Sometimes there was barely enough money to pay the electric bill. He relied on Mark Shekter’s Meals on the Move for breakfast and the Supper Clubs started by Kay Wilkerson to provide dinner. The money for meals not otherwise provided often came from funds raised in the bars.

Lees verder

[Raisa]

Ik vind dit een belangrijk artikel omdat tegenwoordig maar al te vaak wordt vergeten dat het veelal de 'flamboyante homo's, 'de niet passabele transen' en de 'óverdreven dragqueens waren die zo hard hebben gevochten voor de rechten waar wij nu van genieten. Mensen waar nu al te vaak op wordt neergekeken met de beschuldiging dat zij slecht zouden zijn voor de acceptatie.

[Anon20180730]

[Barbarella]

Ik ben een beetje stil van dit stukje. Maar er is zoveel over te zeggen.

Zoals: Wat een waanzinnige film zou je hierover kunnen maken.

Een goede drag performance doet iets magisch. Het brengt volwassenen in een staat van verwondering, een staat die de meeste mensen achter zich laten als ze volwassen worden. De moed en inzet die in dit stuk beschreven worden hebben mij zeker in een staat van verwondering gedracht.

Barbarella

[elke]

Helemaal mee eens Raisa!

Helaas is er een cultuur ontstaan dat je niet meer bijzonder of apart mag zijn....
Vroeger zag je ook veel meer aparte bijzondere mensen op straat, ik vond dat altijd heerlijk.

Het gezeur over de gay pride ben ik ook zat...het is toch heerlijk dat je jezelf in vrijheid uit kunt leven, je doet er tenslotte niemand kwaad mee...
Ondanks het internet is er een beetje een benauwd en bekrompen sfeertje ontstaan in de samenleving.
En inderdaad ook onder homo's en transen.

Het is allemaal angst uiteindelijk. Gun een ander zhaar vrijheid om te zijn wie zhij is.

[Rense]

Ik vind dit een belangrijk artikel omdat tegenwoordig maar al te vaak wordt vergeten dat het veelal de 'flamboyante homo's, 'de niet passabele transen' en de 'óverdreven dragqueens waren die zo hard hebben gevochten voor de rechten waar wij nu van genieten. Mensen waar nu al te vaak op wordt neergekeken met de beschuldiging dat zij slecht zouden zijn voor de acceptatie.

Precies!!!!