Wat maakt iemand nou een man of een vrouw?

[Anon20180730]

@Sabrina40, voor mij is dit nu voldoende naar elkaar toe uitgesproken en verhelderd. Groetjes, Irene

[YS62]

Beste Irene,

Toen ik rond 1990 contacten had met de toenmalige psycholoog Anton Verschoor van het VUmc genderteam, vernam ik dat ik om mij vrouw te kunnen voelen helemaal volledig aan hun eisen zou moeten aanpassen. Ik heb hen toen rigoureus de rug toegekeerd, want ik bepaal uitsluitend helemaal alleen zelf hoe ik mij precies voel en wat ik wel of niet in mijn lichaam daarvoor wel of niet aanpas.
Hartelijke groetjes, Sabrina

Dat is je goed recht en ook ik heb daar geen oordeel over.
Mbt verschoor en de protocollen ga er maar vanuit dat de tijdgeest en de veranderingen van de maatschappij hierin ook bij het vu een kwartje heeft doen vallen.
Nog niet te spreken over de krachten achter de schermen (lees: monopolist/aanzien buitenland) en financiële geldstromen (lees: subsidies).
Verder kan iedereen positief jaloers zijn dan wel geïnspireerd worden op een gelukkig mens ongeacht de uitingsvorm.

[Anon20180501]

Hai Sabrina

Ik had dacht ik duidelijk aangegeven dat ik ieders keuze hoe ver te gaan kan voorstellen en begrijpen. Ik heb er dus problemen mee dat je mij in een bepaalde hoek probeert te manoeuvreren als zou ik de medische behandeling als voornaamste referentie zien voor iemands genderidentiteit.
De vraag was waarom je telkens zegt "niet in mijn gezonde lijf". Waarom dat voor anderen kwetsend kan overkomen heeft Irene je al (2x) uitgelegd en dat is niet alleen haar uitleg, ik ben het daar - zonder dat het mij persoonlijk raakt - grondig mee eens. Maar je hoeft er verder niets mee te doen hoor; je bent tenslotte niet verantwoordelijk voor de uitleg van je uitspraken door anderen maar de vraag blijft staan WAAROM je het er elke keer bij zegt.
Je geeft aan dat je zonder hrt en srs je heel goed en gelukkig als vrouw kan leven en dat geloof ik meteen, dat heb ik in wezen ook 12 jaar gedaan. Zeg je daar echter achteraan dat je niet in je gezonde lichaam wil laten snijden dan lijkt het niet alleen alsof dit een leefregel van je is die jouw keuze (heeft) beïnvloedt maar het is ook alsof ik naar een predicatie zit te luisteren. Er is niemand onder ons die zonder bezinning is begonnen aan de hrt en/of de srs. We begeven ons op een nog maar net geplaveid geseculariseerd pad waarbij overwegingen van ethische aard wel degelijk een rol spelen, maar dan vooral als te beslechten moralistische barrières.. Begrijp me goed, je zal het misschien niet zo bedoelen maar zo komt het bij mij wel over omdat je het er bijna elke keer bij zegt.

Ik vraag me ook nog steeds af of je keuze een andere zou zijn geweest in een andere (huidige) tijd en of je als er mogelijkheden bestonden om hetzelfde resultaat te behalen zonder hrt en srs deze kans met beide handen zou aangrijpen? Deze vraag is niet aanmatigend bedoeld of zo, ik ben alleen nieuwsgierig.

x'jes en liefs
Daniéla

[Fay]

Met verkrampte vervormde surrogaat zelfbevestiging doelde ik op structureel terugkerend een onderwerp aangrijpen, om jouw fantastische levenskeuze en gendervorm te etaleren en hoe succesvol je daarmee bent


Fay

[Sabrina40]

Hai Sabrina

Ik vraag me ook nog steeds af of je keuze een andere zou zijn geweest in een andere (huidige) tijd en of je als er mogelijkheden bestonden om hetzelfde resultaat te behalen zonder hrt en srs deze kans met beide handen zou aangrijpen? Deze vraag is niet aanmatigend bedoeld of zo, ik ben alleen nieuwsgierig.

x'jes en liefs
Daniéla

Hallo Daniéla,

Op mijn elfde werd ik, in verband met een jubileum van mijn jongensschool uitverkoren om de rol van prinses in een toneelstuk te mogen spelen. Drie dagen huppelde ik toen in een mooie jurk en met heel lang haar tussen mijn klasgenootjes. Toen wilden ineens de grootste belhamels van de klas naast mij op de foto, terwijl zij mij normaal op het schoolplein niet zagen hangen van de mist. Want ik was natuurlijk nooit in voor een lekker vechtpartijtje, leuk oorlogje spelen of weet ik wat voor kattenkwaad uithalen.

Maar daarna doemde al snel dat spookbeeld van de puberteit op. Veel jongens kijken daar reikhalzend naar uit, want dan worden zij echt man. Maar ik genoot er nog van, als men door de telefoon afscheid nam met : "Dag mevrouw" en ik zag als een berg op tegen de eerste dag, dat ik mij met een afdankertje van mijn vader voor het eerst zou moeten gaan scheren. Mijn "verkeerde" lichaam is qua bouw uitstekend geschikt om er het leven mee te leiden dat ik nu leef. Maar helaas kreeg ik niet alleen een zeer zware en donkere baardgroei en een aapachtige beharing op mijn borst, nek, schouders , armen en zelfs op mijn handen, maar werden ook al vrij snel de eerste inhammen in mijn hoofdbeharing zichtbaar.

Op mijn zevende zeurde ik mijn moeder al gek, omdat ik dolgraag net als mijn buurmeisjes een leuke jurk wilde. Maar als op mijn dertiende de Transgender Wereld er al zou hebben uitgezien zoals nu en er toen al pubertijd remmers beschikbaar zouden zijn geweest, dan zou ik mijn ouders zeker gek gezeurd hebben, om in hemelsnaam die afschuwelijke puberteit eerst nog maar een tijdje uit te stellen. En hoe mijn leven dan verder zou zijn verlopen, daar zullen we helaas met de beste wil van de Wereld absoluut nooit meer achter kunnen komen.

Hartelijke groetjes, Sabrina

[Anon20180501]

Dank je Sabrina, duidelijk.

Dat niet in je gezonde lijf willen snijden is dus in de loop der tijd ontstaan.
Over het waarom ga ik niet verder speculeren, voor mij is het goed zo.

x'jes en liefs
Daniéla

[Janneke]

Kortom, je 100% man- of vrouw-voelen zal pas vertrouwd aanvoelen wanneer je door derden die het niet weten, daadwerkelijk en vanzelfsprekend ook als man- vrouw wordt aangezien en aangesproken, en dat alles natuurlijk zonder een schuin oog!;)

Is waar! Ik moest er aan wennen want ik dacht dat mensen het misschien toch wel kunnen zien ofzo maar niets is minder waar.

[Sabrina40]

Met verkrampte vervormde surrogaat zelfbevestiging doelde ik op structureel terugkerend een onderwerp aangrijpen, om jouw fantastische levenskeuze en gendervorm te etaleren en hoe succesvol je daarmee bent


Fay

Hallo Fay,

Als op dit forum nieuwkomers melden, dat zij zich bij het VUmc hebben ingeschreven, dan worden zij uitgebreid door vele forumleden gefeliciteerd en welkom geheten. Niemand stoort zich daar aan. Maar een mededeling, dat ik voor MIJN gevoel geen HRT en/of SRS nodig heb, wordt door sommige forumleden als een soort persoonlijke belediging opgevat en ook jouw typering van mijn gevoelens roept niet echt onduidelijkheden op.

Ik vind het gewoon heel erg jammer, dat in een forum als dit er toch een soort taboe ligt op een evenwichtige benadering van hoe je met transgender gevoelens kunt omgaan. Op het ISIS forum ligt dit zelfs nog duidelijk scherper.

Bij de borrel na die transgender infodag in Rotterdam enkele jaren geleden, zaten mijn vriendin en ik met vier post-ops aan een tafel. Nadat iedereen, dus ook ik, haar verhaal had gedaan bekende een van mijn tafelgenoten, dat zij nu als vrouw een heel fijn leven heeft, maar zich achteraf toch afvaagt, of al dat medische geweld daar nu wel echt voor nodig was geweest. Ik vermoed dat andere transseksuelen met dezelfde gevoelens, daar niet of nauwelijks zo open voor uit durven te komen.

Op dit forum heb ik ook gelezen over iemand die al jaren net zo leeft als ik maar zich nu afvroeg, of zij dan toch ook niet een keer aan de SRS zou moeten. Op mijn vraag op basis van welke motivatie zij die operatie wilde, werd het verder doodstil.

In de presentatie op 24 april van de resultaten van die grote Rutgers WPF enquête naar het seksueel welzijn onder o.a. de transgender populatie, kwam onder meer naar voren, dat van de vele duizenden post-ops in Nederland maar een uiterst klein deel aan deze enquête heeft deelgenomen. Veel van die mensen beschouwen zich niet meer als transgender en gaan het liefst verder onopvallend op in de gewone maatschappij. De paar non-ops, waarvan ik het bestaan weet, doen precies hetzelfde en die hoor je dus niet en die nemen ook niet deel aan dat soort enquêtes. Volgens mij hebben wij nog steeds een uiterst incompleet beeld van wat er in Nederland op transgender gebied werkelijk leeft. Alleen de pré-ops zijn heel duidelijk zichtbaar.

Maar dat Yogyakarta Principle 3 van 2006 en de daaruit voortvloeiende herziene wet BW 1:28 over de geslachtswijziging zijn natuurlijk niet gemaakt voor een te verwaarlozen groepje belangstellenden. Na 1 juli a.s. zullen wij mogelijk iets meer zicht krijgen op ook die mensen, die niet aan een RLE beginnen of begonnen zijn, maar die zonder SRS in het andere geslacht door het leven willen gaan.

Op dit forum zit een harde kern, die elkaars achtergrond kent. Maar er zijn steeds ook nieuwe bezoekers , die hier en daar af en toe wat volgen. Voor die mensen lijkt het mij wenselijk om af en toe te herhalen, waar ik sta, maar ik hoop dat de vaste kern daar dan iets minder beledigd op reageert en dat wij elkaar gewoon ieder in zijn of haar puur eigen gevoelsleven respecteren.

Groetjes, Sabrina

[Lise]

Hi Sabrina,

Dank je voor je verhaal. Ik vind je punt helder en ook wel inspirerend. Ik merk bij mezelf dat ik continu heen en weer bots tussen de welbekende binariteit: als ik het ene niet wil, dan moet ik het andere willen. als ik me dit niet voel, moet ik me dat voelen. als dingetje a goed voelt, moet ik automatisch door naar dingetje b. heel erg zwart-wit denken, waar ik niet uit kom en wat gewoon niet helpt omdat het je hartstikke passief maakt. Dat de wereld niet zwart-wit is en hokjes relatief, weet ik rationeel wel, maar gevoelsmatig blijf ik vastlopen. het is fijn te lezen hoe je je leven ingericht hebt naar wat jij wel en niet wil, en daar gelukkig mee bent.

Ik heb trouwens niet het gevoel dat hier echt mensen beledigd zijn door wat je schrijft hoor. Iedereen heeft een eigen lichaam en mag zelf bepalen wat zij daaraan "gezond" vinden en wat niet; soms worden dingen ongelukkig geformuleerd of ongelukkig geinterpreteerd of allebei, maar ik denk dat we het daar allemaal wel over eens zijn hier.

[Anon20180501]

...en dat wij elkaar gewoon ieder in zijn of haar puur eigen gevoelsleven respecteren.

Dat is m.i. hier ook het geval en het ging er om dat jouw 'leefregel' voor sommige pijnlijke herinneringen opriep.
Meer niet en dat zal jij beslist niet zo bedoeld hebben maar zo kwam het wel aan.

Wat mij betreft laten we het voor wat het is, hier schieten we niets mee op.

x'jes en liefs
Daniéla