Vaag? Ze dachten dus dat dat niet mijn paspoort was maar van mijn vriend nou had ik mij erop voorbereid maar dat bleek onnodig te zijn, zij dachten namelijk dat mijn "vriend" een machtiging aan mij gaf.
Lol
Het is meer de leeftijd van de foto zelf denk ik, de foto op de paspoort is uit 2006 (Poolse paspoort is 10 jaar geldig namelijk) en ik had gewoon kort haar, verder was ik pas 15 nou wordt ik volgende week 23 dus de verschil is enorm.Barbarella schreef:Dat gaat goed Veronica
Barbarella
Ach emma, de partij waar jij op wou stemmen heeft toch gewonnenEmma schreef:Gaat goed allemaal![]()
Uiteindelijk heb ik besloten niet te stemmen, hoewel ik de hele dag tegen die gleufkliko aan heb zitten kijken en mijn stempas en kegitimatie met goed lijkende foto bij me had... Maar de voorzitster van het stembureau begon een leuk gesprek met me dat al snel over haar kinderen, stiefkinderen en mijn kinderen en stiefkinderen ging. En op een gegeven moment begon het er toch wel erg op te lijken dat ze dacht dat de ex van mijn ex een vrouw was, mijn ex een man en ik de moeder van mijn kinderen. Durfde de betovering niet te verbreken met mijn toch wel M klinkende voornamen in mijn paspoort en op de stempas, en de M tussen het stempasnummer en de geboortedatum...
Zojuist heb ik weer gestemd voor Europa ditmaal. Het ging helemaal goed, alhoewel mij nog eens gevraagd werd of ik inderdaad diegene was die op mijn ID kaart stond.Sabrina schreef:Ik ga altijd stemmen. Wij hebben er hier recht op en dan zal ik het ook gebruiken. Ik zie het als mijn verantwoordelijkheid om iets aan de politiek te doen, zonder er alleen maar om te klagen.
Heb bij de eerste keer dat ik als vrouw ging stemmen nergens last van gehad. Ik zei dat het "een oude foto was" en daar ging de mevrouw achter de balie heel discreet mee om.jacqueline schreef:ik weet niet eens of ik kan gaan stemmen. Je moet je wel legitimeren met je paspoort. En ik zie er in het echt toch wat anders uit dan die rotkop in dat rode boekje....
"Geef dit briefje maar aan die mevrouw daar."
"Hee, Emma!"
"Kijk eens ik heb nieuwe slippers gekregen!"
"Daar is mevrouw Laurijssens"
En dan een rijtje mensen die me niet meer herkenden, waarvan een paar me wel aan bleven kijken zo van, en toch ken ik je ergens van. En ongetwijfeld mensen die me wel herkenden maar niet wisten wat ze er mee aan moesten.
Waarom zou ik ook alweer weg gaan hier op termijn? De buurt zit vol mensen die eigenlijk te veel van mijn transitie weten om onzichtbaar te zijn, en toch voelt het aan of ik vóór anderhalf jaar terug geen ander leven heb gehad hier dan zo.
Geluksmomentjes. Dat zijn het.