Ja ik ga in de loop van volgende week er ff voor zitten, maar hoe pak je het aan heb je het verdeeld in deel onderwerpen ofzo ? of gewoon alles de vrije loop gelaten en er een groot lopend verhaal van gemaakt ?
Excuses trouwens voor off topic gaan ik zal een nieuw topic starten of de oude opzoeken, het is niet mijn bedoeling om dit draadje in de war te schoppen.
Janice schreef:Ja ik ga in de loop van volgende week er ff voor zitten, maar hoe pak je het aan heb je het verdeeld in deel onderwerpen ofzo ? of gewoon alles de vrije loop gelaten en er een groot lopend verhaal van gemaakt ?
Excuses trouwens voor off topic gaan ik zal een nieuw topic starten of de oude opzoeken, het is niet mijn bedoeling om dit draadje in de war te schoppen.
Ik begon vanaf het punt dat ik het gevoel had anders te zijn en liep langzaam door naar het moment dat ik in 2012 tegen mijn moeder en later vrienden het vertelde.
Ik hield het puur over mijn genderdysforie en niet het leven eromheen omdat het in mijn geval niet relevant is, ik hield beide compleet gescheiden van elkaar.
wbt levensverhaal 'gewoon ' beginnen en dan loopt het wel, zo doe ik dat iig. wbt dat ik al zoveel gesprekken heb gehad, in mijn gesprekken met mevr Peeters was er nooit een duidelijke afspraak mbt hoeveel gesprekken. gewoon zo: volgende keer gaan we het over dit of dat hebben. zo zijn we van alles gepasseerd:
een gesprek met een vriendin erbij, gesprek met mijn moeder erbij, kennismakingsgesprek (eerste) gesprek over mijn levensverhaal, en dan gesprek over mijn tijd als klein kind, gesprek over ik op middelbare school, gesprek over studie tijd en heden. gesprek over plan van aanpak.....echt alles word apart genomen,geen idee waarom. echter heb ik vorig gesprek echt gevraagd hoe en wat, en precies hoe ik mij voel en wat mijn verwachtingen zijn, ik heb eindelijk een idee dat het ergens heen gaat.
de afspraak is dat ik een psycholoog regel voordat ik met hormonen begin, dat zou haar een fijner idee geven als hulpverleenster (haar woorden). dat je je ei kwijt kan, over je gevoelens naast GD...maarja, psycholoog regelen voor nieuw gesprek..die 7 april is..
Hoe zit/zat dat bij jullie? ook qua inhoud gesprekken en gesprekken richting plannen hormonen?
Caitlyn schreef:wbt levensverhaal 'gewoon ' beginnen en dan loopt het wel, zo doe ik dat iig. wbt dat ik al zoveel gesprekken heb gehad, in mijn gesprekken met mevr Peeters was er nooit een duidelijke afspraak mbt hoeveel gesprekken. gewoon zo: volgende keer gaan we het over dit of dat hebben. zo zijn we van alles gepasseerd:
een gesprek met een vriendin erbij, gesprek met mijn moeder erbij, kennismakingsgesprek (eerste) gesprek over mijn levensverhaal, en dan gesprek over mijn tijd als klein kind, gesprek over ik op middelbare school, gesprek over studie tijd en heden. gesprek over plan van aanpak.....echt alles word apart genomen,geen idee waarom. echter heb ik vorig gesprek echt gevraagd hoe en wat, en precies hoe ik mij voel en wat mijn verwachtingen zijn, ik heb eindelijk een idee dat het ergens heen gaat.
de afspraak is dat ik een psycholoog regel voordat ik met hormonen begin, dat zou haar een fijner idee geven als hulpverleenster (haar woorden). dat je je ei kwijt kan, over je gevoelens naast GD...maarja, psycholoog regelen voor nieuw gesprek..die 7 april is..
Hoe zit/zat dat bij jullie? ook qua inhoud gesprekken en gesprekken richting plannen hormonen?
In het kort?
Bij mij:
1ste gesprek, praten over mijn omgeving dus wat doe ik, waar, mijn familie enz.
2de gesprek leverde ik levensverhaal in die in 3de gesprek werd besproken, maar in de 2de bespraken wij mijn gevoelens, wensen en in het kort mijn verleden.
3de gesprek, de hele levensverhaal bespreken (9 kantjes)
4de gesprek, zou met moeder zijn maar die kon niet dus de psychologische test besproken en besproken hoe het mij en school gaat, verder had ze duidelijk gemaakt dat ik gewoon voor 99% hormonen krijg omdat ze ziet dat ik zeker weet een vrouw te zijn en dat mijn wens voor 100% duidelijk is.
5de gesprek, telefonisch gesprek met mijn moeder, verder beetje uitleg over de dingen die ik niet wist (bleek onbewust bijna alles precies te weten)
6de gesprek duurde iets van 20 minuten, we wisten hoe en wat het was klaar en 8 dagen later mijn bloedonderzoek,dexascan en afsprak bij endo in 1 ochtend gehad en meteen de hormonen mee gekregen.
Maar ik wist al jaren wat mijn wens is, het is nooit zwakker geworden en ik was duidelijk, ik kan echt niet verder als man en verlang met hart en ziel heel duidelijk dat ik een vrouw ben die lijdt in een mannenlichaam.
Door omstandigheden heb ik hier een tijdje niets meer geschreven. Inmiddels ben ik twee gesprekken verder. Het gesprek in april was nog bij mijn oude psycholoog, daarin gaf ze aan vervroegd met zwangerschapsverlof te gaan. Gevolg was dat het 7e gesprek, met mijn moeder, in mei al bij een andere psycholoog plaatsvond.
Kort samengevat het gesprek in april:
Ik vroeg om duidelijkheid omtrent school/dagbesteding. Ik wilde vooral weten waarom ze het zo belangrijk vond dat ik naar de huidige school bleef gaan.
De conclusie was dat er een aantal misverstanden waren. Ze ging blijkbaar om onduidelijke redenen telkens uit van een incident met school in de eerste 2 weken van januari dit jaar. Ze was daardoor bang dat als ik met school ging stoppen, ik thuis ging zitten. Terwijl ik in de 3 opvolgende gesprekken telkens al had aangegeven daadwerkelijk serieus bezig te zijn met zoeken naar wat anders en ook stappen had gezet zoals solliciteren, in gesprek gaan met het UWV en een regulier B-rijbewijs behalen. Maar op de één of andere manier bleek dat het niet goed is overgekomen bij de psycholoog, hoewel het op het moment wel op papier werd gezet. Verder was ze nog steeds in de veronderstelling dat ik door pesterijen nog steeds regelmatig dagenlang wegbleef van school, terwijl ik al vanaf het gesprek in februari had aangegeven dat het al beter ging en van dusdanig ernstige pesterijen geen sprake meer was.
Hoe de misverstanden kwamen, is mij niet meer duidelijk geworden. De psycholoog ging er niet op in en zei dat ze dan opnieuw ging vertellen hoe het precies zat:
- De eis van een dagbesteding veranderde niet. Ik kreeg enkel de keuze erbij om van school af te gaan, mits ik al een aansluitende dagbesteding had geregeld. Dat kwam helaas nogal laat, eigenlijk te laat omdat ik kort ervoor het e.e.a. had afgewezen.
- Wat medische behandeling betreft bleef bestaan: eerst van school af en dagbesteding hebben waar ik als vrouw naartoe kan en laten zien dat het goed blijft gaan, daarna gaat pas overwogen worden of ik door mag.
Mijn gewicht werd kort besproken, hoewel nog steeds net iets te laag, niet iets waar ik me zorgen om hoefde te maken volgens haar. Ik moest wel zo blijven eten.
Verder waren er ook nog een aantal vragenlijsten behandeld, het waren volgens haar de laatste. Tot slot werden de reeds verzamelde gegevens kort geëvalueerd.
Het gesprek in mei (afgelopen vrijdag):
Er werd voornamelijk met mijn moeder gesproken over mijn kindertijd. Verder werd aandacht geschonken aan hoe mijn moeder tegen het feit aankeek dat ik van geslacht wil veranderen en ook of ze het haar omgeving had verteld en hoe ze het vond. Het onderwerp "religie" kwam ook kort aan bod, omdat mijn moeder Christelijk is. Maar dat leverde geen problemen op, want mijn moeder had er niet zo'n moeite mee en ikzelf ben niet gelovig. Tot slot werden er ook een aantal vragen aan mijn moeder gesteld over mijn toekomst en of ze denkt dat mijn gevoelens van genderdysforie blijvend zijn of nog kunnen veranderen.
Dat laatste heeft met de diagnose autisme te maken die ik in 2011 elders had gekregen, die werd ook besproken. Het hebben van autisme werkte absoluut niet in mijn voordeel. Vooral ook omdat er in dat verslag uit 2011 bepaalde dingen erg "opgeblazen" waren.
Wat betreft medische behandeling is het advies van mijn vorige psycholoog overgenomen: ze wil nog even wachten met medische behandeling. Ik moet eerst klaar zijn met de huidige school en dan een dagbesteding zoeken (vrijwilligerswerk of betaalde baan) waar ik als vrouw naartoe kan en fulltime leven als vrouw. Daarna gaat pas overwogen worden of ik door mag voor behandeling. Geen dagbesteding = geen behandeling.
Dat school een verplichting is werd niet verteld, maar het is voor mij nu ook niet meer zinvol om er vervroegd mee te stoppen. Het schooljaar duurt nog slechts 4 weken. Daar de rust op school de laatste tijd weer teruggekeerd is, ga ik de resterende schooltijd gewoon doorbrengen en daarna wil ik weer in gesprek gaan met het UWV. Tussen de tijd dat ik uitgeschreven ben van school en het vinden van een betaalde baan, wil ik vrijwilligerswerk gaan doen bij een knaagdierenopvang waar ik in het verleden stage heb gelopen. Ze geven aan nog steeds vrijwilligers te zoeken.
Over mijn gewicht werd tijdens dit gesprek overigens niet gesproken.
Ik krijg trouwens steeds sterker de indruk dat het hebben van de diagnose autisme de rede is dat de eis wordt gesteld dat ik mij eerst een (tot nu toe onbepaalde) tijd moet gaan bewijzen op een dagbesteding voordat ik door mag. Het is nooit zo letterlijk gezegd, maar die indruk werd tijdens het afgelopen gesprek erg versterkt.
Verder gebeurtenissen die niets met het VUmc te maken hebben, maar wellicht nog wel noemenswaardig zijn:
Het was begin maart. Hoewel ik "van buiten" een redelijk gelukkig mens leek, stond ik op een punt dat ik echt niet meer verder kon met mijn lijf zoals het was. Zo erg zelfs dat ik het leven niet meer zag zitten. Bepaalde mannelijke kenmerken kwamen steeds meer naar boven, waar ik dagelijks mee geconfronteerd werd. Ik kon er niet meer mee leven en hoopte dat ik binnen relatief korte tijd geholpen werd, maar na het gesprek bij het VUmc halverwege maart was die enige hoop dat er iets binnen bepaalde tijd ging veranderen, verdwenen.
Ik was toen... hoe riskant en onverstandig het ook was en is, ik wist wat de gevolgen konden zijn om het zonder medisch toezicht te doen, maar toch was ik zelf met hormonen begonnen. Ik wist dat er een kans bestond dat het mijn leven kon kosten als het fout ging, maar ik zag op een gegeven moment geen andere mogelijkheid meer. Ik kon niet meer garanderen dat ik mezelf niks ging aandoen als ik nog voor +1 jaar zo door moest gaan.
7 april begon ik ermee. Eerst met 2mg Progynova en 50mg Androcur per dag. Na 3 weken had ik de Progynova naar 4mg verhoogd. Toen ik ermee begon, nam ik wel het besluit om vroeg of laat de huisarts in te lichten en hem om hulp te vragen. Dat werd uiteindelijk pas 15 mei, ruim 5 weken nadat ik ermee begonnen was. Ik ging er heen met het verzoek of hij de benodigde controles wilde uitvoeren en eventueel de medicatie wilde voorschrijven. Ik was zó bang dat hij mijn verzoek af ging wijzen dat ik al begon te huilen in de wachtkamer. Eenmaal aan de beurt kreeg ik bijna geen woord uit mijn mond, ik kon alleen maar huilen. Dat had ik wel verwacht omdat ik mezelf al langer kende en ik had dan ook van te voren e.e.a. in een nette brief geschreven, deze gaf ik aan de huisarts.
Hij had de brief gelezen en vatte het goed op. Hij gaf eerlijk aan dat er niet voldoende kennis en ervaring beschikbaar was om mij te kunnen begeleiden, maar hij gaf me wel een verwijsbrief mee waarmee ik op zoek kon naar een endocrinoloog. Wel zei hij erbij dat het lastig kon zijn omdat er weinig zijn die zich ermee bezig wilden houden. Verder had hij mij dezelfde hormoonmedicatie voorgeschreven omdat het mijn leven dragelijker kon maken. Wel onder voorwaarde dat ik dus z.s.m. op zoek ging naar een meewerkende endocrinoloog die dat over ging nemen. In de tussentijd kon hij wel een bloedonderzoek laten doen om mijn leverfunctie te controleren, maar voor de rest was het echt de bedoeling dat het z.s.m. overgenomen wordt door een endocrinoloog.
De dag erna ging ik op zoek. Ik belde in de ochtend met een ziekenhuis in de buurt, het SFG. Nadat ik uitgelegd had dat het om begeleiding van hormoontherapie bij een transgender ging, moest de receptioniste het e.e.a. gaan navragen. Iets na 14u werd ik teruggebeld, zoals verwacht. Helaas werd er meegedeeld dat ze er niets mee konden en ik bij het VUmc kon zijn (ja, duhh...). Ik bedankte haar vriendelijk waarna het gesprek eindigde.
Ik besloot daarna een ziekenhuis vlakbij m'n school (in Den Haag) te bellen, omdat ik in het vage verleden iets had gehoord over dat daar een meewerkende endocrinoloog zou zijn. En inderdaad, al was er wel een wachtlijst, ik kon er niet eerder dan halverwege juli terecht. En ze moesten eerst mijn verwijsbrief v/d huisarts hebben voordat er een eerste afspraak gemaakt kon worden. Ik mocht de brief dezelfde dag nog brengen en ze waren tot 16:30u open. Ik ging ermee akkoord.
Het was ondertussen 14:50u en ik stond na schooltijd met de auto ergens op de Maasvlakte te genieten v/h zonnetje. Zo snel mogelijk vertrok ik richting Den Haag, ik had nog nooit zoveel haast gehad in de auto... Ik was net op tijd, om 16:15u, in het ziekenhuis. Na inschrijven en het afgeven van mijn verwijsbrief had ik geluk dat er iemand afgebeld had, ik kan nu op 4 juni a.s. al terecht voor een eerste gesprek met de endocrinoloog.
Nu even 1,5 weken wachten... wel spannend... ik hoop dat hij mij wil helpen. Ik weet namelijk niet of inname v/d brief en een eerste gesprek ook automatisch betekent dat hij mij wil behandelen. Ik zie het wel weer... ik voel me nu i.i.g. weer wat beter.
Een duidelijk verhaal en mooi verwoord. Ik zou zeggen 'Vertrouw op jezelf, dan neem je gegarandeerd de juiste beslissingen'.
Je zegt; " ze wil nog even wachten met medische behandeling. Ik moet eerst klaar zijn met de huidige school...", maar even daarvoor "De eis van een dagbesteding veranderde niet. Ik kreeg enkel de keuze erbij om van school af te gaan, mits..."
Vergis ik me nu of ...je huidige school zien zij toch ook als een 'dagbesteding'.??
Een duidelijk verhaal en mooi verwoord. Ik zou zeggen 'Vertrouw op jezelf, dan neem je gegarandeerd de juiste beslissingen'.
Je zegt; " ze wil nog even wachten met medische behandeling. Ik moet eerst klaar zijn met de huidige school...", maar even daarvoor "De eis van een dagbesteding veranderde niet. Ik kreeg enkel de keuze erbij om van school af te gaan, mits..."
Vergis ik me nu of ...je huidige school zien zij toch ook als een 'dagbesteding'.??
Liefs Daniéla
En dat vind ik zo'n vage eis, school is dagbesteding.
Bij VU vond mijn psych het juist goed dat ik naar school ga omdat volgens haar dat juist een dagbesteding is.
