LGBT community vs mezelf

[Daphne]

Hey,

Waarom voel ik me minder op mijn gemak in de buurt van LGBT personen ? Waardoor zou dit komen?

Ik ben zelf transgender dus dan zou je toch gaan denken dat ik me rond deze personen/gemeenschap beter zou voelen. Ik ben zoooo dankbaar dat fora's zoals deze bestaan en iedereen is zo vriendelijk. Ik heb gewoon het gevoel dat heel mijn leven plots niets anders meer is geworden dan transgender zijn.

Natuurlijk door mijn recente coming out en beslissing om fulltime te leven kan ik zoiets verwachten. Om maar een paar voorbeelden te geven:

- Ik ga liever opstap met mijn "biologisch" vrouwelijke vrienden dan met transgenders (waarschijnlijk om dat ik hen al veel langer ken en vertrouw).
- Ik heb liever dat mensen rondom mij over iets anders praten dan LGBT zaken.
- Vrienden sturen me artikels, facebook groepen, video's, liedjes..... over transgender zijn of dat met LGB te maken heeft.

Ik heb ook al vaak voorstellen gehoord om naar events te gaan of clubs die speciaal er zijn voor de LGBT community maar ik zie daar eigenlijk tegen op

Ik behoor zelf tot deze toffe gemeenschap waarom heb ik er dan zo een afkeer tegen? Ik denk omdat ik ergens een soort van ontkenning zitten heb waardoor ik mij zo veel mogelijk met het transgender zijn wil weg houden.

Heeft nog iemand dit gevoel? En begrijpen jullie me eigenlijk ?

P.s. sorry voor al deze vragen en de lange posts maar ik weet dat ik hier wel altijd terecht kan met mijn "problemen" en het duurt ook nog zo lang voor ik mijn psycholoog nog eens zie.

[vhBxl]

Het is vooral een confrontatie met jezelf die je tegenkomt in de LGBT community of ooit wel zal tegenkomen. Gaande van jaloezie tegenover andere transen tot misschien zelfs twijfels die ontstaan over je geaardheid.

Sinds mijn coming out lijkt mijn leven ook enkel rond mijn transitie te draaien. Ik ben zelf actief in de LGBT community (ik ben zelfs voorzitster van Basta, nederlandstalige jongeren tot 30 jaar in Brussel) maar ik hou er ook een grote vriendengroep op na die niets met de LGBT community te maken hebben (jaja, allemaal cis hetero's :p). Ik merk zelf dat ik die vriendengroep soms hard nodig heb om ff te ontsnappen van alles LGBT gerelateerd. Gewoon op café gaan en zever over het werk ipv dat er weer iemand iets vertelt over in de kast zitten of een goeie gay fuif of weer homogeweld of ...

Maar tegelijk is die transitie voor mij ook een fase. Nu ligt de focus misschien enorm daarop maar dat is ook normaal. Endo bezoeken, psychologe bezoeken, laserontharingen, ... Het hoort er allemaal bij en dan heb ik liever dat het nu een periode "druk" is maar dat ik er ook weer snel vanaf zal zijn. Betekent dit dat ik de LGBT community ooit zal verlaten? Wie weet, het hangt er vanaf wie ik er allemaal ken. Maar op dit moment ben ik blij dat ik die community heb en zolang ik af en toe kan "ontsnappen" en ff al mijn zorgen kan vergeten bij niet-LGBTers, ga ik graag nog eens bij LGBTs langs al hangt dat echt zwaar af van de personen. Je zal me veel sneller naar T-jong zien gaan bij leeftijdsgenoten of naar een fuif van &of in Leuven of VerkeerdGeparkeerd in Gent dan dat ik naar een praatcafé ga van Transgenderkring Vlaams-Brabant omdat de gemiddelde leeftijd daar mogelijk dubbel zoveel is dan die van mij...

[Janneke]

Voor mij was het de angst om door anderen gezien te worden als een transseksueel...ik vind/vond dat vreselijk maar tegelijkertijd doe je daarmee je transgender vriendinnen verdriet. Dat gevoel gaat toch nooit weg...

[Daphne]

Het is vooral een confrontatie met jezelf die je tegenkomt in de LGBT community of ooit wel zal tegenkomen. Gaande van jaloezie tegenover andere transen tot misschien zelfs twijfels die ontstaan over je geaardheid.

Ja inderdaad zo had ik er nog niet over nagedacht maar het zal zo wel iets zijn. Het is ook gewoon dat ik vind dat we niet altijd zo in dit hokje mogen geduwd worden. Alsof ik dan enkel tot die gemeenschap zou behoren en ik niets anders zou kunnen doen. Ik vind het enorm sterk dat sommigen hier zo open en trots over kunnen zijn maar liever hou ik het zelf eerder geheim. Ik schaam er me niet over maar vind nu ook niet echt iets om trots over te zijn. Ik heb al paar mensen ontmoet die echt bij alles het maar laten blijken dat ze homoseksueel of transgender zijn. En als zij dat niet erg vinden dan is dat maar oke maar bij mij zit dit dan toch maar volledig anders.

Sinds mijn coming out lijkt mijn leven ook enkel rond mijn transitie te draaien. Ik ben zelf actief in de LGBT community

Inderdaad ik was voor mijn coming out hier al zo erg mee bezig. Zo erg zelf dat ik een volledig schooljaar heb weg gegooid door daar mee bezig te zijn. Het is ook wel super dat er mensen zoals jij daar mee bezig zijn want dit soort community's helpen wel velen. Ik denk dat er wel veel dankbaar zijn dat er mensen zijn die hun tijd erin willen steken. En eigenlijk zou ik dat ook wel willen doen maar wil me dan eerder afstandelijk van alles houden.

Je zal me veel sneller naar T-jong zien gaan bij leeftijdsgenoten

Daarom dat ik nu net ook naar T-jong eens wil gaan. Genderexpress was geen slechte ervaring maar het kon beter. Ik ben toch blij dat ik een paar mensen nu ken die wat ouder zijn en die dan wat meer ervaring kunnen delen over operaties en zo zaken die je pas meemaakt na paar jaar. Maar ja ik kan nu niet echt uitgaan of rondhangen met hen buiten op zo bijeenkomsten. en er zijn ook altijd problemen die enkel jongere transgenders meemaken zoals school of bepaalde activiteiten en dan is het toffer om je hierin te herkennen en over te praten

Voor mij was het de angst om door anderen gezien te worden als een transseksueel...ik vind/vond dat vreselijk maar tegelijkertijd doe je daarmee je transgender vriendinnen verdriet. Dat gevoel gaat toch nooit weg...

Dat is ook het geval voor mij. Ik wil gewoon als een jongedame gezien worden en niet als een transseksueel. En ik wil hier dan ook inderdaad niemand mee kwetsen maar als ik met mijn andere vriendinnen uitga dan voel ik me meer op mijn gemak en denk ik dat mensen minder zullen denken dat ik trans ben. Waarom ik me dat ook zo hard aan trek weet ik ook niet maar zo ben ik nu eenmaal Ik heb hier wel al positieve reacties gekregen op mijn foto's maar die onzekerheid blijft er toch wel en dat zal nog veel tijd nodig hebben denk ik.

[Irene_de_Vreede]

Die onzekerheid is blijkbaar typisch voor transgenders, ik heb er zelf ook veel last van. Mijn cisvriendinnen snappen niet waar ik me druk over maak.

[vhBxl]

Het is ook gewoon dat ik vind dat we niet altijd zo in dit hokje mogen geduwd worden. Alsof ik dan enkel tot die gemeenschap zou behoren en ik niets anders zou kunnen doen. Ik vind het enorm sterk dat sommigen hier zo open en trots over kunnen zijn maar liever hou ik het zelf eerder geheim. Ik schaam er me niet over maar vind nu ook niet echt iets om trots over te zijn. Ik heb al paar mensen ontmoet die echt bij alles het maar laten blijken dat ze homoseksueel of transgender zijn. En als zij dat niet erg vinden dan is dat maar oke maar bij mij zit dit dan toch maar volledig anders.

Iedereen beleeft zijn LGBT zijn anders he Voor sommigen is het gewoon een klein labeltje dat ze gebruiken om het makkelijk te vertellen aan iemand hoe de situatie zit, anderen zijn echt activistisch (zoals in USA waar men scandeert: "we're here, we're queer, get used to it!") en nog anderen trekken zich niks aan van een labeltje en gebruiken de term LGBT enkel om aan te geven dat ze niet-hetero en/of niet-cis zijn. Ik behoor meer tot dat laatste omdat ik het lastig vind mij ergens duidelijk bij het deel LGB te zetten (de T is wel duidelijk :p).

Het is ook wel super dat er mensen zoals jij daar mee bezig zijn want dit soort community's helpen wel velen. Ik denk dat er wel veel dankbaar zijn dat er mensen zijn die hun tijd erin willen steken. En eigenlijk zou ik dat ook wel willen doen maar wil me dan eerder afstandelijk van alles houden.

Ieder zijn/haar eigen manier van iets terug te geven aan de community he Niemand die iets verplicht om iets te doen. Bijvoorbeeld gewoon open zijn over je trans zijn is ook al bijdragen aan de community omdat je meehelpt de zichtbaarheid te vergroten en wie weet helpt dat ooit de acceptatie. Stel dat iemand jou ontmoet en je bent er open over dat je trans bent, wie weet verdwijnen er vooroordelen bij die persoon die ze over trans hadden en wie weet helpt dat dan als er ooit iemand in hun nabije omgeving uit de kast komt. Dan heb je dus in feite de community vooruit geholpen. Snap je?

Ik ben toch blij dat ik een paar mensen nu ken die wat ouder zijn en die dan wat meer ervaring kunnen delen over operaties en zo zaken die je pas meemaakt na paar jaar. Maar ja ik kan nu niet echt uitgaan of rondhangen met hen buiten op zo bijeenkomsten. en er zijn ook altijd problemen die enkel jongere transgenders meemaken zoals school of bepaalde activiteiten en dan is het toffer om je hierin te herkennen en over te praten

Iedere generatie heeft zijn eigen ervaringen die wat anders kunnen zijn, zelfs bij haast identieke situaties. Ik hou het meeste contact met transen van mijn leeftijd maar zoals hier op de chat spreek ik soms uren lang met mensen die al 50+ zijn. Voor informatie te krijgen ga ik overal eens luisteren maar als het gaat over iets zoals shoppen of uitgaan, dan hou ik het liever bij leeftijdsgenoten.

Dat is ook het geval voor mij. Ik wil gewoon als een jongedame gezien worden en niet als een transseksueel. En ik wil hier dan ook inderdaad niemand mee kwetsen maar als ik met mijn andere vriendinnen uitga dan voel ik me meer op mijn gemak en denk ik dat mensen minder zullen denken dat ik trans ben. Waarom ik me dat ook zo hard aan trek weet ik ook niet maar zo ben ik nu eenmaal Ik heb hier wel al positieve reacties gekregen op mijn foto's maar die onzekerheid blijft er toch wel en dat zal nog veel tijd nodig hebben denk ik.

Ik ga meestal liever uit met cis vrienden dan met transen. Dat heeft soms heel spijtige redenen en hangt echt van de persoon af. Ik ben al schatten van transen tegengekomen die heel behulpzaam zijn, vriendelijk, enthousiast, ... maar dat je het echt hard ziet dat ze trans zijn. Ik voel me heel oppervlakkig dat ik dan gedachten heb zoals "als ik met hem/haar zou uitgaan, gaan ze misschien sneller door hebben dat ik ook trans ben!". Ik voel me redelijk over hoe ik eruit zie en ik vind dat ik me redelijk goed als vrouw kan presenteren. Maar zolang ik nog niet zeker genoeg ben, vermijd ik gewoon dat sommigen mij per ongeluk zouden outen, ook al is dat doordat ze gewoon hun zelf zijn... Het is egoïstisch, het is niet mooi van mij maar ik heb bijvoorbeeld al vragen voor samen te gaan shoppen afgeslagen omdat ik mezelf onzeker bij hun voel doordat ze zichtbaar trans zijn. Is er iets mis met zichtbaar trans zijn? Helemaal niet! Maar ik wil die confrontatie vermijden dat iemand mij zou outen. Ik wil gewoon mijn leven als vrouw leven en niet als trans. Ik ben Elke op de eerste plaats en trans zijn is gewoon een deel van mijn leven dat grotendeels privé is. Ik ben wel "trots" op mijn trans zijn en ik vind het niet altijd erg dat iemand het ontdekt, maar er is een tijd en plaats voor zo'n zaken en niet als ik gewoon geld wil laten rollen in kledingwinkels...

[Daphne]

Ik behoor meer tot dat laatste omdat ik het lastig vind mij ergens duidelijk bij het deel LGB te zetten (de T is wel duidelijk :p).

Zelf gebruik ik eigenlijk nooit het label van LGBT. Oke ik ben wel transgender maar meer dan de helft van de mensen die ik ken weet zelf niet eens voor wat de T staat. Daarom vermijd ik dat eigenlijk wanneer ik vertel dat ik transgender ben. Zelf denk ik ook dat mensen dan snel gaan denken dat transgender zijn iets te maken heeft met seksualiteit (wat dus helemaal niet zo is). En dat heb ik toch al altijd zeer duidelijk gemaakt aan iedereen. Oke ik val op jongens maar ben ik dan gay? Ik heb die vraag ook al paar keer gehad en vind het niet erg maar dan zeg ik dat transgender zijn niets te maken heeft met je seksuele geaardheid en dat ik me persoonlijk tot de hetero personen beschouw. Je kan hier wel over discussiëren maar zo zie ik mijn situatie

Bijvoorbeeld gewoon open zijn over je trans zijn is ook al bijdragen aan de community omdat je meehelpt de zichtbaarheid te vergroten en wie weet helpt dat ooit de acceptatie.

Dit vind ik wel heel belangrijk. Iedereen rondom weet dat ze gelijk wat mogen vragen en dat ik er zeer open over ben. Ik wil het ook gewoon zo hebben dat iedereen weet dat zoiets bestaat en wat het nu net inhoud. Maar ik ga ook niet met een T-shirt rond lopen die zegt "I'm Trans ask me anything" Mensen weten nog niet voldoende dat er heel wat mensen zijn die zich zo voelen en vind daarom het wel goed dat er af en toe tv-shows en documentaires getoond worden omtrent dit thema. Zelf heb ik wel zowat mijn twijfels over de aanpak soms over hoe het nu verder moet met die personen (zeker als het jonge kinderen zijn). Je laat natuurlijk aan heel veel mensen weten dat je trans bent en denk toch dat zoiets niet altijd goed komt voor hun toekomst.

als het gaat over iets zoals shoppen of uitgaan, dan hou ik het liever bij leeftijdsgenoten.

Ja dat is ook wel wat logisch denk ik hé Daarom dat ik toch wel naar T-jong eens ga gaan om meer mensen zoals ik te mogen ontmoeten

Ik ga meestal liever uit met cis vrienden dan met transen. Dat heeft soms heel spijtige redenen en hangt echt van de persoon af. Ik ben al schatten van transen tegengekomen die heel behulpzaam zijn, vriendelijk, enthousiast, ... maar dat je het echt hard ziet dat ze trans zijn.Ik voel me heel oppervlakkig dat ik dan gedachten heb zoals "als ik met hem/haar zou uitgaan, gaan ze misschien sneller door hebben dat ik ook trans ben!". Ik voel me redelijk over hoe ik eruit zie en ik vind dat ik me redelijk goed als vrouw kan presenteren. Maar zolang ik nog niet zeker genoeg ben, vermijd ik gewoon dat sommigen mij per ongeluk zouden outen, ook al is dat doordat ze gewoon hun zelf zijn... Het is egoïstisch, het is niet mooi van mij maar ik heb bijvoorbeeld al vragen voor samen te gaan shoppen afgeslagen omdat ik mezelf onzeker bij hun voel doordat ze zichtbaar trans zijn. Is er iets mis met zichtbaar trans zijn? Helemaal niet! Maar ik wil die confrontatie vermijden dat iemand mij zou outen. Ik wil gewoon mijn leven als vrouw leven en niet als trans. Ik ben Elke op de eerste plaats en trans zijn is gewoon een deel van mijn leven dat grotendeels privé is. Ik ben wel "trots" op mijn trans zijn en ik vind het niet altijd erg dat iemand het ontdekt, maar er is een tijd en plaats voor zo'n zaken en niet als ik gewoon geld wil laten rollen in kledingwinkels...

Dat is exact wat ik nu ook bedoel. Als ik dagdagelijkse zaken doe dan wil ik gewoon die jonge vrouw zijn en niet die trans. Hiervoor heb ik dan ook weer wat schrik voor mijn school situatie. Ik ben het bijna 100% zeker dat ik die trans persoon zal zijn op de campus Er zal vast en zeker geroddeld worden en gepraat worden over mij. Is het niet door de studenten zullen het wel de docenten(er zijn namelijk docenten die ik meerdere jaren heb en mij dus nog als man kenden) zijn die er mee bezig zullen zijn. Wel spijtig natuurlijk maar ik ga toch proberen om zo veel mogelijk te laten zien dat ik zoals eender welk ander meisje ben op die campus. Zolang ik maar niet voor de hele richting of campus moet gaan zeggen: "Hallo ik ben Daphne en ben trans". Zoiets doe ik in nog geen 100 jaar. Mensen die het moeten weten zullen dat ook te weten komen maar ik ga niet voor al die onbekenden mijn situatie gaan uitleggen hoor. Toen ik de video online had gezet voor mijn kleine vrienden kring kreeg ik al bijna een hart aanval laat dan staan persoonlijk voor al die onbekenden

[Jessy]

De ontkenning begrijp ik maar al te goed. Je voelt jezelf een normale vrouw, en zo wil je ook door het leven gaan, waar de stempel 'transgender' je juist als anders bestempeld.
Nochtans heb ik aan de LGBT communities enorm veel steun gehad, zonder hen was ik nooit uit de kast durven komen.

Natuurlijk is het met LGBT communities hetzelfde als met vriendengroepen. Elke groep wordt gemaakt door de personen waaruit ze bestaat, en dat kan meevallen en dat kan tegenvallen. Zelf ben ik in het leven vaak bezeikt door 'vriend(inn)en', en heb aan LGBT communities enorme steun gehad. Daarom zijn LGBT communities niet beter dan vrienden, heb gewoon pech gehad met verkeerde vriend(inn)en en geluk gehad met enorm sympatieke en ondersteunende mensen uit de LGBT groep van Hasselt.
Ik zie het heel simpel. Beoordeel ieder mens als individu, en beoordeel communities niet op mensen erin waar je je ongemakkelijk bij voelt.

Wel spijtig natuurlijk maar ik ga toch proberen om zo veel mogelijk te laten zien dat ik zoals eender welk ander meisje ben op die campus. Zolang ik maar niet voor de hele richting of campus moet gaan zeggen: "Hallo ik ben Daphne en ben trans". Zoiets doe ik in nog geen 100 jaar.

En gelijk heb je! De transitie is een deel van je leven dat je zo snel mogelijk achter je wil kunnen laten, zodat je als eender welke vrouw een normaal leven opbouwen. En dan zijn confrontaties met een minder leuk verleden niet gewenst, laat staan het zelf van de daken te schreeuwen. Ik kan mensen die dat wel doen nu ook echt niet begrijpen...

[athena1978]

Ik heb vroeger wel vriendschappen gehad met twee andere post-operatieve TS en een pre-operatieve TS en moet zeggen dat dat niet zo bevallen is. Constant heel erg dat uiterlijke gedoe bij de post-op en een hele boel gezeik bij de pre-op. Dus die vriendschappen zijn verbroken. Verder ga ik gewoon graag om met mensen die aan aanvulling zijn in mijn leven. En inhoudelijk iets bij kunnen voegen.

[SandraK]

Hoi Daphne, ik heb er ook veel last van gehad. Nu veel minder gelukkig. Mijn weerstand kwam denk ik omdat ik gewoon een vrouw had moeten zijn en niet een trans. Omgaan met mensen zoals ik confronteerde me daarmee. Voor mij kwam de omslag tijdens de uitzendingen van Arie Boomsma en mensen me steeds attendeerden op dat programma. Ik wilde het niet horen. Toen ben ik het bewust gaan kijken en heb ik ontzettend gehuild. Toen kwam de acceptatie op gang. Ja, ik ben een transgender. Ik heb trouwens wel heel goede ervaringen in de omgang met transgenders. De herkenning is zo fijn en laten we wel wezen, elke transgender is dapper en sterk en stoer om de transitie te durven aangaan en alleen daar al om bijzonder.