Werkzoekende

[Kirey3000]

Hoitjes iedereen na een tijdje stil te zijn geweest kwam er een brandende vraag in mij op welke ik ga proberen kort te houden.

De afgelopen twee jaar ben ik langzaam maar zeker steeds meer veranderd. Mijn hele doen en laten veranderde op zo'n manier dat ik mij steeds beter in mijn vel begon te voelen. Mijn haar is langer geworden en ik draag andere kleding. Voor mij oogt het unisex maar afhangende van de dag word ik soms gelukkig al met mevrouw aangesproken. Wat ik super vind !

Bij het VU heeft mijn psycholoog pas aangegeven dat zij ermee akkoord gaat dat ik zou beginnen met de hormoon therapie en over een maand hoor ik of het team hier ook mee akkoord gaat.. spannend en ik kan niet wachten..

Het voordeel is dat veel mensen het al weten. Vrienden, familie, oud collega's. Behalve dat mijn familie het vertikt om me met zij aan te spreken tot mijn irritatie, accepteert/tolereert iedereen het verder. Maar nu mijn vraag:

Ik ben pas afgestudeerd en zoekende naar werk. Ik ga het denk ik uitbreiden tot niet alleen waar ik op afgestudeerd ben omdat ik inkomsten wil hebben en op mijzelf wil. Tot heden heb ik redelijk snel aangegeven dat ik transseksueel ben omdat ik er erg makkelijk over praat. Ik weet dat de komende tijd een spannende tijd gaat worden maar desondanks laat ik het gewoon allemaal op mij af komen. Maar hoe kan ik dit het beste doen tegelijkertijd dat ik naar werk aan het zoeken ben? Het liefst ben ik open en eerlijk maar ik heb het gevoel dat ik er om afgekeurd word..

Wat zouden jullie doen of wat hebben jullie gedaan als dit herkenbaar klinkt? Ik wil open en eerlijk zijn, maar ook een baan vinden. Hoe zou ik deze twee het beste kunnen combineren nu de hormoon therapie erg dichtbij komt =/?

[Danielle]

Interresante vraag.

In mijn geval was de hormoontherapie an sich niet een enorm obstakel. Ik ben begonnen met de hormonen in dezelfde periode als mijn verhuizing om daar achteraan de drukste periode van het jaar op het werk in te rollen. Wat dat betreft lijkt het me fysiek prima haalbaar om een nieuwe baan te combineren met de medicatie. Ik zou je wel adviseren om voldoende begeleiding te hebben, al is het maar iemand bij wie je af en toe even je verhaal kwijt kan.

Qua zelfpresentatie vind ik het best een dilemma. De foto's die ik van je gezien heb, vind ik behoorlijk neutraal/androgyn ogen. Als de hormonen hun werk gaan doen verwacht ik dat de balans snel door zal slaan naar gelezen worden als vrouw. Ik heb gemerkt dat gelezen worden als het een of andere gender toch vooral een combinatie is van factoren. Het is net een balans die je kan doen doorslaan naar de ene of andere kant, er is behoorlijk compensatieruimte.

Maar hoe je dat dan het beste aanpakt in een sollicitatiebrief of gesprek. Ik zou het niet durven zeggen. "Hoi, ik ben Kirey en ik ben transgender." Valt natuurlijk wel enorm op en je bent er gelijk eerlijk en open over. Maar of het echt goed gaat doen, ik durf het niet te zeggen. Een liberale HR persoon zal waarschijnlijk /care doen en kijken naar je kwaliteiten, maar een conservatieve zal mogelijk onbewust erop selecteren. Lastig.

[Kirey3000]

Hey jouw ken ik, denk ik !

De begeleiding is er gedeeltelijk. Ik kan goed praten met een vriendin van me maar ik wil juist zo snel mogelijk werk/uit huis omdat ik daar mij nu niet op mijn gemak voel op dit vlak. Het is fijn als mensen het accepteren maar als er totaal niks veranderd nadat ze het al een jaar weten dan wordt het vooral een obstakel.

Het stomme is dat veel mensen mijn foto's zien, het niet weten, nieuwsgierig worden en ik heb nu al vier keer uitgenodigd/gebeld juist door die nieuwsgierigheid.. Dus dan is het best dubbel dat wanneer zij het antwoord horen dat ze er misschien door gaan twijfelen. Tot nu toe heb ik het later in het gesprek laten vallen en ben ik er best nuchter over. Ik denk er niet zo zwaar over na omdat ik niet iemand ben wie zich zorgen gaat maken om het onvermijdelijke. Maar werkgevers kunnen zich misschien zorgen maken om dat het ten koste van het werk gaat. Op het moment dat ik wacht dat ik een contract zou hebben, belazer je misschien meteen de baas met wie je moet gaan werken. Maar vertel ik het meteen dan maak ik kans te worden afgekeurd.

Eerlijk gezegd heb ik een hoop gelezen over wat hormonen met je doen, maar behalve de fysieke veranderingen komt het erg wazig over met wat het mentaal met je doet. Ik weet dat bij mij werk vooraan staat en ik hier volledig voor ga maar eerlijk gezegd weet ik niet echt hoe hormoon therapie mij mentaal tegen zou kunnen houden, op meer vermoeidheid na dan =/.

Bij gesprekken weet ik dat ik mij momenteel denk ik meer presenteer als jongen. Wanneer ik mijzelf moet presenteren/nerveus ben, heb ik moeite om mijn stem goed te houden. Hoe iemand je ziet ligt ook aan degene tegenover je geloof ik. Bij het laatste gesprek sprak een van de twee mij met zij aan, de ander met hij .

[Anne1957]

Hoi, Tja het blijft altijd een dilemma 'wat te doen bij een sollicitatie.' Bij een sollicitatie nu drie jaar geleden ben ik 'gewoon' het gesprek aangegaan. Pas aan het einde van het gesprek toen duidelijk werd dat ik zou worden aangenomen, heb ik verteld dast ik ook nog transgender ben. Vormde voor de betreffende zorginstelling, waar ik uiteindelijk 18 maanden met plezier heb gewerkt, geen enkel probleem. Het feit dat ik daar gestopt ben had niets te maken met mijn transgender zijn maar met bezuinigingen en een fusie. Ik hoop dat je hier iets mee kan.

[Emma]

Om het nog een stapje ingewikkelder te maken: door een fusie ben ik nu een voormalig 'Bible Belt' bedrijf binnengerold. Een heleboel nieuwe collega's waarvan een flink deel bij wijze van spreken nog met de bijbel in de hand 's ochtends in de auto naar het werk stapt. Zouden ze vorig jaar, voor de fusie, een trans aangenomen hebben? Waarschijnlijk niet. Zouden ze het nu doen? Ik heb nog niet gemerkt dat ze van me af willen, integendeel. Ik denk dat als je gewoon aan de functieomschrijving voldoet en qua kennis en ervaring de beste kandidaat bent, je van harte welkom bent.

Niet dat ik daar echt wat aan gedaan heb behalve er te zijn natuurlijk.

[Anne1957]

@ Emma: Je hebt gewoon gelijk. Heel veel bedrijven, en hun medewerkers, maakt het gewoon geen fluit uit wie of wat je bent, Het gaat er gewoon om dat je je werk goed doet, of bij een sollicitatie: dat je gewoon de meest geschikte kandidaat bent. Ik ben vier jaar geleden bij twee verschillende werkgevers, waar ik al behoorlijk lang werkte, uit de kast gekomen. De ene reageerde met: nou e........? De andere (waarvoor ik nog steeds werk) was alleen maar bang dat ik hem ging vertellen dat ik zou gaan stoppen met mijn activiteiten als correspondente voor de krant waarvoor ik werk. Mooi niet dus....Tijdens de vele interviews die ik jaarlijks doe heb nooit een negatieve opmerking gehad over mijn transgender zijn.

[Emma]

Precies. En daarom kan ik me best druk maken over transen die bedacht hebben dat ze maar een wat 'vrouwelijker' of 'mannelijker' beroep gaan kiezen voordat ze uit de kast komen. Doe dat in hemelsnaam niet! Blijf alsjeblieft gewoon doen waar je goed in bent, dan is er het minst op je functioneren aan te merken en zul je ook de minste problemen tegenkomen. Als je bij wijze van spreken als IT'er besluit om ziekenverzorgster te worden is dat gedoemd om te mislukken. Tenzij je zeker weet dat je een heel goede ziekenverzorgster zult zijn natuurlijk.