Lastige fase

[Hana]

Ik moet dit even kwijt en aangezien een ieder hier zijn/haar weg inslaat, misschien dat jullie kunnen me helpen de situatie te relativeren.

Zoals je wellicht hebt kunnen lezen in de introducties ben ik al bijna drie jaar openlijk er voor uitgekomen dat ik me graag als vrouw verkleed, en sinds een maand of vier weet mijn vriendenkring en familie alles omtrent mijn dysforie.
Er is sinds die vier maanden ontzettend veel gebeurd, ik heb me eindelijk aangemeld bij het VUmc en sta inmiddels op de wachtlijst. Ondertussen heb ik op de avond voordat ik naar Japan vertrok voor twee weken, op Facebook gemeld aan de overige bekenden dat ik genderdysforie heb en dat ik er hulp voor zoek.
Sinds die dag draag ik make-up dagelijks en kleed ik me in vrouwenkleding (weliswaar androgyn, maar dat past bij mijn lichaam).
Ik ben dus full-time vrouw, maar mijn dysforie lijkt zwaarder dan ooit. Ik ben nog niet aan de hormonen, waardoor mijn lichaam nog steeds die is van een man. Ik heb besloten voor mijzelf dat ik niet een vrouw "wil spelen", m.a.w. Ik wil geen bh met borstopvulling, geen pruik o.i.d.
Nu merk ik dat ik af en toe, door collega's die voor mij onbelangrijk zijn, in het stiekem belachelijk gemaakt word, nu kan ik dat best van me afschudden, maar omdat mijn dysforie erg hoog is momenteel heb ik zoiets van "zie je wel".
Daarnaast heb ik gisteren bijvoorbeeld twee verjaardagsfeesten afgezegd omdat er allemaal vreemden komen, omdat ik het gevoel heb dat ik dan "opval" en mijn verhaal moet gaan uitleggen. Ik zit namelijk al een beetje laag in mijn energie wegens de laatste maanden...

Ben ik nu te vroeg uitgekomen? Maakt het iets makkelijker als er al met hormonen wordt begonnen?
Ik hoop zo dat ik toch binnenkort kan beginnen met de diagnostiek, aangezien RLE hierbij hoort. Momenteel mis ik wat steun, al zijn mijn vrienden allemaal heel erg begripvol.

[Jennifer W]

.

[Hana]

Dat zeg je heel goed.
Ik heb teveel jaren me als man naar de buitenwereld toe gedragen, dat ik op een gegeven moment zo met mijzelf in de knoop zat wie ik was en wilde zijn.
Een mannelijke rol kan ik niet meer voortzetten, omdat dit simpelweg gewoon niet en nooit bij mijn gevoel heeft gepast.
De soul searching die al die jaren heeft plaatsgevonden bracht mij bij het feit dat ik me veel sterker verbonden voel met mijn vrouwelijke emoties. Ik wil wat binnen zit ook echt een stem geven.
Maar de dysforie is altijd heel sterk aanwezig. Een man in een jurk is niet zoals ik me voel, een vrouw met diepe mannenstem eveneens.
Ik wil me laten zien aan de buitenwereld zoals ik me van binnen voel en geen rol meer willen spelen.

[Anon20210626]

Hormonen zorgen ook voor een emotionele achtbaan en dan reageer je wel eens net even anders als je zou willen . Of het dat allemaal makkelijker maakt .......

Het gaat meer om zelfvertrouwen . Kijk eens naar de persoon in de spiegel .... als je haar gelooft komt het wel goed....

Een kleine prothese kan trouwens veel zelfvertrouwen geven hoor en dat is helemaal geen schande . Ook biodames met heel weinig , dragen iets om de zelfde reden .

Renée

[diederique]

Wat in de omgeving op de lachspieren werkt (of medeleven opwekt) is de "verklede man" . Ik heb zelf ervaren dat androgyn kleden jezelf en een kleine groep in de omgeving al een heel fijn gevoel geeft in je stap naar meer vrouwelijk voorkomen. Wie niet anders weet ziet opdat moment hooguit een androgyn geklede man. Daar valt niet om te lachen.
In mijn beperkte ervaring was het zo dat toen ik echt 100% 24/7 om ging, ik naar volledig vrouwelijke uitstraling ben gegaan incl het verhaal naar iedere bekende die het wilde horen. Onbekenden zagen vanaf dat moment slechts een vrouw. Vanaf dat moment ben ik ook dag in dag uit hoofddoekjes gaan dragen, make up, sieraden, jurk/rok etc. BH's droeg ik toen al heel lang omdat ik op dat moment al 3 jaar hormonen gebruikte.

[Emma]

Ik heb gemerkt dat mensen maar weinig begrijpen van die tussenfase, je past niet in het binaire systeem en dan wordt nogal eens 'gevraagd' om uitleg. Tussen aanhalingstekens, want een eerlijk antwoord is meestal niet eens welkom. Ga je helemaal om dan 'pas' je weer in hun wereld en is er veel minder aan de hand.
Ik ben best wel binair uiteindelijk dus ik heb daar niet veel moeite mee, maar dat geldt niet voor iedereen. Als een fatsoenlijk opgevulde BH je zelfvertrouwen helpt, waarom niet dan? Ik weet uit ervaring dat je daar een drempel voor over moet, maar misschien is het uiteindelijk wel beter...

[Fay]

Lastig dat men je de ene keer ziet als.... en de andere keer ziet als.... en de andere keer je aan gaat staren omdat men niet weet wat...en weer een andere keer, mag ik jou iets vragen want ik ben in de war, hoe/wat moet ik je nou noemen?

Die laatste vindt ik nog het meest vervelend, ok, tis iig netjes dat men vraagt, situatie deed zich gisteren nog voor bij vrienden die ja alweer, de voor mij onbekende, maar vast ingelicht hadden....maar, ik bepaal liever zelf hoe ik mijn sutiatie uitleg als ik die al uit wil leggen, ligt er aan aan wie

Je moet er met geworstel doorheen das iig 1 ding wat zeker is, je zou er bijna een ontwijkende persoonlijkheid door ontwikkelen

Fay

[Anon20180730]

volgens mij heb je aan dat androgyne kleden niet zo heel veel. Het maakt het best diffuus voor anderen en voor je zelf (tenzij je androgyne bent). Dat is tenminste mijn ervaring. Borstprotheses en een pruik kunnen helpen in je vrouwelijke verschijningsvorm, zeker zolang je geen hormonen gebruikt. Het woord 'verkleden' lijkt me eigenlijk geen juist begrip in dit verhaal. Presenteer je je als vrouw, dan ben je het ook. Presenteer je anders nog tijdelijk als man, dan is het tenminste duidelijk voor de buitenwacht

[Fay]

Die laatste heefgt mij lang 'gered, in die zin, ok ik voel me totaal misplaatst ongelukkig en onprettig als man, maar men zit toch niet hoe het bij mij zit want wordt gezien als man, tis ene manier al wordt je daar niet vrolijk van

Volg je gevoel doe waar je je prettig bij voelt, ik skip ook nog regelmatig omdat ik dan even geen zin heb in starende blikken of het op dat moment gewoon even makkelijker is die mannenpet op te zetten en te doen alsof (overigens nooit lang, niet te doen)

Fay

[Hana]

Het androgyne komt helaas omdat ik een mannenlichaam heb. Alles dat ik draag is namelijk wel vrouwenkleding, alleen geen jurken & rokken, maar eerder een topje met skinny jeans en flats.

Met het verkleden doel ik op een oud gevoel, bij gebrek aan een beter woord, waarin me als man in het stiekem als een vrouw kleedde. Ik heb namelijk vroeger vaker pruiken, bh's met opvulling e.d. gedragen, echter past dat nu voor mijn gevoel niet meer. Net zoals dat ik mijn mannenkleding ook niet meer draag.

Ik besef zeker dat hulpmiddelen wel zouden kunnen helpen, maar ik wil gewoon au naturel zijn. Al draagt dit wel bij aan mijn dysforie, dat is duidelijk. Het is dan ook geen rationeel besluit, maar eerder een heel sterk gevoel dat ik mijzelf wil zijn zonder toevoegingen.

Aangezien ik nog op de wachtlijst zit, kan ik dit alleen nog met vrienden bespreken en niet met een psycholoog.
Ik waardeer echt jullie reacties, het is namelijk erg fijn te lezen hoe iedereen deze fase ervaart!