wel..

[Anon20190209]

Hallo allemaal,
Voor mij was de srs een aanvulling om mezelf compleet vrouw te voelen. Ook zonder srs destijds voelde ik me eigenlijk compleet vrouw alleen klopte het plaatje funtioneel en emotioneel nog niet. Voor de srs heb ik een vriendje gehad die mij accepteerde hoe ik was maar het meest belangrijkste om wie ik was! In de weg tot aan en na de operatie heeft hij me gesteund en was hij er voor me. Voor de OK was hij in het ziekenhuis ook na de OK tot met te tijd dat ik werd onslagen uit het VU. Toen ik naar huis mocht heeft hij mij opgehaald met de auto en zijn toen gaan eten bij de Mac zo een trek had ik daar in na al die dagen vasten en bijna niets mogen eten....Ook die tijd heb ik als geweldig ervaringen, voor en ook na de srs was ik zijn vriendinnetje. Voor hem was er totaal geen verschil tussen mij en een "biovrouw" Waar het hem om ging was om wie ik was, lief en fijn persoon met een goed hart en wat hij altijd zei: je bent veel knapper dan Jennifer Lopez, groter compliment kan je niet krijgen als het om het uiterlijk gaat.
Wat ik al eerder zei, mijn hele transitie van voor af aan tot en met de operatie heb ik als geweldig ervaren, denk er nog vaak aan terug. Was destijds ook heel positief wellicht dat dat mij in het voordeel heeft gewerkt alsmede dat ik het hele traject als heel positief heb ervaren.

Ik hoop dat iemand hier iets aan heeft en dat het je sterkt, de kans dat de dingen positief of misschien iets minder soepel verlopen zijn even groot! Dat wil ik hier mee kenbaar maken

Groetjes Cher

[Anon20210626]

Er omheendraaien heeft in mijn geval geen enkele zin . Iedereen in mijn omgeving en daarbuiten weten alles .De roddelcaroussel heeft goed gedraaid.
Ook op mijn werk weten ze het nu . Het is uiteraard een heel dankbaar roddelonderwerp . Sommigen vragen me nu gewoon of het zo is en anderen bellen met mijn werkgeefster ....en de waarheid is dan toch het beste . Wat het gaat worden gaat nu blijken . Er zijn ook genoeg 'rednecks'. Het zal mij benieuwen hoe deze 'foben ' gaan reageren ...... Oh ja , , ik heb mij niet aangemeld en zit derhalve ook niet in het traject ......

Renée

[Fay]

Ik vind het gevaarlijk te denken dat een srs een oplossing is voor psychische puinhoop, zo komt het iig over alsof je dat zo ziet

Het is wellicht de kers op de taart maar of daarmee psychisch gelazer weg is?

Fay

[Anon20210626]

exact mijn gedachte ....... velen zien de SRS als de heilige graal waarna alle problemen zich zullen oplossen ......

[Anon20190209]

Hai Fay op welke post reageer je nu.....?
Mocht het op mijn reactie betrekking hebben, ik heb nooit geen psychische puinhoop gehad dus heb dat ook niet zo ervaren....

Voor mij was het idd de kers op de taart, waarom ik reageerde: om met jullie te delen dat een transitie van voor tot aan eigenlijk nu heel soepel en in mijn beleving geweldig is verlopen waar ik regelmatig aan terug denkt. Als voorbeeld opname tot aan ontslag VU voor srs heb ik als heel fijn en als bijzonder ervaren. Mijn reden om dit te delen is dat een transitie ook heel fijn en plezerig kan verlopen. Heeft in mijn ogen ook met je eigen kracht en doorzettingsvermogen te maken.

Heb wellicht ook geluk gehad in veel opzichten. Wil dit met jullie delen wie weet kan iemand hier kracht uit putten om te weten dat het allemaal ook heel mooi kan lopen

Fay ik hoop voor jou het allerbeste!

Groetjes Cher

[Fay]

Doelde op de post van jacqueline

en thx:) komen er wel weer uit

Fay

[J1nny]

Ik denk dat mijn verhaal een beetje als dat van Cher is, zonder de feesten en dergelijke.
Wij, mijn lief en ik, hebben ineens de knoop doorgehakt en ons daarna 6 weken gegeven om alle belangrijke personen te informeren.
Wie er daarna nog kwam was gewoon laat.
Of had de dorpspers niet gehoord.
Afgelopen weekeinde de buurtBBQ, wij ook heen.
Het moment voor de buurt om nog eens uit te horen na twee jaar.
Reacties, alle positief.
Mijn werk, waar ik noodgedwongen (eis van de arboarts ivm andere medische zaken) pas met de afgelopen jaarwisseling uit de kast kon komen, ook geen enkel probleem.
Vrienden, alle persoonlijk op de hoogte gebracht en geen kwijt.
Familie, die het niet wou accepteren is niet meer welkom.
Twee tot nu toe.

Geen probleem (meer) met misgenderen, alleen op het werk wel eens.
Men verwacht geen boomlange technische vrouw.
De tweede keer dat men mij ziet wordt de vergissing niet meer gemaakt.

Mijn tip, je lijdt meer door het lijden dat je vreest.
Gewoon ergens op af stappen, de meeste mensen zijn overdonderd en zullen precies doen wat je wilt....

[Fay]

Situatie hier liegt iets anders, waar ik voorheen door het leven ging vanuit onverschilligheid en de overtuiging en het gevoel dat mijn leven toch zinloos was, weinig motivatie om te leven anders dan, wat moet dat moet, is dat aan het verschuiven geslagen, er komt meer IK in beeld en meer willen, bij dat willen hoort ook niet meer willen, en bij dat niet meer willen zit ik in een situatie waarin ik veel wil veranderen en dat nu aan het doen ben, geld uiteraard voor velen

Ik ben daarin wellicht wat radicaal en zwart wit , zij die ik heb leren kennen als die persoon die een rol speelde en deed alsof, die staan bij mij in een ander daglicht, het zijn niet meer de mensen waar ik mee om wil gaan, of iig niet meer op de manier zoals ik voorheen deed, het zijn een aantal feestgangers , die doorgaan, het zijn er een aantal die simpelweg niet begrijpen waar ik doorheen ga, en de mensen die dat wel willen begrijpen op 1 hand te tellen en die koester ik, al komt daar wel bij dat meningeen nu eenmaal op mijn leeftijd genoeg heeft aan eigen gezin eigen leven, en ik daar pas recent mee ben begonnen, kon beginnen,nooit helemaal uit te leggen en nooit helemaal te begrijpen voor hen die niet in mijn schoenen staan, er blijven er weinig over en dat is een gemis, maar liever een gemis aan mensen die verder van me af zijn komen te staan dan dat ik er in contact mee blijf omwille van de zogenaamde vriendschap die veranderd is of er misschien zelfs nooit is geweest, ik was immers nooit diegene die ik werkelijk ben of kon zijn

Er zullen er vast wel over blijven, benieuwd wie dat zijn , dat is de test, afstand nemen kan mensen doen nadenken, of er gebeurd niets, dan is het de vriendschap niet waard gebleken

Tis een tijd van veel onzekerheden , veel staat nog steeds op losse schroeven en daar moet je mee leren dealen

Maar er is meer, familie? ik heb 3 weken geleden voor mijn moeder, 70 jaar, de crisisdienst gebeld omdat ik bang was dat ze zou overlijden als gevolg van haar jarenlange drankmisbruik, leverfalen,ze had wederom besloten dat ze zich dood ging drinken, niet de eerste keer geweest dat ik moest grijpen omdat de situatie te ernstig was, eens een alcoholist altijd een alcoholist,het scheelde niet veel , ze is niet te helpen

Ik heb mijn vader een week lang opgevangen omdat die er ook aan onderdoor ging,ook niet de eerste keer geweest,omdat ook hij het niet meer zag zitten, ik bang was dat hij uit het leven wilde stappen, hij heeft immers een zelfmoordpoging achter de rug vanwege oa de situatie met mijn moeder, hij kon het ook nu, bijna 80 jaar, niet meer aan, vinjut gek

Mijn zus zie ik de laatste tijd weinig, zij is nu zon 3/4 jaar ziek, heeft maanden op bed gelegen met helse pijnen, dokters konden niet verklaren waar het zat, ook psychisch is zij achteruit gegaan, gelukkig gaat het nu iets beter

Mijn transitie is niet over rozen gegaan tot nu toe, wat ik hier boven schrijf heeft daar zeker aan bijgedragen, opgegroeid zijn met een moeder die drinkt en dat 40 jaar later nog steeds doet, een vader die het niet meer aankan, een zus die niets voor je kan betekenen mbt je transitie

Ik vind het niet vreemd dat momenteel mijn energie weer behoorlijk op is, ik heb mijn transitie weer aan de kant moeten zetten, alleen, dat doe ik niet meer, het is niet meer aan mij mijn ouders op te vangen, voor hen te zorgen, zeker niet als ze dat nog nooit voor mij hebben gekund vanwege wederom het drinken van mijn moeder, je kunt je niet voorstellen wat voor impact dat op je leven heeft en het nu, op mijn 44 jaar, nog steeds heeft

Dus,opkrabbelen en weer doorgaan, er zit niets anders op, harde lessen, en ik wordt er ook gehard van, leuk, nee niet leuk

Daarom vroeg ik, waar is de fun, wanneer wordt het leuk, ik heb er nog erg weinig van gemerkt en ik vind dat ik onderhand mijn portie sorus wel gehad heb

Dat kan ver gaan, ik heb nu geen contact met mijn ouders, en dat doet pijn , maar ik moet de grens trekken voor mijzelf, zelfbehoud

Had ik graag meer gedeeld met mijn ouders mbt mijn proces? meer steun van hen gehad?ja zeker, al te graag, maar het zit er niet in

Welnu, we gaan door, hangen en wurgen, in de hoop dat het wel een keertje leuk wordt, er momenten komen dat je je ok met jezelf kan voelen door wat je aan het doen bent, je beter in je vel komt te zitten

Graag zonder alle externe sorus, want ik heb mezelf keihard nodig nu , daarom vertrek ik een dezer dagen , even weg van alles, in mijn eentje, zaken eens goed op een rij zetten, opladen, en die ruimte vinden die ik zo hard nodig heb, en bij terugkomst hoop ik wat opgeladen te zijn om weer verder te kunnen, op mijn manier

Fay

[Anon20180501]

Hi lieve Fay

Ik wist er natuurlijk al het een en ander van maar telkens weer grijpt me je verhaal heel erg aan.
Goed dat je dit deelt met ons en veel sterkte...

Geniet van je reis en ik hoop dat je nu een beetje verlicht kunt gaan genieten van de rust.

xxx Daniéla

[Fay]

Thx...2u, Daniéla

xx

Fay