Hoe wisten jullie het?

[Tyler]

Ik heb eigenlijk ook altijd al geweten dat ik anders was. En ik heb altijd het gevoel gehad dat ik als jongen geboren had moeten worden. Maar op de een of andere manier heb ik die dingen nooit aan echt elkaar gekoppeld. Daar naast was het ook duidelijk fout. Het was geen optie, het mocht niet, er was iets mis met mij. Ik heb heel lang gedacht dat ik alleen maar dacht dat ik een jongen wilde zijn omdat mijn moeder zo graag een zoon wilde hebben en ik was het tweede meisje. Enorm teleurstellend en het betekende dat ze de hel van zwangerschap en baren nog een keer moest doorstaan. Heel gemeen van mij natuurlijk. Ik ben altijd in conflict gebleven over het idee dat ik een jongen had moeten zijn en dat mijn leven dan wel goed was geweest. maar ik moest een meisje zijn en heb mijn uiterste best gedaan om een meisje te zijn. Dat wat er vanbinnen in mij zat dat fout was heb ik diep weg gestopt en geprobeerd kapot te maken. Het zat zo diep dat ik uiteindelijk niet eens meer door had dat het om het jongen-zijn ging. Na jaren therapie, toen alle randverschijnselen als depressie en anorexia eindelijk weg waren, was er pas ruimte voor en kwam het weer naar boven zetten. Na veel te lezen en vooral veel te denken maar ook dankzij mijn geweldige ex en onze gesprekken durfde ik eindelijk toe te geven dat ik eigenlijk ook wel een jongen was vanbinnen. Pas zo'n 3 weken geleden kwam het besef dat ik eigenlijk vooral een jongen ben. Ik denk dat als ik als jongen was geboren met dezelfde gender identiteit als ik nu heb ik gewoon zonder problemen het leven door was gegaan en dat ik voornamelijk een vrouwelijke identiteit heb ontwikkeld naast mijn mannelijke identiteit omdat ik in een vrouwenlichaam zit. Maar het is zoals het is en ik zal dus altijd wel een beetje vrouw blijven. Niet dat dat erg is. Vrouwen zijn best leuk.

[jacqueline]

mijn eerste ervaring dat ik anders was was toen ik 4 was. Toen besefte ik pas echt dat ik ongelukkig was met het feit dat ik een jongetje was. Ik was toen in een tehuis voor zieke kinderen wegens mijn ernstige middenoorontsteking aan beide oren en 2 leidsters daar hadden blijkbaar in de gaten dat ik liever een meisje wou zijn dan jongen. Dus liep ik daar in de zomer in een groene bikini. Later hadden ze een bruin badpakje voor me maar die was helaas te klein. Jammer dat ik toen geen rokjes of jurkjes mocht dragen, dat wilden de andere leidsters weer niet. Daarna zat ik in een ander tehuis en daar was het een dusdanige hel dat mijn hele genderdysforie ondergesneeuwd raakte in die ellende. Met uitsluitend jongens die allemaal nogal agressief waren was het meer overleven dan leven. Toen ik met 9 jaar naar huis kwam werd het niet veel beter. We hadden op school een pedo als leraar die ook nog het genoegen had om kinderen zoals mij psychisch dusdanig te mishandelen door de jongens in de klas te laten pesten en wanneer ik wat terug deed mij straf mee naar huis te geven zodat ik thuis ook nog op mijn flikker kreeg. Ik had meer mijn handen vol aan dit te verwerken dan dat ik aan mijn GD toe kwam. Dat kwam wel weer terug op de middelbare school en nog erger op de HAVO maar toen herkende ik het niet eens meer als zodanig. De zoektocht naar wat ik nou had en wie of wat ik was duurde tot vorig jaar. Toen kwam ik een trans tegen op nota bene een SM bijeenkomst (tja je mot toch wat in het leven ) Toen viel pas het kwartje. Inmiddels had ik al lang de fout gemaakt te trouwen in de hoop dat alles toch nog "normaal"werd voor mij ( huisje boompje beestje, kindertjes) maar dat werd het allerminst. Nu na 10 jaar huwelijk en een grote zoektocht naar mezelf krijg ik natuurlijk de schuld dat ik mijn vrouw gebruikt heb en haar besodemieterd heb etc....Gevolg: een scheiding en nu maar hopen dat een transitie voor mij goed gaat uitpakken.....

[Jessy]

Toen ik later hoorde van transseksualiteit baalde ik dat ik 't niet was, want dan had ik een meisje kunnen worden en dat leek me wel wat. Ik liet me verwarren door uitdrukkingen als 'gevangen in het verkeerde lichaam', daar kon ik me niets bij voorstellen. Ik nam het veel te letterlijk, denk ik. Ik wist toen wel dat ik een meisje wou zijn, maar dat was anders dan transseksuelen, want die waren het altijd al. Ofzo.

Dat herken ik heel erg. Ik wilde ook liever een meisje zijn, maar ik was helaas een jongetje. Transsexualiteit kon ik me niet mee identificeren, door onwetendheid en onbekendheid, beperkte informatie, en wat je op tv zag waren niet altijd de beste voorbeelden.

Intussen weet ik wel beter, maar ben nog steeds erg onzeker of ik echt transsexueel ben, of iets anders. En of transitie voor mij het juiste pad is, ja of nee.
Ik kijk dan ook enorm uit naar de zomervakantie, dat gaat voor mij een eerste uitgebreide RLE worden van 1 tot 1,5 week voltijds ervoor gaan. Toch iets anders dan 1-2 keer per maand een paar uurtjes... Ik hoop dat dit me wat meer helderheid kan geven.

[Arike]

en bij de gymless zo'n gympakje.

Daar was ik ook best jaloers op, ja....

[La-Clau]

Ik kijk dan ook enorm uit naar de zomervakantie, dat gaat voor mij een eerste uitgebreide RLE worden van 1 tot 1,5 week voltijds ervoor gaan.

Jessy, ik hoop het voor je. Mijn ervaring is echter een beetje anders. Ik leef al een paar jaar elke week een aantal dagen volledig als vrouw, en 2 jaar terug zijn we 2 weken op vakantie geweest naar Turkije. Hoe geweldig ik het ook gevonden heb om daar 24/7 als Claudia rond te huppelen, een oplossing voor de vraagstelling wat ik nu precies ben heeft het niet dichterbij gebracht. Inmiddels vind ik die oplossing zelfs al niet eens meer belangrijk genoeg om me er het hoofd over te breken. Of ik nu TS (voorlopig non-op), transgenderist ben, of dat misschien gender zelfs helemaal geen rol speelt in mijn leven. Wat ik wel weet is dat je eerste langdurige periode leven in het andere geslacht dan waarin je geboren bent een bijzonder mooie ervaring is, die helaas daarna nooit meer in die vorm terug komt.

Claudia

[Heleen]

Op even op het oorspronkelijke onderwerp terug te komen, merk ik dat ik mij steeds meer dingen uit mijn jeugd ga herinneren. Mijn jeugd is altijd een soort grote mistbank geweest waarin wel wat gebeurtenissen uitsprongen, maar waar ik weinig lijn in kon ontdekken. Ik zie nu wat meer structuur en langzaam komen er weer dingen boven drijven, zoals 'speelvriendinnetjes' toen ik pas een jaar of 7 was, kinderfornuisjes met spiritusblokjes, breien met mijn moeder. Ik zocht vaak meisjes op om mee te spelen (voordat ik zelfs maar wist wat het woord 'sex' betekende) en op 1 of andere manier vonden meisjes mij altijd wel aardig (waarschijnlijk omdat ik niet aan hun haar trok of zo;-)). Maar dat houdt natuurlijk op als je op een leeftijd komt dat meisjes en jongens niet meer met elkaar horen te spelen, volgens de sociale etiquette dan.

[Jessy]

Wat ik wel weet is dat je eerste langdurige periode leven in het andere geslacht dan waarin je geboren bent een bijzonder mooie ervaring is, die helaas daarna nooit meer in die vorm terug komt.

Daar ben ik me volledig van bewust. Is eigenlijk met alles zo. De allereerste keer is mooi, en je verlangt zoveel ernaar om het weer te doen. Maar zo mooi als die eerste keer wordt het nooit meer.
Ik heb mijn verwachtingen dan ook niet te hoog, en ga er gewoon van genieten. Als het warm wordt zal het zeker een moeilijke test zijn die me meer kan vertellen of ik als vrouw zou kunnen leven. Ik zweet enorm snel en bij 24 graden wordt make-up een probleem, en moet ik er niet aan denken met mijn pruik op te lopen... Maar we zien wel.

[Eva]

Wat ik wel weet is dat je eerste langdurige periode leven in het andere geslacht dan waarin je geboren bent een bijzonder mooie ervaring is, die helaas daarna nooit meer in die vorm terug komt.

Die periode duurt bij mij nu een jaar of twee en het voelt nog steeds goed. Wel bewust goed en dat is dan weer anders dan wanneer je als vrouw geboren bent, denk ik. Ik realiseer me doorlopend dat de GBA en mijn paspoort een ander geslacht laten zien. Ik realiseer me dat ik weliswaar vrouw ben, maar wel 'anders vrouw'. Dat is het enige dat ik jammer vind, maar misschien verdwijnt dat 'bewust zijn van' ooit nog wel eens.

[Judiana]

ik ben nog steeds boy, only at times boy dressed in dress and boobs

[Arike]

Wat ik wel weet is dat je eerste langdurige periode leven in het andere geslacht dan waarin je geboren bent een bijzonder mooie ervaring is, die helaas daarna nooit meer in die vorm terug komt.

Die periode duurt bij mij nu een jaar of twee en het voelt nog steeds goed. Wel bewust goed en dat is dan weer anders dan wanneer je als vrouw geboren bent, denk ik. Ik realiseer me doorlopend dat de GBA en mijn paspoort een ander geslacht laten zien. Ik realiseer me dat ik weliswaar vrouw ben, maar wel 'anders vrouw'. Dat is het enige dat ik jammer vind, maar misschien verdwijnt dat 'bewust zijn van' ooit nog wel eens.

Voor mij is het ook nog steeds de eerste langdurige periode

Dat bewustzijn van je anders zijn als vrouw heb ik ook... Het gekke is alleen wel dat dat sterker is geworden na mijn SRS in vergelijking met de periode ervoor...