Hoe vertelt mijn zus het haar kinderen?

[lotte33]

Tja, de topictitel spreekt al voor zich. Onlangs uit de kast gekomen voor mijn familie. Waar mijn vrienden er relaxed in zijn, raakt het het gezin toch veel meer.

Maar wat ik mij nu afvraag, hoe kan ik hier nu het beste mee omgaan met de kinderen van mijn zus? Of althans, hoe kunnen zij als ouders daar het beste mee omgaan?
Ze zijn 3, 1,5 en een derde op komst...

Zo lang mogelijk verstoppertje gaan spelen?
De kinderen zien mij niet veel en een sterke band heb ik niet met ze. Niet in de laatste plaats omdat ik altijd het idee heb dat ze dwars door mijn jongens-act heen prikken...

Vind dit een heel lastig dilemma...

[diederique]

Ik zou geen verstoppertje spelen. Doe gewoon je ding. Vermoedelijk zal het de oudste pas over een jaar of 2 opvallen als hij/zij zich bewust gaat worden van "meisjes" en "jongens" verschillen. Mijn ervaring is dat je als TG van alles kan willen maar dat het kind en de ouders zich gewoon niet laten sturen.
De jongste twee zullen je, tenzij je je ooit anders vertoont, nooit anders dan in girlmode ervaren. De oudste die jou als boy kent zal vermoedelijk wel een tijd in verwarring zijn, maar een echt gesprek laat misschien nog wel een jaar of wat(2-3) op zich wachten.

[Emma]

Belangrijkste is dat je zus je direct aan ze presenteert als wie je bent.

Mijn zus heeft geen kinderen maar mijn nichtjes waar ik toch wel veel contact mee heb wel, leeftijden 8, 7 en 2, en een van 8. We hebben het gewoon laten gebeuren, ik ben ergens vorig jaar voor het eerst op een verjaardag als mezelf gekomen, heb de oudere kinderen hun vragen laten stellen, en daarna waren ze er klaar mee.

[Sandra]

Lotte,
Mijn ervaring is zo snel mogelijk doorpakken, en dan bedoel ik speciaal naar de kinderen van je zus toe. Zelf heb ik geen eigen kleinkinderen maar wel twee “aangenomen” kleinkinderen, toen 1.5 en 3.5 jaar oud. Voordien had ik al een hele goede band met ze. In overleg met de ouders van de ene dag op de andere omgegaan. De jongste had helemaal niets in de gaten, de oudste zei onmiddellijk:
Jij bent niet oma Sandra, jij bent opa ….! Met een glimlach netjes uitgelegd dat opa hele korte haren had net als hij, en dat oma Sandra lange haren had. Over de kleding heb ik toen niet gepraat, maar de jurk sprak voor zich. Hij ging even spelen maar kwam kort daarop gewoon bij me zitten. Een paar dagen later toen ik weer aanbelde, moest hij lachen, maar hij heeft er nooit weer over genoemd. Nu 2 jaar later is alles normaal. Soms geneer ik me, als hun echte oma binnen komt, terwijl ze aan het spelen zijn, gaan ze pontificaal links en rechts naast mij zitten…
Zorg alleen dat ze je vanaf het eerste moment altijd consequent in dezelfde gedaante zien. Dus na de eerste keer nooit meer in je oude gedaante, ook niet “per ongeluk”. Ze begrijpen heus wel dat er iets veranderd is, kunnen het echter niet verklaren. Dus blijf consequent!!!
Sandra.

[lotte33]

Bedankt voor jullie tips!