Hoe wisten jullie het?

[Dinges12]

Bedankt voor jullie open en eerlijke reacties . Gek genoeg herken ik wel een hoop en sommige dingen ook niet, maar dat is natuurlijk logisch want ieder persoon is anders.

Maar idd het loopje, ik had het op de middelbare school dat er de jongens met van die v voeten liepen, met de voeten idd wat naar buiten gekeerd en ik dwong mijzelf om ook zo te lopen. Dat ging heel onbewust er was geen vriendje of vriendinnetje die zei een jongetje hoort zo te lopen, maar ik kwam er eigenlijk zelf op. Ik moest laatst ook denken aan een hele oude herinnering, ik keek de film batteries not included. Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen, ik ben van 86 dus misschien 3 of nog jonger. Maar er was een man met donker haar, (net als ik) met een staartje en hij had een snorretje. Ik weet niet veel meer maar die man at een bord tomatensoep, en ik luste toen geen tomaten. Maar ik moest perse tomatensoep eten... Misschien als kleinkind de associatie dat echte mannen tomatensoep eten . Of ik vond hem leuk of beide.

[Eva]

Dat bewustzijn van je anders zijn als vrouw heb ik ook... Het gekke is alleen wel dat dat sterker is geworden na mijn SRS in vergelijking met de periode ervoor...

Verbazend, Arike...!

[Jessy]

Ik denk dat ik het kan begrijpen. Voor velen (inclusief de staat en de papierhandel) is de SRS toch een sleutelmoment en wordt het beschouwd als het moment dat je "echt" vrouw bent.
Het is natuurlijk een kwestie van hoe ieder het interpreteert, maar als je denkt dat je met de SRS gaat van "opgesloten in een mannelijk lichaam" naar "echt vrouw", kan ik dat begrijpen. Want als "echte vrouw" zijn we dan toch anders. Daarvoor waren we (grof gezegd, maar biologisch gezien correct) nog het mannelijk geslacht.

[Madeleine]

Wanneer wist ik het? Tja achteraf geredeneerd wist ik vroeg dat ik "anders" was, maar het heeft jaren geduurd voordat ik het redelijk uitgewerkt had..

In de eerste en tweede instantie dat ik op zoek ging was er gewoon te weinig over bekend...
Ik heb de nodige droge stof in psychologieboeken gelezen (want ik schaamde mijzelf teveel om het te bespreken) kwam achterhaalde informatie tegen over met name travestie en dat leek mij nou helemaal niets..
Pas ten tijde van de grote encyclopedie genaamd internet en het verliezen van mijn wildste haren (11 jaar geleden ongeveer) ging ik weer op zoek en vond herkenning in wat het nu was.
Vervolgens heeft het nog jaren de tijd nodig gehad waarin ik "eerst af en toe"en later meer androgyn mijzelf uitte naar de buitenwereld.
Daarbij had ik dan het gevoel: zo red ik het tot het einde van mijn leven, maar uiteindelijk kwam ik een paar jaar geleden tot de ontdekking dat het niet zo goed werkte en ben ik over mijn schaamte (die mij tegenhield) heengestapt en ben als Madeleine het leven ingestapt

Dus wanneer wist ik het? Onbewust lang, maar als proces van bewustwording van waar op welke manier ik op mijn plek ben is dat ruim het laatste decenium

[Jeste]

Bedankt voor jullie verhalen.

Mij is het sinds 2001 duidelijk gaan worden. De jaren er voor begon het eigenlijk al een beetje, maar vanaf 2001 ben ik met mensen in aanraking gekomen die nogal met hun genderidentiteit bezig waren. Dat gaf veel duidelijkheid.

Bij mij is het zo, net als bij vele anderen, dat ik als kind me niet aangetrokken voelde tot meisjesdingen. Ik paste dus niet in het beeld van een transgender, dacht ik. Tegelijkertijd was ik echt niet blij met "man zijn".
Dat "man "zijn" is stap voor stap steeds meer verdwenen. Toch durfde ik die ene grote stap niet te zetten. Daarmee bedoel ik om er voor uit te komen dat ik geen man ben. Er waren nog te veel twijfels.
Vorig jaar werd het mij duidelijk dat het mij ook niet lukte om als man over te komen. Daarna heb ik die grote stap toch gezet.

In die tijd ben ik veel gaan nadenken over dingen van vroeger. Veel dingen opgeschreven. Dat is een heel levensverhaal geworden. Tijdens het schrijven is er veel duidelijk geworden. Eigenlijk wist ik het veel eerder, maar die twijfels hielden me tegen, want ik hield toch best wel van jongensdingen en ik scheen als jongen geboren te zijn. Dan moest ik het daar maar mee doen.

[Arike]

Dat bewustzijn van je anders zijn als vrouw heb ik ook... Het gekke is alleen wel dat dat sterker is geworden na mijn SRS in vergelijking met de periode ervoor...

Verbazend, Arike...!

Hmmm ik heb nog eens nagedacht over mijn erigen opmerking en de reacties daarop ... maar het is vooral ook een gevoelskwestie ... Zo aan het eind van de transitie, zeg maar ben ik toch steeds meer gaan merken dat ik op diverse vlakken meer verwantschap voel met andere transen en is de herkenning van mezelf in "bio's" toch net een stukje minder...

[Michel]

Zolang als ik me kan herinneren was ik "anders". Anders dan mijn broertjes. Minder stoer, verlegen naar papa, hangend aan mama en mama hangend aan mij...

Mama was lief, Papa was grof en niet lief. Ik denk dat ik ergens in mijn jonge hart besloten moet hebben: "ik wil als mama zijn, en niet als papa".
Noem het een gebrek aan gezonde identificatie met papa.

Tijdens mijn kinderjaren was ik onbezorgd, speelde met vriendjes, plaagde meisjes. Maar ik was altijd erg verlegen naar meisjes toe.
Tijdens de puberteit begon het. Toen ik de seksualiteit ontdekte, koppelde ik dit direct en onbewust aan "vrouwenattributen". Ik trok de laarsjes van mijn moeder aan, rommelde met haar makeup. Het gaf telkens een seksuele kick. Dit is zich gaan ontwikkelen. Zodra het maar mogelijk was, verkleedde ik mezelf. Ik was niet bezig met "meisje zijn" ik begon de spanning na te jagen. Hoewel, de gedachte om een kous aan te trekken, of lingerie te dragen kon me wild maken van verlangen. Maarrr.... in feite was ik gewoon bezig de vrouwenattributen op mezelf te projecteren. Ik probeerde mijn eigen vrouw te zijn. En dat is een beetje lastig natuurlijk.
Ik fantaseerde 's avonds uren lang dat ik werd aangekleed door andere vrouwen. In mijn fantasie had ik ook seks met een man, als vrouw dus. Niet vreemd dat in die tijd ik nog verlegener werd naar meiden toe. Ik durfde niet, dus zocht ik het in het onechte, zo zie ik het tenminste. Ik leidde een dubbelleven.

Jarenlater stortte m'n uit lust opgebouwde leventje compleet in elkaar. Toen werd ik bang. De identiteitscrisis was een feit. De luchtbel was geknapt.

[Eva]

Ik vraag me af wat er mis is met lust...?
Zelf ervaar ik dat niet en al helemaal niet in relatie tot kleding, maar het onderdrukken van lust lijkt me juist te leiden tot meer (of een ander soort) lust.

[Michel]

Nou... als je leven alleen maar op jezelf en lust gericht is, krijg je behoorlijk sociale problemen.
Pas later leerde ik wat liefde was, wat delen was, wat geven was. Dat soort dingen, dat staat in mijn opinie tegenover lust. Ik zie lust als een soort hebzucht. Altijd maar meer, meer, meer....
Het crossdressen wordt op die manier een fetish.

[valencia]

een gezonde lust is niks mis mee. en het hangt van jezelf als af hoe je er mee omgaat en tot hoever je wil gaan. dus er zit naar mijn mening wel een verschil tussen lust en hebzucht.