mijn levens geschiedenis

[snoepie]

meestal weet je al op hele jonge leeftijd dat je anders bent. (Ik wist het rond mijn 5 jaar). Je hebt niet de zelfde interesse als kinderen van het zelfde geslacht. In mijn geval vond ik het niet leuk om jongens speelgoed te spelen. Omdat ik geen zusje had was er alleen maar jongens speelgoed, als we bij een gezin op visite waren die een dochter had speelde ik altijd met de meisjes, en niet met de jongens.
Op school speelde ik liever met de meiden dan met de jongens. Rond de pubertijd dat meisjes borsten begonnen te krijgen, was ik jaloers dat ik het niet kreeg. En snapte ik ook niet waarom ik er niet ook zo uit zag. En vond ik het verschrikkelijk dat ik een brandblussertje had. Ik wilde ook altijd zitten als ik moest plassen.


het heeft geestelijk en emotioneel een hele grote impact op je leven. Als je ouders begripvol zijn, en je steunen in je eigen ontwikkeling dan blijft emotionele en geestelijke schade je bespaart. En zullen ouders hun kind helpen wanneer uit de omgeving negatief word gereageerd. in mijn geval was het dit niet het geval ik groeide op in de jehova’s sekte waar dit uit den boze is, mijn vader stond niet toe dat je anders dacht voelde dan zoals hij wilde dat je moest voelen en denken. Zijn mening is jou mening. Niet alleen in de sekte maar ook in privé sfeer was geestelijke mishandeling de normaalste zaak van de wereld. Zo ook lichaamlijke mishandeling. (Wand de bijbel zegt wie zijn zoon lief heeft tuchtig hem).zo ook je ontwikkeling op sociaal gebied word beperkt binnen de sekte. Buiten de sekte is het niet toe gestaan om vriendschappen te sluiten of een kennis kring op te bouwen, want de wereld is slecht. En alleen binnen de sekte is men eerlijk en te vertrouwen. Maar binnen de sekte is het niet wat het lijkt, je word gecontroleerd en in de gaten gehouden. Elkaar verraden is een hele belangrijke aspect binnen de groep.( wand de bijbel zegt dat als iemand iets fout doet en je zegt het niet tegen de ouderen binnen de sekte dan deel je in de zonde en word je ook eeuwig vernietigt).


ouders die van hun kind houd en merkt dat hun kind niet een normaal gedrag vertoond zal hulp zoeken bij een huisarts psycholoog etc etc. maar ook dit was niet wat bij mij gebeurde ik was van af mijn 5 jaar al down depressief terneergeslagen . bij mijn ouders was het zo dat alleen hun god je geneest, En als je echt in hem gelooft dan ben je gelukkig. Dat had tot gevolg voor mij dat ik niet alleen me zelf kwijt was en niet meer wist wie of wat ik was. Maar dat ik zover moest afzakken dat ik om hulp moest vragen of het zou fataal zijn afgelopen met me zelf, en dit gebeurde als ik het nog goed weet in 2012. Ik zocht hulp bij mijn huisarts die me met spoed naar dimence steurde, geen wacht lijst meteen in behandeling. Ik kreeg de diagnose depressie stoornis. Ook werd kort daarna de diagnose gesteld dat ik autisme spectrum had. En werd ik met spoed geplaats op de muijderman (ribw beschermt wonen). De diagnoses waren natuurlijk niet leuk om te horen maar gaf me wel gelijk een antwoord op een heleboel problemen , waarvan ik niets snapte, hoe en waarom. Op de muijderman kwam ik stukje bij beetje tot rust had tijd om na te denken over mijn zelf. Voor al over mijn echte emoties en gevoelens, en dat was het moment dat ik me zelf sterk genoeg voelde om uit de kast te durven komen, en dat was tevens het moment dat ik een hele grote groei door maakte. Meer zelfvertrouwen en meer eigen waarde enz enz.

hoe reageerde ik emotioneel. Ik was van karakter wat ik me nog herinner behulpzaam zacht en had een hekel aan mensen die boos waren, of ruzie maakte. Ik vroeg altijd om bescherming bij de leraar. Tot ik ook daar geen vertrouwen meer in had dat zij mij wilde helpen, sloeg mijn frustraties en teleurstelling ook mijn onzekerheid en mijn minder waardigheid om in een persoon die explosief agressief was. Ik leerde zo (dacht ik ) dat dit mijn oplossing was voor alles. Toch was er diep in mij een sprankje hoop dat het tij zou keren en dat het geluk me zou toe lachen. En dat gevoel hield me op de been. Ook was mijn wantrouwen tegen mensen gegroeid ik vertrouwde alleen nog me zelf. Was altijd alert en keek over mijn schouders. Want iedereen had alleen maar kwaad in de zin.

Het transgender team wil weten of het 100 procent je overtuiging bent. Je krijgt een aantal psychologie gesprekken, afhankelijk hoe overtuigd de psycholoog, het is zwaar je word letterlijk binnenste buiten gekeerd. Wendy is steeds met me mee geweest. En kan je vertellen hoe ik was na zo’n gesprek. Tot het moment dat je te horen krijgt dat je groen licht krijg. Dan groeit je zelfvertrouwen weer. En het is een opluchting, dan begint de kuren hormonen en de medicatie tegen de testosteron. Dan begint er weer een stuk onzekerheid over je lichaam hoe gaat het in zijn werk. Word mijn lichaam wat ik hoop dat het gaat worden. Word mijn stem wel vrouwelijk genoeg, of zal mijn stem te zwaar blijven klinken. Blijft mijn gezicht te mannelijk word ik zo rond als een tonnetje door de medicatie, je gaat op 44 jarige leeftijd een pubertijd door die me niet bekent is om dat ik die als puber/ tiener niet heb gekend je bent af en toe wat onhandig maar toch het meest onzeker. Je krijgt regelmatig controles. Ook medici wat je toch heel ongemakkelijk bij voelt, en je ergens voor schaamt . maar je weet waar je het voor doet en je hebt het er voor over.