(on)zeker.....

[moonlight89]

Hoi allemaal,

Ik ben een tijdje afwezig geweest hier op het forum, maar ik zal hier vanaf nu weer regelmatig meelezen en schrijven.

De afgelopen tijd is er weinig veranderd. Naar mijn omgeving toe ben ik nog steeds niet 'out', en ik vind het nog steeds een beangstigend idee
om dit wel te zijn. In tussentijd heb ik op het internet veel informatie opgezocht, ik lees mee op een aantal forums maar ik kijk met name youtube filmpjes.
Het doet mij erg goed om die filmpjes te zien. Het maakt mij zeker, maar tegelijkertijd ook weer onzeker...
Van mezelf weet ik eigenlijk wel zeker dat ik ftm ben, maar durf er nog steeds niet veel mee te doen. Ik weet dat ik niet als vrouw kan en wil verder leven,
maar ik durf het nu ook niet om hier veel mee te doen.
Op dit moment heb ik echt het gevoel dat ik op een hoge rots sta boven een rivier.
Om verder te kunnen in mijn leven zal ik die rivier over moeten, maar om dat te kunnen zal ik toch eerst moeten springen.
Als ik niet spring blijf ik waar ik nu ben en kom ik niet verder in het leven, qua trans zijn, dus ik moet springen.
Ik sta steeds op het randje en zeg tegen mezelf:
'Okee, nu spring ik!' Maar dan kijk ik toch teveel over het randje en besef hoe hoog het is,en dan durf ik niet meer.....
Dit klinkt misschien een beetje vaag, maar hopelijk begrijpen jullie wat ik hier mee bedoel.

Inmiddels heb ik een binder gekocht, en laatst ook voor het eerst een 'echte' mannenshirt. Wanneer ik dit draag (in huis) voelt het echt onwijs goed en
het maakt mij meer zelfverzekerd, maar tegelijkertijd ook weer onzeker....grr....

Hoe lang heeft het bij jullie geduurd voordat jullie er echt iets mee durfde te doen?

Sorry dat het een misschien een beetje vaag en lang is, maar ik moest het gewoon ff kwijt.

[Irene_de_Vreede]

Niet vaag, maar heel beeldend verwoord, ik herken er veel in.

[Fay]

Vervang in je hoofd de woorden 'moeten' en 'zal' eens door het woord willen..

De grote stap is onder te verdelen in kleine stapjes, het stapje waar je nu mee bezig bent is hoe verder

Fay, heel herkenbaar, daily struggle here too, mijn doelen daarin zijn gericht op zoveel mogelijk rust

[moonlight89]

Thanks voor de tips Fay, het zijn idd daily struggles en het is soms moeilijk om die rust te vinden.
Zowel in het dagelijks leven als in het hoofd, maar ik merk idd wel dat dit soms erg nodig is.

[Niek68]

Hoi Moonlight,
Ik ben net uit de kast (bij de eerste was dat 27 februari) maar heb daar jaren over gedaan. Wilde het eigenlijk ook niet weten van mezelf buiten dat ik bang was hoe mijn omgeving zou reageren. Als kind voelde ik me al een jongen maar ik wist nog niet wat het was. Als puber was dat nog steeds zo en doordat ik heel laat in de puberteit kwam en me als jongen kleedde werd ik ook lang voor vreemden als jongen aangezien en trots dat ik was. Ik kreeg toen voor het eerst iets te horen over transgender maar dat was alleen mtf dus ik dacht, ik ben weer zo'n vreemde eend in de bijt. Toen ik een jaar of 20 was kwam ik een oud schoolgenootje tegen en hij was veranderd ook trans en ftm dus het kon. Er ging een wereld voor me open maar toch durfde ik niet en dat terwijl ik zulke open minded ouders heb. Maar de rest in mijn omgeving hoe zou die reageren. Een aantal jaar geleden kwam ik een trans vrouw tegen en we werden goede vrienden/vriendinnen, bij haar heb ik een tipje van de sluier opgelicht en zij raadde me ook aan naar het VU te gaan. Ik durfde nog steeds niet. Tot dus afgelopen 27 februari, ik brak, ik kon zo niet meer leven. Al mijn gevoelens heb ik opgeschreven mijn begeleidster gebeld en haar de brief voorgelezen (de rivier dus ingesprongen). De dag erna mijn ouders ingelicht en mijn beste vriendin. Een paar dagen daarna de rest van de familie mijn behandelaar en nog een goede vriendin. En als laatste heb ik vorige week op facebook mijn verhaal gedaan. Ik was al die jaren bang voor niks, iedereen reageerde positief. Ik weet wel dat niet iedereen dat geluk heeft. Ik ben nu 46 en ik vind het zo zonde dat ik het niet toen ik 20 was heb durven vertellen. Jaren van depressies, me zo slecht in mijn vel voelen. Mijn behandelaar zegt dat het gewoon eerder niet het tijdstip was maar ik zie het toch als verloren jaren. Ik snap je angst dus best goed en ik snap ergens mijn behandelaar ook dat het de tijd moet zijn maar ik raad je toch aan wacht niet zo lang als ik. Nu heb ik achteraf misschien makkelijk praten want iedereen accepteert het bij mij, ik weet natuurlijk niet hoe jouw ouders/familie/vrienden kunnen reageren. Ik ben eerst naar de meest veilige persoon gegaan en zo verder gegaan. Misschien een tip. Bij mij wist binnen 2 weken iedereen het maar je hoeft het niet zo snel te doen natuurlijk als je het al wilt op dit moment. Jij zoekt het tijdstip uit.

Ik kijk trouwens ook veel filmpjes op youtube en heb er ook veel aan maar mij maakt het ook ongeduldig.

[Beardelady]

Hoi Moonlight 89,

Je omschrijft exact waar ik mij ook bevind op dit moment. En dat ondanks ik gedeeltelijk uit de kast ben is het voor mij erg herkenbaar. Ik kwam er vandaag voor mijzelf achter dat ik nogal zit met zelfacceptatie.. Of eerlijk gezegd het gebrek daar aan. Ik heb denk ik daarom ook geen avdvies. Maar ik wou wel graag reageren om te zeggen dat je niet alleen bent.

[moonlight89]

Als kind voelde ik me al een jongen maar ik wist nog niet wat het was. Als puber was dat nog steeds zo en doordat ik heel laat in de puberteit kwam en me als jongen kleedde werd ik ook lang voor vreemden als jongen aangezien en trots dat ik was. Ik kreeg toen voor het eerst iets te horen over transgender maar dat was alleen mtf dus ik dacht, ik ben weer zo'n vreemde eend in de bijt. Toen ik een jaar of 20 was kwam ik een oud schoolgenootje tegen en hij was veranderd ook trans en ftm dus het kon. Er ging een wereld voor me open maar toch durfde ik niet en dat terwijl ik zulke open minded ouders heb.

Allemaal heel herkenbaar! Alleen kwam ik juist vroeg in de puberteit, en dacht dat dit altijd de oorzaak was dat ik niet tevreden was met een vrouwenlichaam. Dat ik gewoon nog te jong was om al 'volwassen' te worden ofzo. Totdat ik ook voor het eerst iets te horen kreeg over transgender. Aan de ene kant was is dolblij nu eindelijk te weten wat het was, aan de andere kant dacht ik ook: heb ik weer hoor zoiets.... Ook mijn ouders zijn open minded, maar toch blijven die twijfels. Twijfels over mezelf, de toekomst, de reacties etc....

@Joukje: bedankt voor je mooie woorden.

[Beardelady]

Ook mijn ouders zijn open minded, maar toch blijven die twijfels. Twijfels over mezelf, de toekomst, de reacties etc....

@Joukje: bedankt voor je mooie woorden.

Ik hoop dat ik het goed gequoteerd heb

Maar wat je daar zei weer raak.. Ik herken het enorm.. Twijfels, twijfels, twijfels.. Pfff om moe van te worden..

[Niek68]

dezelfde twijfels waar ik al die tijd mee gezeten heb maar nu ben ik zo opgelucht dat ik er voor uit ben gekomen er is echt zo'n enorme last van mijn schouders dat ik ook zoiets heb mochten er nog mensen negatief reageren dan is dat maar zo maar mijn geluk staat nu voorop. Ik heb genoeg jaren in ellende doorgebracht nu is het mijn tijd.
Ik kan je niet zeggen wat je MOET doen ik kan alleen zeggen wat je kan doen en hoe ik het gedaan heb maar jij zult je er prettig bij 'moeten' voelen.

[Anon20190516]

Hey,moonlight.je verhaal is niet vaag hoor.ik weet precies wat je bedoelt.ik weet wat er moet gebeuren,maar ben ook bang voor het onbekende.bang voor mijn omgeving,ook al weten nu een aantal mensen om mij heen dat ik als vrouw wil gaan leven en hun over het algemeen positief reageren(jouw leven,je moet doen wat goed voelt...blablabla).toch die onzekerheid....