Arbeidsongeschikt

[NaomiClareNL]

Geen idee of het hier op zijn plaats is of ergens anders. Moderatoren: zonodig maar verplaatsen.

De onderwerpstitel had ook kunnen zijn: transgender, the curse that keeps on givng, your whole life.

Ik dacht dat ik al heel aardig de bodem bereikt had maar het kan dus altijd nog erger. Al sinds eind vorig jaar had ik het gevoel dat me dingen ontgaan. Eerder dit jaar kreeg ik er meer zicht op en werd ik bang. Bang dat me iets zou gebeuren, iets zou ontgaan en dat me dat dan grote problemen zou geven. Dat is dus nu gebeurd.

Ik ben momenteel òf depressief òf lichtelijk euforisch. In beide gevallen sta ik niet helemaal meer in kontakt met de werkelijkheid, leef als het ware in een belletje afzonderlijk van de rest van de wereld, loop een paar centimer bóven de grond in plaats van erop. Als ik depressief ben kan ik niet en als ik euforisch ben dan kan ik ook niet. Ik kan dan van alles niet, van boodschappen doen en de post uit de brievenbus halen tot lezen of wat dan ook. Alleen dagdromen dat ik niet transgender ben, dat alles okee is en minstens 2 keer in de week naar bed gaan met het idee dat het beter is dat ik niet meer wakker word, ja dat gaat prima.

Vrijdag een week geleden stond er iemand van de plaatselijke sociale dienst aan de deur met een afspraakbrief. Of ik de volgende maandag op gesprek wilde komen. Probleem, ik was al sinds de vorige avond bij mijn ouders en kwam pas na die maandag dat ik een afspraak had weer terug. Dus eerste afspraak gemist en daarmee bijstandsuitkering tijdelijk stopgezet. Ik was echter zo moe na een reis van 2 uren dat ik nooit meer in mijn brievenbus gekeken heb totdat het afgelopen vrijdag te laat was en dus de uitnodiging voor de tweede afspraak, afgelopen donderdag gemist heb. Dus vandaag de mededeling dat ik uit de bijstandsuitkering gezet ben...

Paniek dus. Ben er inmiddels in geslaagd om de uitkering opnieuw aan te vragen maar een beslissing laat natuurlijk weer lang op zich wachten.
Ik heb niet genoeg geld om zelf minstens 2 maanden te overbruggen. Één maand gaat nog wel, gelukkig heb ik familie die bij zal springen maar leuk is anders na een winter vol financiële problemen... Nu maar hopen dat de belastingdienst alles onder controle heeft en inderdaad voor 1 juli bericht doet. Dan valt hopelijk de schade nog mee.

Ik had een jaar uitstel van sollicitatieplicht. Eigenlijk alleen maar omdat bij 2 jaar uitstel ik in allerlei trajekten zou komen waarvan men bij de sociale dienst vond dat ik daar niet aan toe was. Ik was en ben te zeer kapot.

Nu begint alles waarschijnlijk dus weer van voren af aan. Niet zo leuk dus al die onzekerheid. Maar ik was al aan het denken gezet en ik denk dat ik nu maar serieus moet kijken of er iets anders mogelijk is.

Ik vraag me af of het zinvol is om me te richten op arbeidsongeschiktheid. Of dit de rust geeft om aan geestelijk en lichamelijk herstel te werken na een volledig mislukte transitie en dan op de lange termijn eventueel weer naar werk toe te werken.

Op dit moment is het volledig een illusie om te denken dat ik weer aan het werk kom, op wat voor termijn ook. Het herstel in het afgelopen jaar is daarvoor vrijwel nihil geweest. Ik was in mei vorig jaar 5% van wat ik was 7 jaar geleden voordat ik instortte na me te realiseren dat ik trans ben tot hooguit 15% nu. Met de aantekening dat de mededeling dat ik uit de bijstandsuitkering gezet ben als een mokerslag aangekomen is en ik me weer teruggeslagen voel tot voor kerst 2013. Toen kwma ik tot de conclusie dat er geen hoop was dat hormoonvervangende therapie ooit tot oplossing van mijn probleem genderdysforie gaat leiden, niet met 'begeleiding' van Nederlandse 'experts'. En ik heb niet voldoende geld vrij beschikbaar om 'even' naar het buitenland te gaan voor een behandeling. Zo die al (of nog..) mogelijk is natuurlijk. Maar dat is iets waar ik nu niet aan kan en wil denken.

De martelende onzekerheid over hoe het verder gaat rond 1 augustus als ik door het enige medicijn (inmiddels uit produktie) ben dat de genderdysforie nog een beetje kan onderdrukken rijdt het fysieke en geestelijke herstel enorm in de wielen. En, heel eerlijk gezegd, ik geloof er niet meer in. Het minimale leven wat ik nu kan leiden (lijden?) is echt het maximaal haalbare. Uitermate onbevredigend maar het lukt gewoon niet. En dat moet ook maar eens onder ogen gezien worden.

Dus zou ik graag ervaringen horen van transgender mensen die recentelijk arbeidsongeschikt zijn verklaard, geheel of gedeeltelijk en met name vanuit de bijstand.
Is dit een optie?
Hoe gaat dit?
Geeft het rust?
Is het gezeik minder?
Hoe zijn de ervaringen met het zoeken van werk vanuit een situatie van arbeidsongeschiktheid?

Ik ben zo moe. Ik blijf terrein verliezen, hooguit gaat het soms wat minder snel. Nooit eens iets positiefs. Zelfs de 25ste keer mevrouw genoemd worden (en voor de 21ste keer onmiddelijk daarna meneer genoemd worden) in vier jaren, 2 maanden en 2 weken van hormoonvervangende therapie voelde zeer slecht aan, ik was er geïrriteerd door.

Ik heb zo enorm spijt dat ik in de zomer van 2008 niet gekozen heb voor het negeren van het probleem gender dysforie, dat ik me niet op de burnout gericht heb en alleen maar daarop. Transitie heeft me bijna alles gekost. Alleen al het ziektewet en werkloosheidsdeel meer dan €50.000 (een voorzichtige schatting waarbij het enorme pensioengat niet eens meegenomen is).
Nee de beste oplossing voor genderdysforie is jezelf doden. Pas dan is het probleem afdoende opgelost. Ik ben niet meer bang voor de dood. Alleen nog maar voor doodgaan, dat ook dat niet goed gaat en ik nog tijden als kasplantje en bij bewustzijn verder moet leven...

...

[MarloesIsWeg]

hey NaomiClare,

Wat naar om te lezen dat het zo slecht gaat. Probeer het niet te snel op te lossen meis, je zit nu in een dalletje, een dalletje in een groter dal weliswaar, maar dat geld, die bijstand, inkomen etc. dat los je wel op binnen een half jaar. Probeer niet de rest er nu ook bij te nemen. Dat zie je dan wel.

Je zegt dat je je voelt alsof je "te hoog" of "te laag" zit met je energie (euforisch/depri) Ik heb geleerd om dan te gronden, mediteren, mindfulness te doen, en dat werkt toch best heel goed met die onmogelijke problemen die we eigenlijk hebben.

Ik ben zelf vanuit de bijstand naar het uwv gestuurd voor wajong, nu bijna 3 jaar geleden. Wajong kreeg ik niet, maar wel ziektewet. En toen de ziektewet voorbij was, na 2 jaar geloof ik, kreeg ik een wia keuring, en werd 100% afgekeurd, voor tenminste 2 jaar. Dat had niet alleen met transgendergedoe te maken, maar dat terzijde. Al met al betekend het 4 jaar rust ! 4 jaar geen briefje inleveren, niet participeren, tenzij echt vrijwillig, en geen gedoe met heronderzoeken, solliciteren, etc. Voor mij betekende het ook nog meer geld, hoewel ik me afvraag of ik meer te besteden heb, nu ik geen huur/zorg-toeslag meer krijg, en gemeentelijke belastingen moet betalen...

Ik heb het aangevraagd, kreeg een gesprek met een arts, dat was niet leuk, want ik hou niet zo van artsen... en daarna nog een met een arbeidsdeskundige, die me gelijk meedeelde dat het goed zat. Ik deed toen vrijwilligerswerk, en dat ben ik blijven doen, maar het is niet meer "verplicht vrijwillig".

Het is niet minder gezeik, het is geen gezeik meer. Ik zeg doen ! Het geeft echt wel rust, en je kan die rust gebruiken, en als het wat beter met je gaat, kun je op je eigen tempo dingen ondernemen. Bovendien heb ik toen die ZW met terugwerkende kracht gekregen voor de hele periode dat ik als vrouw leefde, en al in de bijstand zat. Wie weet doen ze ook zo iets voor jou.

Sterkte in ieder geval.

[Barbarella]

Ik zit in een vergelijkbare, maar niet overeenkomstige situatie..alleen heb ik niet veel zin er over te schrijven op een plek die dorzoekbaar is door instanties.

Zelfmoord gedachten heb ik zelden en alleen bij vlagen die snel voorbij gaan. En het leven als zichtbare trans heb ik liever dan een leven als man.

Ik kan verders niets zeggen om je uit de put te helpen helaas.

Barbarella

[Alice]

NaomiClare,

Ik kan alleen maar zeggen dat ik het rot voor je vind zoals je nu in het leven staat en hoop dat het later beter met je zal gaan.

Als ervaringsdeskundige kan ik de procedure arbeidsongeschiktheid zoals Martine beschreef beamen.
Ziek melden, na een tijdje ontving ik een oproep om bij de controlerend geneesheer te verschijnen, daarna kreeg ik op gezette tijden een herhalingsoproep om weer langs te komen dit tot ongeveer 2 jaar. Tussentijds werd een re-integratie verslag opgesteld. Ik heb wel genderdysforie mee laten nemen hoewel dit niet de hoofd oorzaak was van mijn ziekte.
Tegen het einde van de ziektewet uitkering werd ik gekeurd door een uitkeringsarts.
Werd voor meer dan 80% afgekeurd.
En inderdaad je kunt dan tot rust komen, vrij van sollicitatieplicht, geen werkbriefjes, formulieren etc..

Die keuring is uitermate belangrijk, er zit een addertje onder het gras (Anaconda) als je minder dan 80% arbeidsongeschikt gekeurd bent heb je nog steeds een sollicitatieverplichting voor het resterende deel. Loopt vaak uit in een, financiële, puinhoop daar je dan met 2 instanties te maken krijgt die gegarandeerd langs elkaar heen en tegen werken. Nog steeds ben je de speelbal van ambtenaren die je naar niet bestaand werk stuurt of je verplicht voor ..% vrijwilligers werk te doen.

Vanuit arbeidsongeschiktheid weer aan het werk gaan, als je iets vind wat geschikt is voor je zul je merken dat de instanties die je aanmoedigden om werk te zoeken je direct ontmoedigen om dat werk te gaan doen. Een bekende kreet is; “als u, je, een terugval krijgt dan moet de gehele procedure opnieuw gedaan worden”.

http://www.arboportaal.nl/onderwerpen/themas/verzuim
http://www.arboportaal.nl/onderwerpen/t ... integratie

[Lente]

Werken is voor mij de manier om contact te houden met de maatschappij, met mijzelf en met mijn zelfvertrouwen. Ik ben vanuit het UWV Scheidegger gaan doen en ben daarna van het een naar het ander gegaan. De hormonen (en de soms bedroevend slechte begeleiding daarbij) hebben mij wel parten gespeeld. Ook ik heb gedacht dat ik niet verder wilde leven, maar ik ben uiteindelijk ontzettend blij dat ik niet zonder werk thuis ben blijven zitten. Ik wens je alle sterkte.


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

[Anon20190516]

Wow,weet niet zo goed wat te zeggen.enige wat ik kan zeggen is:sterkte en je kan altijd hier je hart luchten.knuf Rikki

[Jeste]

Je hebt ook wel allemaal narigheid tegelijk. Daar zouden ze toch begrip voor moeten hebben bij een uitkeringsinstantie. Helaas werken er volgens mij voor een groot deel sadisten die het graag zien dat mensen nog verder in de problemen raken.

Maar goed, verder met het onderwerp.
Ervaring hiermee heb ik (nog) niet, maar het lijkt mij zeker verstandig om te proberen om aan een arbeidsongeschiktheidsuitkering te komen. Als ik de dingen lees die jij allemaal schrijft, dan ben jij absoluut niet in staat om te werken. De druk die het solliciteren met zich meebrengt is al te veel, dus dat gaat al niet eens goed lukken.

Ik ben momenteel òf depressief òf lichtelijk euforisch. In beide gevallen sta ik niet helemaal meer in kontakt met de werkelijkheid, leef als het ware in een belletje afzonderlijk van de rest van de wereld, loop een paar centimer bóven de grond in plaats van erop. Als ik depressief ben kan ik niet en als ik euforisch ben dan kan ik ook niet. Ik kan dan van alles niet, van boodschappen doen en de post uit de brievenbus halen tot lezen of wat dan ook.

Dit zegt toch al genoeg over jouw situatie.
Heb je de mogelijkheid om naar een psycholoog te gaan vanwege dat het allemaal te veel is, of doe je dat al?
Bij mij had dat geholpen. Na heel lang proberen om "normaal" mee te draaien in de maatschappij, dus ook op het gebied van werken en solliciteren, was ik echt vastgelopen. Na uitgebreid onderzoek bleken de problemen bij mij door autisme te komen. Dat is een te lang verhaal om allemaal op te schrijven, maar ik wordt hierdoor voorlopig met rust gelaten bij de Dienst Werk en Inkomen (ik krijg bijstand). Zolang ik met rust gelaten wordt laat ik het zo, maar als dat anders gaat worden, dan ga ik zeker proberen om een arbeidsongeschiktheidsuitkering te krijgen. Het is mij nu wel duidelijk dat het met een betaalde baan niet meer gaat lukken. Ik kan het niet meer opbrengen om weer in die situatie te komen die mij in het verleden zoveel gezondheidsproblemen heeft gegeven, zowel psychisch als lichamelijk. Nu is dat wel anders. Wat een verschil met vroeger, en dat is dan nog buiten genderdysforie om. Wel werk ik vrijwillig, maar dat werk kan ik veel meer indelen naar wat ik aankan.

[MarloesIsWeg]

Je hebt ook wel allemaal narigheid tegelijk. Daar zouden ze toch begrip voor moeten hebben bij een uitkeringsinstantie.

Ik denk dat het inderdaad wel afhangt van wie je treft. Bij mij was het zo, dat ik een klacht moest hebben, die ze op papier konden zetten. Mijn verhaal deed het, en terecht, maar een heleboel narigheid meemaken, problemen hebben is niet genoeg voor zo'n uitkering. In mijn geval was het zo, dat ik (naast mijn verhaal over transitie en het gedoe wat ik daarmee had, iets verdrongen had, iets heel naars wat na mn srs pas gebeurd was, heb ik in mijn hoofd omgevormd tot iets positiefs. (het is een lang verhaal, maar ik ben verkracht (4 mnd post op), en heb er van gemaakt dat ik 'versierd' was omdat ik de ontluistering na alles van de transitie niet kon behappen. Vervolgens dacht ik dat ik verliefd was en werd ook nog in elkaar geslagen) In het jaar daarna kon ik me -zonder aanwijsbare reden- niet meer concentreren, halverwege een gesprek raakte ik steeds gedesoriënteerd, en het gebeurde vaak dat ik halverwege een zin stil werd, en dan later in het gesprek doodleuk die zin begon af te maken. Conclusie daarover was, dat ik me niet kon concentreren op mijn werk, en dus niet kon werken. Zo'n directe link tussen klacht en "kunnen werken" zullen ze nodig hebben om e.a. te verantwoorden. Pas 2 maanden geleden herinnerde ik me het voorval zoals het echt gebeurd is.

Het heeft ook wel iets logisch, als iemand bij mij kwam en zei "ik voel me zo depressief, dat ik het niet kan opbrengen om naar mijn werk te "willen", dan zou ik waarschijnlijk ook denken dat werken juist goed voor degene zou zijn, om niet de hele tijd zo rot te voelen.

Bekijk het probleem in het groot, vraag je niet af of je je moet laten afkeuren, maar vraag je af, wat je nu nodig hebt, en waarom. En kijk dan of je beperkingen hebt. Maar probeer het sowieso, omdat zo'n uitkering iig,. geen kwaad kan, en als ik je verhaal zo lees, dan denk ik dat het je op dit moment wel goed kan doen, rust in de tent. Beschrijf dus vooral de onrust, en wat dat met je functioneren doet.

[NaomiClareNL]

Bedankt voor alle reakties! Ik ga verder kijken hoe de vork in de steel zit met me arbeidsongeschikt laten verklaren.
De intake vrijdag verliep soepel, heb de situatie ook goed duidelijk kunnen maken. Ik had een kontaktpersoon die een jaar uitstel van sollicitatieplicht geregeld had, dat gaf wel rust en we hoopten beiden dat het voldoende zou zijn om te herstellen en daarna weer aan een terugkeer op de arbeidsmarkt te werken. Die ontheffing was inmiddels afgelopen maar tot het 2e gesprek heb ik nog ontheffing dus ik kan hopelijk redelijk ontspannen naar dat gesprek toeleven. Dan maar zien. Wel lastig dat mijn volgende gesprek bij VUmc net de dag ervoor is...

Overigens moet ik wel een nieuw identiteitsbewijs gaan halen en dat is wel een beetje balen. Met een verlopen paspoort of ID-kaart mag je wel stemmen maar is er een probleem bij een aanvraag bijstand. Nou ja, dan nog maar eentje met een m erop. Weet absoluut niet of ik überhaupt nog wel de boel laat veranderen. Zie er niet echt het voordeel van in nu.

Verder woensdag maar eens de schade opnemen met the therapeut.