Waarom zou genezing geen optie kunnen zijn? Als iemand mij iets kan aanbieden waardoor ik van mijn worstelingen bevrijd kan worden, dan sta ik daar zeker voor open.
Als dat ook echt een optie zou zijn, dan is die heel onwaarschijnlijk. Ik zelf als christen weet niet of dit te genezen is door gebed of wat dan ook. Het schijnt namelijk dat het in de hersenen aantoonbaar is dat transgender zijn echt is, het man geboren brein bevat een aspect wat typisch vrouwelijk is. En het vrouw geboren brein iets wat mannelijk is. Als God ons gemaakt heeft zoals wij moeten zijn, dan is dit toch ook zo door God gemaakt? Begrijp mij niet verkeerd hoor, mensen moeten kunnen geloven wat zij willen, ik zelf heb mij er denk ik gewoon bij neergelegd dat 'genezen' voor velen niet de optie is. En de enige 'genezing' die van een transisie tot man of vrouw is.
“Vroeger haatte ik het mannelijke” komt voort uit de relatie met je vader, het is wel kort door de bocht om alle mannelijkheid daardoor te haten.
Sorry hoor, maar ik heb ook een kut relatie met mijn vader, en ik hate daardoor onder andere ook alle mannen ja. Vooral in mijn puberteit, en na vaak genoeg te zijn afgewezen door jongens omdat ik hun wel leuk vond en zij mij niet. Hoewel mannelijkheid niet perse, maar ik kan dat wel begrijpen. Je vader is jou eerste mannelijke rolmodel, net zoals je moeder jou eerste vrouwelijke rolmodel is in je leven. Als 1 van deze ouders verkeerd handelt naar een kind kan hij of zij dat kind behoorlijk beschadigen, en zo een vertekend beeld geven over onder andere wie en hoe mannen, in dit geval, zijn. En hoe die jou moeten behandelen en hoe jij moet handelen. Ik heb 15 maanden opgenomen gezeten om er achter te komen dat mannen ook echt vrienden konden zijn... Klinkt misschien raar voor iemand die het niet heeft meegemaakt of niet kent. Dat is ook niet erg, maar het is niet kort door de bocht en het maakt iemand niet meer of minder trans. Het maakt het allemaal eigenlijk alleen maar ingewikkelder. Want ergens denk ik, voor mijzelf, dat stel ik had een goeie band met mijn vader. Dat ik nu niet zo liep te worstelen met mijn vraag, want dat had ik mijzelf al lang geleden geaccepteerd. En had ik niet in therapie gezeten vanaf dat ik 8/9 was etc. etc.
Om het ook weer terug te koppelen naar het onderwerp, ik ben heel blij met jullie openheid. Ik herken veel meer, maar gek genoeg ben ik meer in de war dan ooit. En dat herken ik dan ook weer uit het verhaal van Michel, maar meer in de zin van wil ik en kan ik bijvoorbeeld het vrouw zijn/mijn vrouwelijkheid los laten? Ik weet dat ik eerst afscheid zou moeten nemen. En ook voel ik mij straks wel mannelijk genoeg? Hoe dan ook op dit moment weet ik het gewoon nog steeds niet, misschien ben ik man, misschien ben ik vrouw, misschien ben ik wel heel wat anders... Ik denk dat dit een lange weg zal worden maar goed geluk heeft in dit geval voor mij gewoon een hogere prijs. Maar ik kom er ooit wel achter.
