anticlimax

[Niek68]

Hadden jullie dat ook, met verlangen uitkijken naar de intake. Hij is geweest, je bent door en dan die enorme anticlimax. Nu 27 weken wachten en ondertussen gebeurt er niks maar je weet wel dat je door mag. Moeilijk uit te leggen maar ik voel nu een soort leegte, ben wel heel blij en mensen om mij heen vinden mij ook veranderd, minder gespannen, maar ik weet me ff geen raad met mezelf. Was blij dat mevr Wortel zei dat ik al als man mag leven dat scheelt wel maar toch,
Beetje wazig maar zo voelt het nu ook.

[Eva]

Dat is toch niet zo vreemd, Niek? Veel van ons kennen dat gevoel van toenemende spanning die dan plotseling wegvalt. Dat gat in de tijd waar je nu in valt is groter dan leuk, maar ook die periode kom je wel door

[Madeleine]

Op naar de stress van de diagnostiek

Maar hoewel al even terug, het is super herkenbaar en natuurlijk loop je te stressen voordat je zo'n gesprek aangaat.
Wat als "ze" je niet geloven? en 100 andere dingen waar je aan denkt voorafgaand en dan achteraf denken: waar maakte ik mij druk om....

In ieder geval geniet van het moment en allons-y naar de volgende stap

[Claire]

Ja dat is best lastig als er zo'n pak van je hart valt.
Maarre je hebt echt geen toestemming nodig van mevr. Wortel om als jezelf te gaan leven hoor.
Als jij daar klaar voor bent gewoon lekker doen.

[Nathan90]

Achteraf had ik eigenlijk nog meer last van de maand wachten tussen elk gesprek. Ook omdat mijn gesprekken niet bijster nuttig voelde.

De lange wacht tot diagnostiek werd al snel een sleur. Maar elke keer na een gesprek weglopen en weten dat het allemaal wel bezig is maar dat er een maand dus echt nul gebeurt..

Maar juist. Komt goed Niek. Over twee jaar zeg jij tegen iemand, 'achteraf is het zover voor je het weet..'

[Jannet V]

Niek! De druk is van de ketel, ga genieten! Wat er hierna ook gebeurt, geniet van het moment. Je mag door, natuurlijk mag je door. Het is een schitterende dag en niemand gaat je meer tegenhouden.

[Jennifer W]

Ik herken het gevoel dat er nogal wat van je afvalt wanneer je dat eerste gesprek gehad hebt.
Ik herken ook dat het in eerste instantie lijkt alsof er dan niets meer gebeurd in die 27 weken tot je eerste diag gesprek, en wellicht ook tussen de gesprekken door dadelijk.

Toch wil ik je daarover ook een andere kant van die medaille laten zien.

Je hebt deze tijd ook echt wel nodig voor een aantal zaken om goed voorbereid het volgende gedeelte in te gaan va de behandeling.
En ik weet dat dit moeilijk zichtbaar is wanneer je net een gesprek gehad hebt, maar het is echt zo.

Mentaal en/of fysiek ga je in deze tijd pas echt ontdekken wat "het man zijn" (of in mijn geval vrouw zijn) voor jou inhoud.
Iets wat je al zo lang verstopt hebt en nu pas geaccepteerd hebt van je zelf of beter wellicht ....toelaat...
moet nog groeien. Het is nog pril en onervaren (de man in jou).

De wachttijden worden dan al snel een tijd waarin je een innerlijke zoektocht doormaakt.
Wellicht ook een hoop moet verwerken, de schade door je voor te doen als iemand die je niet bent zit vaak erg diep.
Om dit allemaal een plek te geven gaat veel tijd in zitten, je hebt immers het grootste deel va je leven een "toneelstuk" opgevoerd.

En sommige dingen zijn heel makkelijk aan te wijzen maar al snel zal je merken hoe diep dat alles raakt en hoe diep het zit.
Het raakt het bot van je indentiteit en dat is heftig.

Ik denk.......vermoed....dat je eigenlijk niet de hormoonbehandeling moet willen voordat je deze persoonlijke issues verwerkt hebt.
Op dat moment wil je mijns inziens bezig zijn en aandacht willen hebben voor de veranderingen die je op dat moment doormaakt.
Het kan makkelijk te zwaar worden als je op dat moment nog je issues moet verwerken/aandacht moet geven.

Maar ook straks met de diag gesprekken.
Als je deze serieus neemt kan het wel eens zeer heilzaam werken voor jezelf dat er steeds een maand tussen zit.
Je hele leven komt in de diag fase aan je voorbij, en moet je ook op papier zetten.
Dit proces gaat je een hele hoop goeds brengen, het zal je helpen om zaken uit je verleden te accepteren, maar ook jezelf in het heden te accepteren.

Er vallen dan in ene allerlei sleutels op hun plek, zaken die je eerder niet kon begrijpen komen in ene goed in focus en snap je waar het allemaal over ging...
Werkelijk over ging wellicht..

Ik wens je in ieder geval een mooie reis toe!

Jenn

[Anon20190712]

Heel het traject, van de intake tot groen licht voor de operaties; éen grote anticlimax
En logisch ook...want elke stap die je vooruit gaat bij het genderteam is een bevestiging van hen over jouw identiteit- terwijl jij allang weet hoe de vork in de steel zit! Natuurlijk is er de blijdschap met elke gezette stap omdat je hen nodig hebt- maar tegelijkertijd is dat het pijnlijke en doen ze er tergend langzaam over. Uiteindelijk heb je er natuurlijk profijt van, want zonder hun zegening kom je er niet...
Zoals ik al zei toen ik je zag op de poli, zelfs met de wachttijd van een jaar en een diagnostiek die uitliep door fouten van de psych; achteraf gezien is het allemaal flink snel gegaan de laatste jaren!

[Niek68]

fijn dat het wel herkenbaar is. Ik denk dat de diagnostische fase best eens zwaar kan zijn gezien mijn psychiatrisch verleden maar mevr. Wortel zei al dat ik goed stabiel ben en een goed ziekte inzicht heb dus dat dat geen belemmering was maar ik mezelf wel zou kunnen tegenkomen tijdens de gesprekken.
Wel zou het eventueel zo kunnen zijn dat ik een psychiater krijg ipv een psycholoog, ze dacht dat het waarschijnlijk wel gewoon een psycholoog wordt maar moest niet raar opkijken bij een psychiater. Mij maakt het allemaal niet uit wat voor labeltje de behandelaar heeft als ik maar door de diagnostiek kom en mijn verhaal gewoon kwijt kan. Ik denk dus dat de gesprekken wel eens hun nut kunnen hebben maar het ook wel zwaar kunnen maken. Dan zou 1x per maand ook wel voldoende zijn.