Help wat moet ik doen...

[SophiaW]

Ik zit nou echt zwaar te twijfelen over wat ik moet doen..
Ik heb nou best een prima leven als man qua vrienden en school enzo en dat gaat allemaal wel goed.
Maar ik voel me zo ontiegelijk ongelukkig..

Ik denk dat ik genderdysforie heb, ik trek sinds dat ik al heel klein was vrouwenkleren aan en dan voel ik me gewoon supergoed en vrij.
Tegenwoordig echt bijna elke dag, maar ik ga me er wel nog eenzamer door voelen omdat ik dan niet naar buiten durf.

Ik heb nou eindelijk hulp gezocht, door naar de huisarts te gaan. Vond het heel moeilijk om het haar te vertellen, en uiteindelijk mocht ik het van haar opschrijven. Ze had me doorverwezen naar het VUmc en daar heb ik vorige week een intakegesprek gehad en dat vond ik echt superfijn! om eindelijk met iemand te praten die me echt begrijpt

Maar als ik hier nou mee doorga, ben ik bang dat ik alles ga verliezen wat ik nu heb... mijn ouders gaan me echt nooit accepteren. En ik heb verder niet echt veel familie...
En qua vrienden tja, ik denk dat er wel 2 bij zijn die me na een tijdje misschien zullen steunen.. maar daar houd het dan ook wel bij op denk ik.

Maar ik ben echt bang dat als ik er niet mee doorga dat ik hartstikke ongelukkig wordt later...
Ik weet het echt niet meer. Hebben jullie ook in zo'n situatie gezeten?

[Misha]

Ik denk dat iedereen hier wel zo'n moment heeft gehad/gaat krijgen. Ik persoonlijk zit er middenin. Het stomme is dat je het niet weet. Je weet niet of je gelukkiger wordt als je ermee doorgaat, of dat je ongelukkig blijft. Mijn grootste angst is ook een hele transitie doorgaan en erachter komen dat dat niet de sleutel tot mijn geluk was. Ik denk dat het beste wat je nu kan doen is proberen erachter te komen waar die ongelukkigheid vandaan komt. Is het echt vanuit genderdysforie of is er een andere oorzaak?

[Eva]

Van dat laatste (ongelukkig verder leven) ben ik overtuigd, Michael. De gevoelens van twijfel die je hebt met betrekking tot je familie en andere relaties kennen of kenden de meesten van ons ook. Het komt inderdaad voor dat iemand die werkelijk de transitie ingaat veel verliest. Dat is echter beslist niet standaard.
In het merendeel van de gevallen bleken de drempels waar je vooraf erg tegenop ziet in de praktijk véél minder hoog te zijn.

Bovendien, Michael. Heb je werkelijk een keuze?
Je hoort nogal eens van 'buitenstaanders' dat je er zelf voor gekozen hebt. Dat is onzin. Het is geen keuze.
Ik wil er niet te dramatisch over doen, maar adviseer je met klem je traject voort te zetten.
Ga ook eens naar een avond (of middag) waar geregeld T-mensen bijeen komen. Persoonlijke contacten en uitwisseling van ervaringen kunnen enorm helpen!

[SophiaW]

Bedankt voor jullie reacties

Misschien is dat wel een goed idee Eva. Ik heb even opgezocht waar ik zo'n bijeenkomst kan vinden, en er is er dus super toevallig eentje komend weekend op loopafstand!

[Eva]

Overigens: de kans op rood licht is te verwaarlozen.
Achteraf had het misschien (!) voordelen gehad als je gestart was bij de Psycho Informa Groep. Dat heb ik indertijd gedaan, gewoon omdat ik twijfelde of ik wel transseksueel was. Het psychologisch onderzoek bij de PIG is breder van opzet dan bij het VUmc. Er zijn overigens mensen, ook op dit forum, die beide trajecten parallel volgen.

[LisaM]

Heb je werkelijk een keuze?

Wie het onderdrukt sterft stukje voor stukje af totdat er niets meer over is...

[Niek68]

Ik was ook bang mensen te verliezen. Niet mijn familie overigens ik wist wel dat die het zouden accepteren maar van vrienden was ik niet zeker. Tot mijn grote verbazing steunt iedereen me. Het zou dus best wel eens mee kunnen vallen. Ik denk dat er sowieso een moment komt dat je niet anders meer kunt, dat was bij mij wel zo, ik brak gewoon en moest het toen echt aan iemand kwijt en nu 2 maanden later leef ik gewoon al als man en voel me zoveel gelukkiger dat zelfs als ik mensen verloren zou hebben dit geluk me meer waard is. Mijn overtuiging is dat er dan wel andere vrienden in de plaats komen en vrienden die me niet willen steunen zijn misschien nooit echte vrienden geweest.

[Anon20190712]

Ook bij mij was de angst mensen te verliezen en daardoor nog ongelukkiger te worden...
Ben ik mensen verloren? Jazeker...sommige familieleden en 'vrienden'.
Maar door de transitie (-en dus het eerlijk zijn tegenover mezelf en mezelf te kunnen zijn bij anderen) zijn ook nieuwe vriendschappen ontstaan, al bestaande vriendschappen hechter geworden, voelt het hebben van een relatie voor het eerst heerlijk, én ben ik zelf gelukkig. Die mensen die ik verloren heb? Die waren het niet waard. In eerste instantie leef je voor jezelf en als jij gelukkig bent met jezelf dan kom je ook de juiste mensen tegen. En als je alles verliest wat je hebt, heb je een schone lei om opnieuw te beginnen- ditmaal als jezelf

[Jeste]

Maar als ik hier nou mee doorga, ben ik bang dat ik alles ga verliezen wat ik nu heb... mijn ouders gaan me echt nooit accepteren. En ik heb verder niet echt veel familie...
En qua vrienden tja, ik denk dat er wel 2 bij zijn die me na een tijdje misschien zullen steunen.. maar daar houd het dan ook wel bij op denk ik.

Maar ik ben echt bang dat als ik er niet mee doorga dat ik hartstikke ongelukkig wordt later...
Ik weet het echt niet meer. Hebben jullie ook in zo'n situatie gezeten?

In die situatie heb ik niet echt gezeten. Voor mij was het niet dat ik dacht dat het niet geaccepteerd zou worden. Dat ze het zouden accepteren was wel duidelijk, maar niet duidelijk was of ze het zouden begrijpen. Daar was ik dus ook achter gekomen; Ze begrepen het niet.
Inmiddels zijn er ook nog andere dingen veranderd in mijn leven, met als gevolg dat ik mijn vrienden- en kennissenkring uit het oog ben verloren. Dat heeft mij echter niet ongelukkig gemaakt.
Ga er vanuit dat er weer wat anders voor in de plaats komt.

[Ilse]

Heb je werkelijk een keuze?

Wie het onderdrukt sterft stukje voor stukje af totdat er niets meer over is...

Ik kan dit alleen maar beamen Lisa, dit is een harde waarheid, waar ik nu meer en meer achter kom, maar me nooit gerealiseerd heb, maar je hebt gelijk
En Eva, nee feitelijk heb je geen enkele keuze.

Ook bij mij was de angst mensen te verliezen en daardoor nog ongelukkiger te worden...
Ben ik mensen verloren? Jazeker...sommige familieleden en 'vrienden'.
Maar door de transitie (-en dus het eerlijk zijn tegenover mezelf en mezelf te kunnen zijn bij anderen) zijn ook nieuwe vriendschappen ontstaan, al bestaande vriendschappen hechter geworden, voelt het hebben van een relatie voor het eerst heerlijk, én ben ik zelf gelukkig. Die mensen die ik verloren heb? Die waren het niet waard. In eerste instantie leef je voor jezelf en als jij gelukkig bent met jezelf dan kom je ook de juiste mensen tegen. En als je alles verliest wat je hebt, heb je een schone lei om opnieuw te beginnen- ditmaal als jezelf

Bang om mensen te verliezen. tja dat was ik niet echt, dat hield mij wat minder bezig, maar wel was ik heel bang om mijn gezin verliezen, dat speelde zeker een grote rol.

Nu zijn we wat verder in het hele traject en moet ik constateren dat ik eigenlijk al mijn eigen familie en vrienden heb verloren.
Dat was soms best wel even slikken, maar het is niet anders en wat jij nu schrijft Lucas, dat als je alles verliest een schone lei hebt om opnieuw te beginnen, dat is ook echt iets zoals ik er ook over denk.
Toch zijn er tijdens de transitie zeker nieuwe en andere vriendschappen ontstaan en heb ik echt wel andere leuke mensen mogen ontmoeten, dat is ook zeker wat waard.

Gelukkig heb ik mijn kinderen wel kunnen behouden en dat gaat eigenlijk best wel oke en gaat ook steeds beter
Voor mij toch het allerbelangrijkste!!!