Partner kan moeilijk wennen

[Bas123]

Mijn partner zegt te ''moeten'' accepteren dat het zo is zoals het is.
Maar heeft tijd nodig om mij als man te zien.
Ze ziet me ''nog'' als vrouw. We kennen elkaar al ons hele leven.
Ze zegt ik moet wennen aan het feit dat je opeens een man bent.
Ze zegt er vervolgens direct achteraan: ''Ja en ik weet je bent nooit anders geweest, je bent altijd al man geweest". Maar in mijn hoofd ben je nog steeds een vrouw, al hoewel ik begrijp en weet dat je een man bent.
Ook als ik naar je kijk zie ik een vrouw en geen man.

Ik draag nou momenteel dagelijks mannenkleding. Ben laatst uit de kast gekomen voor mijn vrienden. Zij waren blij dat ik het verteld heb en accepteren me zeker weten zo als ik ben, voor hen geld als ik maar gelukkig ben, zijn zij dat ook met mij!
Heel aardig en lief. Dat geeft me moed en hoop.
Mijn partner daarin tegen heeft meer tijd nodig en is onzeker hoe ze het straks allemaal gaat vinden.
Ook hoe zij zich er straks bij voelt. Kortom ze moet ontzettend wennen aan het feit dat ik een man ben.
En vind het begrijpelijk dat ik mannenkleding aan heb, het begrip is er wel maar...

Ze kan me ''nog'' niet als man zien.
Ik denk en hoop dat dit tijd nodig heeft. Ik probeer rekening te houden met haar dat ik niet ''te'' snel grote stappen maak.
Moeilijk hoor.

[Jessy]

Probeer de grote barrier die voor velen tussen man en vrouw aanwezig is te verkleinen. Vertel op de eerste plaats dat jij gewoon jezelf bent en jezelf zal blijven. Je lichaam zal wat veranderingen doorgaan en daar zul je gelukkiger van worden. Dus dan is het toch een vooruitgang

[Niek68]

Misschien helpt het haar om met andere partners te praten. Volgens mij kan dat bij transvisie (ik bedoel niet transvisie zorg) ik dacht dat de groep (H)erkenning heet. Ik weet niet hoe vaak ze bij elkaar komen en of Amsterdam voor haar te doen is. Ze zal niet de enige partner zijn die hiermee zit.

[Claire]

Ik heb samen met mijn vrouw in begin van mijn transitie gesprekken gehad bij Transvisie.
Hebben we allebei veel aan gehad vooral omdat ik als een TGV vooruit wilde en mijn vrouw zeg maar in de stroptrein zat.
Misschien is het een idee voor jullie.

[Nathan90]

Er bestaat een grote kans dat zij vroeg of laat door een soort rouwproces moet gaan. Ik wil dit je puur even zeggen dat je begrijpt dat dit niet uit onwil voortkomt en dit niet betekent dat ze je niet steunt. Het is iets waar de persoon zelf niks aan kan doen. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn moeder dit zeker heeft gehad.

Maar ik heb het zelf ook gehad bij mijn vriend (die ook transgender is). Het is dus heel natuurlijk, ongeacht de steun.

Los daarvan, het is goed om rekening met je snelheid te houden. Zolang ze je nergens van weerhoud op de langere termijn is het goed om het zo samen aan te gaan.

[Saskia]

Hoi Bas,
ik herken het helemaal. Bij mijn partner is het besef dat ik altijd zo geweest ben ook aanwezig maar toch zit zij nu in een soort rouw proces dat op en neer gaat. Ze hout mij niet tegen en steunt mij ook met kleren endat soort zaken maar de rouw blijft toch spelen. Het is ook moeilijk ze verliest iets. Aan de andere kant krijgt ze er ook iets voor terug. Omdat ik nu veel beter in mijn vel zit hoop ik dat het bij haar rouw proces helpt. Ik hou inderdaad met de snelheid wel rekening niet met haar. Op die maniet kan je je partner steunen en help je elkaar weer verder op weg.
Sterkte en een goet,
Saskia

[Jannet V]

Alles hier boven sluit aan bij jouw stukje en ik sluit ook aan. Je partner wordt ineens met de waarheid geconfronteerd en jij was daar al tijden mee bezig. Zo herkenbaar voor allen die een kastdeur achter zich gesloten hebben. Gun haar een beetje tijd, ze verdient het.

[diederique]

Tijd gunnen, dat is denk ik het sleutelwoord. Je vraagt van je partner ineens een radicale omwenteling die ij voor je zelf al heel lang geleden hebt gemaakt. Ook al weet je partner het rationeel, het iis daarmee emotioneel nog niet geland.
Geef het tijd; een jaar? minder? misschien ook wel veel meer. Je hebt elkaar nodig. Zet desnoods je TGV (vrij naar Claire) even stil tot de stoptrein van je partner weer een beetje in de buurt is.

[Anon20190712]

Rekening houden met je snelheid is wel belangrijk ja, maar zoals Nathan ook zegt; zolang ze je op lange termijn maar nergens van weerhoudt.
Want dat was mijn fout, altijd naar anderen in mijn omgeving kijken en bedenken; zij zijn er nog niet klaar voor- dus rem er op.
Ik had een partner toen ik net uit de kast kwam die zogenaamd compleet achter me stond maar wel tijd nodig had. Achteraf gezien had hij geen tijd nodig om zijn beeld van mij aan te passen, maar om over zijn eigen identiteit na te denken. Hij identificeert zich dusdanig als hetero-man dat een relatie met mij écht geen stand kon houden. Ik heb achteraf spijt die 'tijd' gegeven te hebben. Juist de beslissing toch zelf vooruit te gaan en daarover te communiceren met hem, heeft hem gedwongen goed na te denken over wie hij is en waarop onze relatie gebaseerd was.

Soms hebben mensen het ook nodig in het diepe gegooid te worden. Om het treinvergelijk te nemen, jouw partner stopt op elk klein stationnetje in haar sprinter, en jij zit in de TGV. In plaats van ook in de sprinter te stappen zou ik samen de intercity nemen. Dan stop je op elk groot station om even een pauze te houden en te reflecteren over de al gepasseerde stationnetjes, zij heeft die reflectie-momentjes, zonder dat jij elke vijf minuten stilstaat en de kans hebt dat zij je dwingt uit te stappen in huppelkutterveen met de belofte straks echt wel weer in te stappen als jij maar geduld hebt...

[Engel]

Dag Lucas
zoals hierboven al vaak gezegd. Gun je partner de tijd die nodig is probeer niet te snel te gaan( is wel moeilijk hoor) Mijn vrouw is er na 2.5 jaar best wel aan gewend. Alleen in de gesprekken is het nog wel eens hij, maar dan zegt ze oh sorry zij. Is ook moeilijk na 35 jaar huwelijk maar uiteindelijk lukt het wel. Ook mijn dochter heeft het er moeilijk mee maar ze doet wel haar best en meer dan dat kan ik niet verwachten.