Coming out.... of niet

[SophiaW]

Lieve mensen,

Ik kan niet langer mijn gevoelens verzwijgen. Ik heb het gevoel alsof het de tijd is om mijn moeder te vertellen over mijn gevoelens, over dat ik me vanbinnen een vrouw voel.
En ik vind het echt spannend... maar ik kan het niet, ik durf het niet, ik heb het lef niet... Dit is echt het moeilijkste wat ik in mijn hele leven heb moeten doen...

Aan de ene kant kan ik niet langer mezelf inhouden. Ik wil mijn gevoel niet langer negeren... Maar ik ben bang om haar pijn te doen.
Ze heeft al een heel moeilijk leven gehad... echt heel moeilijk en er is veel pijn in haar leven geweest. En als ik haar dit vertel, ga ik haar nog meer pijn doen
Ik heb haar altijd trots willen maken, en zo min mogelijk pijn willen doen. En dit maakt het voor mij zoo moeilijk om het te vertellen...

Ik heb het niemand verteld, maar ik heb wel mezelf eindelijk geaccepteerd zoals ik ben. Ik kan het niet langer negeren...
Ik wordt depressief van de hele situatie, en ik weet niet wat ik eraan moet doen. Ik heb geen honger meer, ik slaap slecht, ik doe niks meer, ik heb nergens meer zin in...

Ik denk dat ik er echt niet omheen kom, ik moet het haar vertellen. Ook al ben ik nog niet begonnen met mijn transitie. Ik kan dit niet langer voor me houden.
Ik heb een brief voor haar geschreven die ik ondertussen al uit mijn hoofd ken. Ik verander er elke dag dingen in... En ik wil het haar laten lezen terwijl ik erbij ben.

Ze heeft ook aan me gemerkt dat ik depressief ben... dus ze weet al dat er zoiets gaat komen... maar ik denk dat ze denkt dat ik gay ben. En ik ga haar echt pijn doen en ik krijg dat gewoon niet over mijn hart
Ze zegt dat ze me altijd zal accepteren, ook al moet ze er lang over doen om het te verwerken... maar ook bij wat ik haar ga vertellen? Ik weet het gewoon niet meer. Ik weet niet wat ik zou doen als ik haar verlies, ik heb nog niemand verteld over mijn gevoelens...

En ik ben al niet zo'n goede schrijver... misschien verwoord ik alles niet goed... misschien komt het niet goed over... misschien vertel ik teveel... Ik ben gewoon te bang om het haar te geven.

Ik wilde dit eventjes bij iemand kwijt.. Dankje voor het lezen!

[Niek68]

Ik vind dat je het best goed hebt verwoord. Ik denk dat geen enkele ouder staat te juichen, vaak omdat ze wel weten dat je door een moeilijk proces moet en ze willen dat je gewoon gelukkig bent. Het is al heel wat dat ze heeft gezegd je altijd te accepteren. Ze ziet ook al dat je depressief bent en mijn ervaring is dat dat ouders ook pijn doet. Dus het is eigenlijk kiezen tussen 2 kwaden. Welke beslissing je ook neemt ik wens je heel veel sterkte.

[SophiaW]

Ja het doet mijn ouders pijn om mij zo te zien... en dat wil ik ook niet. Ze willen mij heel graag helpen maar dat kan niet als ik het ze niet vertel... en het is ook niet eerlijk tegenover ze, dat ze wrl weten dat het niet goed gaat maar dat ik ze niet in vertrouwen neem om me te helpen. Maar dat doe ik alleen maar omdat ik ze niet nog meer pijn wil doen. En omdat ik het gewoon heel erg eng vind... ik moet het mischien maar gewoon vertellen.

[Vera]

heyhey,

als ik je eerste berichtje zo lees in dit draadje zit je flink met je gevoelens in de knoop. Je ouders merken dat en dat doet ze pijn. Dat het je ouders pijn doet te vertellen hoe je je voelt weet ik niet zo zeker. (al ken ik je ouders niet natuurlijk).
Als ik kijk naar mijn eigen ouders, dan zullen die zich goed beroerd voelen als ik niet lekker in mijn vel zit, maar als ik ze na een tijd goed beroerd zijn zou vertellen wat me dwars zat zouden ze opgelucht zijn gok ik omdat ze er nu iets mee kunnen. Je namelijk steunen voor alles wat komen gaat.
Ondanks dat ik denk dat als ik zelf 100% zeker ben van mijn eigen keuze in het leven, mijn ouders me zouden steunen. Zie ik er zelf ook als een berg tegenop ze te vertellen hoe ik me voel.

Ik hoop heel erg voor je dat jouw ouders je alle steun en liefde geven die je verdient.

heel veel sterkte!

[Tanja]

Ga eerst met je huisarts praten of zoek een vertrouwenspersoon. Diverse instanties heb je hiervoor. Weet niet waar je woont maar in Rotterdam, Amsterdam en nog meer heb je Humanitas. Hier heb je praatgroepen of individuele gesprekken. Blijf er niet mee lopen hoor. Maak niet dezelfde fout als ik door alleen te denken dat je je ouders gelukkig moet maken want uiteindelijk ga JIJ er aan onderdoor. Ook ik zie het vaker niet dan wel zitten momenteel en weet me geen uitweg. Ook ik moest mijn ouders gelukkig maken. Goede baan, auto ,huis, partner, kinderen maar uiteindelijk kom je jezelf tegen. Wees wijs en doe er iets aan . Mijn moeder weet het sinds enkele jaren en ik heb zo,n spijt dat ik het niet eerder heb gezegd. God, wat voelde dat heerlijk om te vertellen. Helaas trof ik een partner die er niets van wil weten en mij compleet uit zou wringen als ik het door zou zetten. Stopzetten is overigens niet gelukt want dat gaat simpelweg niet. Veel sterkte

[SophiaW]

Ahh dankje Raviva! Ik hoop ook voor jou dat wanneer jij het ze verteld, dat ze je zullen steunen en je de liefde blijven geven die je altijd van ze gehad hebt!

Ik wilde het dit weekend vertellen maar het ging gewoon niet... bovendien belande mijn zus in het ziekenhuis door een ongeval dus het was niet echt de timing. Ik ga het volgende week nog een keertje proberen, en dan wil ik het eigenlijk wel alleen tegen mijn moeder zeggen.

dankje voor je reactie Tanja ik heb volgende week een intake met een psycholoog. En dan kan ik daar denk ik wel mijn verhaal kwijt... ik hoop dat dit me ook een beetje zal helpen. hoe had je moeder erop gereaggeerd?
Echt vervelend om te horen dat het zo is gelopen met je partner! zit je nou nog steeds in dat dilemma? Heb je het je kinderen ook verteld? Dat lijkt me al helemaal moeilijk, je moet wel echt dapper zijn om dat in zo'n situatie te vertellen! ik zou dat echt niet durven... In ieder geval nog heel veel sterkte! En ik hoop voor je dat je partner zich na verloop van tijd nog bijdraait!

voor mij is het dan toch wel iets makkelijker, ik heb nog geen partner en kinderen. Ik ben eigenlijk pas 21. Maar ik heb naast mijn vader en moeder eigenlijk geen familie, dus ik zou niet weten wat ik moet doen als ze me niet accepteren... dan ben ik helemaal alleen...