RLE?

[Warm_Strand_Berg]

Ik wou al vaker reageren, maar zoals vaak kom ik dan even niet uit mijn woorden...

Het is uiteindelijk subjectief, het verschilt van persoon tot persoon. Maar ik kijk nu nog vooral naar de RLE als een morbide grap. Met de morbide grap bedoel na 3 maanden volledig om moeten gaan.

Waarschijnlijk komt mijn afschuw doordat ik er al over las toen men het nog Real Life Test noemde. En omdat ik totaal niet het gevoel heb aan iemand te hoeven bewijzen wie ik ben.

Voor mij is het een geleidelijk proces van acceptatie en de ontdekking van mijzelf. Ik ben niet bang om mij vrouwelijk te kleden, dat doe ik nu al. Mij gaat het erom dat ik graag zelf bepalen wil wanneer ik Joukje wereldkundig maak. Wanneer ik blij ben/geaccepteerd heb met hoe ik er uit zie of beter gezegd hoe ik er uit wil zien.

[Edel_Dolfijn_Bunzing]

Hoe kom je erbij/ denk je dat mensen inderdaad als oppositie gender bij vu komen en de rest doorleven als niet-wens geslacht ? Ken je mensen als dat ? Snap niet waarom transgenders dat zouden doen

Als je op mij doelt, ja ik heb helaas transgenders gezien waarvan paar enkele maanden en 2 zelfs 3 en 2 jaar lang aan de hrt zitten maar gewoon als hun oude ik leven maar wel zeuren dat de wereld hun niet als vrouw ziet.

[Bronzen_Rots_Bos]

Heb jij hen ook nog gevraagd waarom ze inderdaad zo lang met hrt niet omgingen ? Daar ben ik wel benieuwd naar .

[Grijs_Moeras_Rots]

Waarschijnlijk waren ze niet passabel genoeg....

[Edel_Dolfijn_Bunzing]

Heb jij hen ook nog gevraagd waarom ze inderdaad zo lang met hrt niet omgingen ? Daar ben ik wel benieuwd naar .

De meeste gaven aan dat ze pas om willen als hun vinden dat ze passabel zijn.

Het probleem is dat ze al heel passabel zijn (op 1 na).

Zelf denk ik dat het type mensen zijn die nooit met hun eigen uiterlijk blij of tevreden zullen zijn, ik zelf zie ook weleens de oude ik in de spiegel dus wie weet zien hun dat permanent.

In andere woorden, hun zijn de enige die zichzelf niet passabel vinden en ik vrees dat dat nooit gaat gebeuren, ze zien het niet in dat hun oude ik niet meer te zien is, maar hun zelf zien dat nog wel.

Ze proberen het niet eens, ze slikken de hormonen, ze proberen zich niet als vrouw te profileren en dan bedoel ik niet de kleding, ze leven echt gewoon verder als man en willen pas om als ze dankzij de hormonen als vrouw eruitzien, en dat kan eeuwig duren, het ligt bij hun niet aan de hormonen maar aan henzelf, ze kunnen zichzelf niet als vrouw accepteren.

(daarom vind ik dat dit soort mensen extra begeleiding moeten krijgen)

...ze neigen naar iets wat niet kan, het probleem is niet dat de wereld hun niet als vrouw zal zien, hunzelf kunnen zichzelf niet als vrouw accepteren en dus zullen ze nooit in hun leven voor zichzelf passabel worden...

[Bronzen_Rots_Bos]

Ja dat denk ik ook. En dan heb je nog adamsappel en stem natuurlijk

[Tenger_Ree_Zeehond]

Met alle respect voor de vorige reacties, voor iedereen voelt het anders. Ik ging een paar weken na mijn coming-out om en voelde me, hoe belachelijk sommige mensen het ook gevonden hebben, intens gelukkig. Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier. Er is geen recept voor de beste oplossing, gewoon doen waar je, je goed bij voelt en dat uitdragen naar een verwarde psycholoog of psychiater.

[Rood_Vijver_Strand]

Ik ter plekke van de comingout...
Geen moment spijt.

[Braaf_Zwaan_Konijn]

Wat is nou exact omgaan?

In het andere - voor jou juiste geslacht gaan leven, right, en hoe je dat invult en wanneer is helemaal jou pakkie an en straatje

Volledig om vanaf begin, er zijn er die het doen en als dat voor iemand werkt, prima, doe je zoiets met stappen, ook prima, er is idd een soort eis van 3 maanden, maar daarin blijft nog steeds enorm veel ruimte om dat op een manier aan te pakken en in te vullen hoe dat voor jou het beste voelt, en alles is daarin prima

Fay

[Rood_Vijver_Strand]

Dat is ook wat ik al eens eerder heb gezegd, zoals het voor je goed voelt.
Ik was voor de intake al fulltime mevrouw.