Verward

[Mossel92]

Heey allemaal
Laatste tyd weet ik niet meer zo goed wat ik met mezelf aanmoet.
Ik dacht dat ik mijn gevoel kon wegstoppen en gewoon als biovrouw kon leven. Maar laatste tyd werd ik toch weer aan het denken gezet.
De reden waarom ik mijn gevoel wilde verstoppen was omdat het me makkelijker leek dan er aan toegeven. Verder ben ik zo bang voor de reactie van mijn ouders. Denk dat ze dit niet zullen begrijpen.
Diep van binnen weet ik dat het gevoel nooit weg zou gaan. Maar ik ben ook bang voor de verandering. Dus ik zit in tweestrijd.
Hoe wisten jullie het zeker ? Dat je de juiste keuze maakte?

[Anon20190122]

Ik zag het echt niet meer zitten en deed met 16 een zelfmoord poging toen was het wel duidelijk wat moest gebeuren mijn transtie heb ik eigenlijk nooit over na gedacht dat was voor mij iets dat noodzakelijk was om verder te kunnen met mijn leven.

[Yentl]

Ik zie het als volgt.

Als baby wordt je aan het begin van een eindeloze gang gezet. Een eindeloze gang vol deuren.

Slechts 1 is de goede deur.

Die deur is voor iedereen verschillend.

Maar, zal je je afvragen, hoe weet ik dan welke, mijn goede deur is?

Het antwoord is hard maar simpel. Door genoeg foute deuren open te trekken, en lering te nemen uit het achterliggende.

In het begin gooi je elke deur open, en stap je zorgeloos binnen.

Later, doe je eerst op een kier en om het hoekie ff licht aan, voordat je je besluit neemt.

Volg je instinct, en je komt vanzelf bij jouw deur uit.

Ehen, komt tijd, komt raad.

Succes.

Oowh, wat een prachtig metafoor...

[Eveliene]

Die strijd met je gevoel zal je nog wel even houden en je kan dat proberen te onderdrukken maar wat er in zit komt er toch op een zeker moment weer uit en dat blijft zich herhalen wat zich op een gegeven moment kan uiten in (gevaarlijke) depressie's. Natuurlijk ben je bang voor de reactie van je ouders, familieleden, vrienden en je omgeving, dat is ook eng en ik denk dat de meeste van ons dat ook meegemaakt hebben. De een draait dan een knopje om en gaat er vol mee in de wind en uit zich in een paar minuten en de ander heeft er vele jaren voor nodig. Allemaal dingen die heel normaal zijn en die erbij horen. Dat je bang bent voor de veranderingen is ook heel natuurlijk, je gaat immers een proces aan wat niet gemakkelijk is en waar je veel obstakels tegen gaat komen.

Hoe ik het zelf gedaan heb, ik kan het je niet aanraden want dat ging op mijn 46ste binnen 5 minuten tegen mijn gezin en mijn hele familie en vriendenkring waarbij ik mijn gezin en vrienden kwijt ben geraakt maar mijn familieband juist sterker is geworden. Ik moet toegeven dat ik regelmatig twijfels heb gehad of het wel verstandig was geweest om mezelf te outen maar dat kan ik alleen maar beantwoorden met ja alleen had ik het vele jaren eerder moeten doen in plaats van leven in een toneelstuk omdat dat veiliger was.

Heb je hier hulp bij, zo nee dan raad ik je aan om contact op te nemen met PIG in Woerden of transvisie om er samen uit te komen wat je het beste wel en niet kan doen.

[Anon20190712]

Bij veel zaken waarbij een keuze gemaakt moet worden, kies je tussen twee opties waar je beide bekent mee bent. Wil je een appel, of een peer?
Je weet wat de verschillen zijn en kan op basis daarvan voor en nadelen noemen en een weloverwogen keus maken.
Wat een transitie betreft weet je eigenlijk niet hoe de andere optie er uit ziet. Het beeld wat je er bij hebt is heel abstract. Er is dan ook niet zozeer een 'juiste keuze'.
Of in transitie gaan de juiste optie is hangt wat dat betreft niet af van de uitkomst van een transitie, maar van de positie waarin je je nu bevindt.

Ik was ook bang voor verandering en dat ik familie er mee zou kwijtraken, maar wist ook dat het gevoel wegstoppen en als biovrouw leven geen optie meer was- ik had immers alles geprobeerd om dat vol te houden (van behandelingen voor depressie tot een wietverslaving aan toe). Op een bepaald punt loop je vast en weet je dat zo doorgaan geen optie meer is als je gelukkig wilt worden. In transitie gaan was dus niet zozeer de keuze voor een bepaalde optie, maar eerder een stap weg van waar ik niet meer wilde zijn.

Ben ik familie kwijtgeraakt? - helaas wel. Vrienden? -ook.
Maar ik heb er mezelf voor teruggekregen. Een new improved me zonder depressie, zonder wietverslaving, met levenslust, zelfvertrouwen, nieuwe vrienden, een leuke partner en schoonfamilie en heel veel nieuwe kansen.

[Eveliene]

Mooi geschreven Lucas.

[Yentl]

Zeer zeker. Dat is ook uteindelijk waar je het allemaal voor doet!

[Anon20180730]

mooi geschreven door Lucas en waar voor hem. Het is m.i. nog maar de vraag of het voor ieder zo geldt onder de T paraplu. Zo was mijn uitgangsstelling veel minder of zelfs niet desastreus. Toch ga ik graag verder in mijn ontwikkeling en laat ik me daarbij leiden door hoe het gaat en hoe ik me voel.
En ja ´twijfel of verwardheid´ vind ik lastig, maar het is er. Het houd me ook alert

[Mossel92]

Thnx iedereen!

Ik denk ook idd dat het gevoel niet weggaat, hoe graag je het ook wegstopt. Ik moet er uiteindelijk toch wat mee. Denk dat ik vooral door de zomer er meer mee geconfronteerd word.ik ga ook vaak bij de mannenafdeling mannenafdelibgmannenafdeling kijken voor kleding. Het lastige daarvan is dat ik best klein ben dus meestal koop ik alleen shirts xs/ s. Verder heb ik toch besloten om af en toe mijn binder te dragen. Ik ga toch even onderzoeken wat ik prettig vind. Misschien moet ik het opschrijven. Gewoon stapje voor stapje gaan. Binnenkort ga ik het eens voorzichtig met psychiater bespreken. Hoop datdat ze het snapt.
Vind het erg fijn dat jullie me zo steunen

[moonlight89]

Hoi Ryan,

Ik snap je gevoel volledig. Ook dit speelt bij mij al heel erg lang.
Sinds een jaar (vanaf ongeveer wanneer ik hier ben aangemeld) ben ik gaan uitzoeken wat nou precies bij mij paste.
Ik wist al dat ik als biovrouw niet verder kon leven, en ben eens gaan experimenteren hoe het voelde om mij meer mannelijk te kleden en te uiten.
Dit voelde, en voelt nu nog steeds, goed. Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt dat als ik mijzelf nog zo voelde over een jaar, ik hier wat aan zou gaan doen.
Nu ben ik dus een jaar verder en zit ik net als jouw in een tweestrijd. Mede hierdoor het afgelopen jaar veel stress ervaren, paniekaanvallen en last van hartkloppingen.... Ik wil o zo graag verder, maar op een of andere manier lukt dit maar niet...

Diep van binnen weet ik dat het gevoel nooit weg zou gaan. Maar ik ben ook bang voor de verandering.

En dat is nu precies waar ik dus ook bang voor ben......