Ja, er lijkt inderdaad wel alsof sommige diagnoses een tijdje in de mode zijn. En ja het zou best kunnen dat er een hoop mensen een diagnose krijgen (of het nu ADHD/ADD, autisme of wat anders is) die eigenlijk niet helemaal nodig is omdat diegene wel kenmerken heeft, maar door een andere oorzaak. (zoals 'ADHD' voor kinderen die eigenlijk gewoon niet tegen kleurstof kunnen, maar zonder kleurstof totaal geen ADHD hebben)
Maar bij Asperger heb je ook dat men zegt dat men nu beter in staat is de kenmerken van Asperger te herkennen.
Ik had zelf bijvoorbeeld ergens rond mijn 19e een relatie met iemand die PDD-NOS had en herkende veel van mezelf in hem. Maar een toenmalig therapeut zei me dat ik geen autisme kon hebben omdat ik een meisje was en het voornamelijk bij jongens tegenkomt.
Dus het zal wel een beetje van beide zijn. Enerzijds weten ze meer van de diagnoses en ze beter te herkennen, anderzijds dat het toch een soort van modeverschijnsel is en de diagnoses veel vaker gestrooid worden.
Net zoals Persoonlijkheidsstoornis NAO (niet anderzins omgeschreven), dat vind ik echt een typisch modeverschijnsel-diagnose. Oftewel; er is iets mis met je, maar we weten niet wat. Je bent anders, maar niet zoals de officiele persoonlijkheidsstoornissen, dus we plakken er toch maar even een labeltje op.
Ik moet zeggen dat ik in elk geval blij ben met mijn diagnose Asperger. Sowieso omdat toen de diagnoses die niet klopten konden worden geschrapt, maar ook omdat ik daardoor beter begon te begrijpen hoe ik in elkaar zit. En dat geeft me meer rust. En het is soms ook handiger in contact met anderen als het een naampje heeft. Ik heb veel vriendschappen die kapot zijn gegaan vanwege mijn Asperger. Als iemand belt en vraagt of ik zin heb om die avond langs te komen, dan kan ik dat gewoon niet, omdat het te onverwachts is. Dat begrepen mensen niet als ik het probeerde uit te leggen. Maar als ik nu zeg van "ik heb Asperger, ik moet zulke dingen van te voren plannen omdat het te onverwachts is voor mij", hebben veel mensen ineens meer begrip ervoor.
En ook op andere vlakken in mijn leven heeft het wel geholpen. Niet dat het de blokkades heeft opgeruimd waar ik tegenaan liep, maar ik begrijp nu beter waarom ik reageer op dingen en hoe ik denk, en kan dus nu of probleem-dingen bij voorbaat vermijden, of er anders mee om proberen te gaan.
Al ben ik wel soms bang dat het hebben van mijn Asperger mijn transitie zal belemmeren, of vertragen. Ik ben vrij zeker van mijn wens om in transitie te gaan, maar ik hoop dat de psychologen dat daar ook inzien, en niet denken dat het een tijdelijke 'asperger-obsessie' is ofzo. :/ Of dat ze zeggen dat het logisch is dat ik me geen vrouw voel omdat ik al anders ben vanwege mijn Asperger.
En dat terwijl mijn huidige therapeut en psychiater wel inzien dat mijn wens voor transitie oprecht is en in principe losstaat van mijn Asperger, dus dan lijkt het me dat het Genderteam dat ook zal inzien.
Maar toch blijft die angst wel. Omdat het in transitie gaan zo ontzettend belangrijk voor me is, waarschijnlijk.
Wat ik me indertijd afvroeg is waarom ze het spul dan niet uit de handel namen als het zulke troep was. Ik kwam een aantal jaren geleden op een antroposofische camping terecht. Daar werd bijna de helft van de kinderen hyper van kunstmatige kleurstoffen. 
