Leven van haar

[EvelienArts]

Leven

Het leven is als een rollercoaster. Er zijn mooie en minder mooie dingen. Dingen die je gelukkig
maken, dingen die je blij maken. Maar deze dingen vallen in het niets van wat je ongelukkig maakt.
Niet kunnen zijn wat je altijd al had willen zijn.

Al mijn hele leven lang leef ik een leven wat normaal is in een maatschappij. Maar voor mij is dit niet
normaal. Er zit iets van binnen wat schreeuwt om aandacht. Aandacht wat het verdient. Gevoelens
uiten is niet wat ik kan. Het meisje wat in mij zit kan zich hierdoor niet uiten.

De eerste stap is gezet, het eerste woord is eruit. Mam ik ben een meisje ook al ken je me je hele
leven als je zoon. Er komen mooie maar ook zware tijden aan. Gesprekken, mezelf opnieuw
ontdekken en vooral mezelf uiten. Uiten wat ik niet kan.

Bang voor de reacties, bang voor uitsluiting. Krijgt het meisje in mij hierdoor voldoende aandacht?
Kan zij groeien zoals ik heb kunnen groeien? Of is het te laat en zal dit een keerzijde hebben op mijn leven.

Het leven is mooi als je gelukkig bent. Maar als je niet gelukkig bent wat dan?
Zal mijn familie en vrienden mij steunen of zal ik alleen eindigen?

Ook al eindig ik alleen, zolang ik mijn droom waar kan maken is dat het me waard. Echte vrienden
zullen je steunen zeggen ze altijd. Hopelijk zullen mijn vrienden mij steunen zoals echte vrienden
horen te doen.

Het is wachten op de dag dat ik vrij kan zijn en echt kan zijn wie ik wil. Ook al zal niet iedereen mij
steunen, ik zal kracht vinden uit het feit dat er mensen zijn die mij begrijpen.

24 jaar heb ik een leven geleid wat niet mijn leven had moeten zijn maar haar leven.
Het leven van Evelien. Zij verdient het om vrij te zijn en eindelijk een plekje in te nemen in deze maatschappij.

Ook al ben ik niet gelukkig, ik kan met trots zeggen ik ben transgender en het meisje in mij zal groeien.

Liefs Evelien

[Bregje]

Mooi geschreven Evelien. Hoe was de reactie van je moeder?

[EvelienArts]

Geschokt, maar wel positief. Althans dat is wat ik ervan merkte. Ze vroeg ook van waarom ik het nooit verteld had maar dat begreep ze wel. Ook omdat mijn vader iemand is die nogal zijn mening klaar kan hebben en het misschien niet (meteen) zal accepteren.

Maar dankje, tijdens het schrijven van dit stukje liepen de tranen wel over mijn wang.

De support hier is overweldigend voor me ook al ben ik nog maar net lid. Vrijdag de grote dag, op naar de huisarts hopelijk kan die me meteen doorverwijzen naar het VUMC.

[Lara25]

mooi geschreven! Het moeilijke is nu klaar.. Eerste stap gezet.. nu door naar je doel! Succes meis

[Amy]

Mooi verhaal.

Geschokt, maar wel positief. Althans dat is wat ik ervan merkte. Ze vroeg ook van waarom ik het nooit verteld had maar dat begreep ze wel. Ook omdat mijn vader iemand is die nogal zijn mening klaar kan hebben en het misschien niet (meteen) zal accepteren.

Maar dankje, tijdens het schrijven van dit stukje liepen de tranen wel over mijn wang.

De support hier is overweldigend voor me ook al ben ik nog maar net lid. Vrijdag de grote dag, op naar de huisarts hopelijk kan die me meteen doorverwijzen naar het VUMC.

Ik zat met ongeveer dezelfde situatie met mijn vader. Ik had het eerst alleen maar tegen mijn moeder en zusje verteld en zij dachten ook dat het een probleem zou gaan worden om het aan mijn vader te vertellen dus we hebben daar erg lang mee gewacht.
Toen we het uiteindelijk verteld hadden bleken de zorgen die we er over hadden helemaal voor niets. Hij kan wel nadenken en ook inzien dat je hier mee geboren wordt en er niets aan kunt doen. Wil denk ik niet zeggen dat je er niet als nog voorzichtig mee moet zijn.

Mannen zijn soms moeilijk in te schatten.

[Saskia]

Evelien,

je hebt het zeer mooi verwoord. Succes met de verdere stappen.

Saskia

[EvelienArts]

Ja klopt mijn vader ken ik wel en heeft eigenlijk nooit echt voor ons (mij en mijn broer) gezorgd.

Ik vertel het waarschijnlijk morgen tegen mijn broer als ik dat durf.

Dankje saskia ik zat er mee en dacht laat ik het even op papier zetten was moeilijker dan ik dacht doordat ik soms door mijn tranen niks kon zien.