Spijtoptanten

[Anon20180311]

Hallo Dames,

Sorry, maar als FtM : wil ik graag even laten kennen, dat het eveneens bij trans-mannen, gezien de" risico's en mogelijke complicaties" het serieus kan mislopen !

Maar of dat, dan de reden is tot spijt, der afgelopen/gekozen traject ? Voor mij: dit is eerder een vorm van spijt om de pech, de Teleurstelling/ vraag waarom nu net ik !.
Voor mij persoonlijk is zij/hij: dan geen "spijtoptant om zijn/haar gekozen traject" ! En is er geen sprake van een mogelijke "onjuiste" diagnose .

Maar eerder ik : een persoonlijke teleurstelling tegenover zijn/haar, verwachtingen/gewenste resultaat.

Grtz Nick.

[Maria_G]

Met die redenatie maak je het hele concept van genderdysforie irrelevant.

There are experiments on live people and we all participate in those.
GD is very interesting phenomena to experience.

Sometimes I feel like F2M.
I never wanted to be a female. I always were scared that I need to adjust to female behaviour. I thought I would not be able to live my life to do things I like to have hobbies and probably I would need to do boring house duties and spend a lot of time at the mirror trying to look nice.
Then I would have to be happy to have male body, to have male interests, to have a loving wife, etc.
Everything seems right except one - I am a female.
Then everything else does not matter. Amazing.

GD and ability to live in wrong body or in right body.
It depends on other factors. Wrong body is a very big problem but in some situations it is possible to survive. This does not deny GD.

[tanja1977]

Een transitie doen als die niet nodig is, is net zo erg als de mogelijkheid tot transitie niet hebben. Daarom vind ik het ook niet zo erg dat ze bij het genderteam uitgebreid tijd nemen om na te gaan of er geen psychische dingen spelen die de wens tot transitie beïnvloeden, of je een sociaal vangnet hebt, de transitie mentaal aan kunt en of je er een realistisch beeld van de resultaten/gevolgen hebt. Dat veroorzaakt langdurige procedures en wachttijden, dat is enorm vervelend. Maar dat is niet zomaar of zonder reden transje-pesten.

Je slaat de spijker op z'n kop

Wat mij aangaat mag het nog wel wat strenger. Eigenlijk zou er een psychotherapeutisch traject aan vooraf moeten gaan.

En er zijn geen contra-indicatie's in het UMCG, behalve schizofrenie.
De rest zeggen ze gewoon, kan prima samengaan met GD.

[Anon20190122]

Ik zie dat anders zo ga je de verantwoordelijkheid voor je eigen beslissingen afschuiven op de behandelaars!

Ik maak de stelling dat die hele diagnose fase niet eens nodig zou moeten zijn!

[Anon20180501]

Ik maak de stelling dat die hele diagnose fase niet eens nodig zou moeten zijn!

Hoi Tanisha, voor mij persoonlijk was het psychologisch traject ook niet nodig geweest en ik ken er meer die er zo over dachten/denken, maar of dat voor iedereen opgaat..?? Dan zou het inderdaad niet nodig moeten/hoeven zijn maar gezien de verdeelde meningen en 'ervaringen' alleen hier al zal de ultieme oplossing wel ergens in het midden kunnen blijken te zitten.

Over prijskaartjes en toegankelijkheid valt over te praten maar ik nu even niet...

[diederique]

Het lastige is dat onder het spijtoptanten spectrum zowel de verkeerde diagnose -komt in Nedeland nauwelijks voor maar wordt door de Zucker aanhangers breed uitgemeten- , als de spijt van bepaalde behandeldelen of trajecten, als de tegenvallende behandelresultaten en verwachtingen worden neergezet. Het valt mij op, in die zin zou je bijna zeggen dat "spijt" in Nederland een taboe vormt, dat "tegenvallers" regelmatig in de transwereld worden weggenuanceerd. Als of we watjes zijn als we pijn onder vinden en er over schrijven. Lezend in een blog van een geopereerde transvrouw lees ik ineens dat de hersteltijd na haar SRS toch tegen viel, bij een ander lees ik dat de verstrekte informatie en instructie na de operatie wel erg summier was. Van weer een ander begrijp ik dat gemaakte afspreken met de chirurg niet nagekomen worden of dat de chirurg/ziekenhuis ondanks toezeggingen zelfs niet over de brugkomt met een datum. Ook lees ik dat een enkeling zelfs tijdens de operatie of in de eerste periode van herstel ernstige bloedingen of andere complicaties oploopt. Stuk voor stuk zaken die niet alleen aan de Nederlandse ziekenhuizen verbonden hoeven zijn; mocht iemand denken dat ik Thailand "ophemel".
Stuk voor stuk zaken die misschien niet tot spijt leiden maar die op z'n minst wel een spijtige tegenvaller zijn.
Het verbaast me dan ook met hoeveel nadruk telkens weer door de TG-omgeving de indruk wordt neergezet dat het met de missers en bijwerkingen in de HRT wel meevalt, dat je na je SRS zo wegfietst en dat een complicatie een kleine bijkomstigheid is; tegenvallers worden weggenuanceerd.
Laten we nu toch eens eerlijk zijn - voor mij zijn statistieken dan niet echt nodig. Dan kunnen we eindelijk eens open zijn over het feit -mijzelf incluis- dat de wachttijd en het psychologisch traject van onder andere de VU voor sommige onnodig lang duurt; HRT resultaten lang niet altijd prettig en conform verwachtingen zijn; het resultaat na SRS soms pas na een jaar "genoegen" geeft en het herstel soms veel moeizamer loopt dan je had verwacht.
Soms heb ik het gevoel dat we -althans de transvrouwen- nog steeds geen traan mogen laten, nog steeds geen "watjes" zijn, "kerels" moeten zijn.
Kortom spijt, nee; maar af en toe een tegenvaller, wat mij betreft beslist.

[Bregje]

Ik denk ook dat het typisch Nederlands is om ergens geen spijt van te mogen hebben. Het is wat dat betreft dus weer zo'n vervelend cultuur dingetje en niet specifiek voor GD.

Sometimes I feel like F2M.
I never wanted to be a female. I always were scared that I need to adjust to female behaviour. I thought I would not be able to live my life to do things I like to have hobbies and probably I would need to do boring house duties and spend a lot of time at the mirror trying to look nice.
Then I would have to be happy to have male body, to have male interests, to have a loving wife, etc.
Everything seems right except one - I am a female.
Then everything else does not matter. Amazing.

GD and ability to live in wrong body or in right body.
It depends on other factors. Wrong body is a very big problem but in some situations it is possible to survive. This does not deny GD.

Mooi gezegd!

[Amy]

Ik maak de stelling dat die hele diagnose fase niet eens nodig zou moeten zijn!

Hoi Tanisha, voor mij persoonlijk was het psychologisch traject ook niet nodig geweest en ik ken er meer die er zo over dachten/denken, maar of dat voor iedereen opgaat..?? Dan zou het inderdaad niet nodig moeten/hoeven zijn maar gezien de verdeelde meningen en 'ervaringen' alleen hier al zal de ultieme oplossing wel ergens in het midden kunnen blijken te zitten.

Over prijskaartjes en toegankelijkheid valt over te praten maar ik nu even niet...

Ik wil ook niet zeggen dat die diagnose niet nodig is maar hoe het nu gaat daar ben ik het ook niet mee eens. Je wilt niet weten wat ik allemaal niet gezegd heb gewoon omdat ik bang was dat ze me niet door zouden laten en dat is nog niet eens de enige reden. Ik was toen ook erg gehaast, ik wilde zo snel mogelijk aan de HRT beginnen of op zijn minst T blokkers. Elk jaar extra was toen een jaar extra in de verkeerde richting.
Sterker nog nadat ik met de hormonen mocht beginnen was ik veel rustiger en heb ik zelf ook veel beter over dingen na kunnen denken waar ik mee zat die niets of weinig met het trans zijn te maken hebben maar wel problemen zijn. Die hadden ze tijdens de diagnose echt niet uit mij gekregen en nu durf ik ze nog steeds niet echt te vertellen daar uit angst dat ze gaan beginnen van ja waarom heb je het daar toen niet over gehad?

Ik denk dat het best zal helpen om mensen eerder aan de T blokkers te zetten zodat er wat rust is voor die mensen (indien ze dat zelf willen natuurlijk). Of in ieder geval dat had het voor mij een stuk fijner gemaakt.

[Amy]

Met die redenatie maak je het hele concept van genderdysforie irrelevant.

...

Sometimes I feel like F2M.
I never wanted to be a female. I always were scared that I need to adjust to female behaviour. I thought I would not be able to live my life to do things I like to have hobbies and probably I would need to do boring house duties and spend a lot of time at the mirror trying to look nice.
Then I would have to be happy to have male body, to have male interests, to have a loving wife, etc.
Everything seems right except one - I am a female.
Then everything else does not matter. Amazing.

...

Ik weet niet of ik je helemaal volg na het lezen van je bericht maar uhm... wat maakt je dan een vrouw?

[Veronica]

Ik maak de stelling dat die hele diagnose fase niet eens nodig zou moeten zijn!

Hoi Tanisha, voor mij persoonlijk was het psychologisch traject ook niet nodig geweest en ik ken er meer die er zo over dachten/denken, maar of dat voor iedereen opgaat..?? Dan zou het inderdaad niet nodig moeten/hoeven zijn maar gezien de verdeelde meningen en 'ervaringen' alleen hier al zal de ultieme oplossing wel ergens in het midden kunnen blijken te zitten.

Over prijskaartjes en toegankelijkheid valt over te praten maar ik nu even niet...

Ik wil ook niet zeggen dat die diagnose niet nodig is maar hoe het nu gaat daar ben ik het ook niet mee eens. Je wilt niet weten wat ik allemaal niet gezegd heb gewoon omdat ik bang was dat ze me niet door zouden laten en dat is nog niet eens de enige reden. Ik was toen ook erg gehaast, ik wilde zo snel mogelijk aan de HRT beginnen of op zijn minst T blokkers. Elk jaar extra was toen een jaar extra in de verkeerde richting.
Sterker nog nadat ik met de hormonen mocht beginnen was ik veel rustiger en heb ik zelf ook veel beter over dingen na kunnen denken waar ik mee zat die niets of weinig met het trans zijn te maken hebben maar wel problemen zijn. Die hadden ze tijdens de diagnose echt niet uit mij gekregen en nu durf ik ze nog steeds niet echt te vertellen daar uit angst dat ze gaan beginnen van ja waarom heb je het daar toen niet over gehad?

Ik denk dat het best zal helpen om mensen eerder aan de T blokkers te zetten zodat er wat rust is voor die mensen (indien ze dat zelf willen natuurlijk). Of in ieder geval dat had het voor mij een stuk fijner gemaakt.

Het gaat erger dan toen ik bij VU aanklopte.

Mijn hele traject liep bijna in de soep omdat mijn moeder door haar ziekte niet kon komen, maar wat boeit het VU dat? niks, het is de f**king protocol zeggen ze (excuus voor het taalgebruik, dankzij het VU heb ik een schijthekel aan het woord "protocol" gekregen).

Protocol dit, protocol dat maar zelf volgen ze die niet maar dat is een ander verhaal.

Ik lees in mijn ogen te vaak dat VU vind dat je familie mee moet voor gesprek, dat je psychisch stabiel bent en vooral deze is een doorn in het oog, ze verwachten dat je een sociaal leven hebt.

Mijn psycholoog is een type die daar veel waarde aan hecht, zij vind dat je sociaal (vele vrinden of contacten) moet hebben om het traject goed door te kunnen komen, nou ben ik niet sociaal, heb bijna geen vrienden en toch kwam ik het traject door, wat raar hè?

(en ja, toen ik dat doorkreeg loog ik over mijn sociale leven en over mijn problemen, ik wist dat ik het aan kan maar ik wist ook dat hun zullen tegenwerken)

En dan lees ik zelfs tegenwoordig dat er bij paar mensen alleen androcur werd gegeven en die alleen progynova krijgen als ze tevreden zijn, nou snap ik wel als er door een medische oorzaak dit zou gebeuren maar serieus? Je gaat daar voor de gehele hrt, lijkt mij stug dat je tevreden bent met 1 van de 2 als je voor beide aanklopt.

Af en toe lees ik wat mensen over dat psychologische traject zeggen en mee maken, en ik schud soms vol ongeloof met mijn hoofd, het traject mag iets strenger maar niet op die manier aangezien vaak genoeg de manier van hoe het VU hanteert helemaal nergens op slaat.