My mother and my father made me who I am. I have not made any female in me.Amy schreef:wat maakt je dan een vrouw?
Het valt me op dat jij alsmaar je familie en dan vooral je moeder de schuld geeft van tegenslagen in je traject. De volgende bij wie je de schuld van alles wat je niet zint neerlegt is het genderteam. In je post bespeur ik nauwelijks een spoor van zelfreflectie. Bij het genderteam vragen ze niet om een familielid, maar om een 'naaste', dat mag ook een goede vriend zijn, of de buurvrouw of een klasgenoot. Of dat heel nodig is voor het stellen van de diagnose, dat betwijfel ik inderdaad ook. Maar het geeft wel een indicatie of je een netwerk hebt waaruit je steun kunt putten.Veronica schreef:
Het gaat erger dan toen ik bij VU aanklopte.
Mijn hele traject liep bijna in de soep omdat mijn moeder door haar ziekte niet kon komen, maar wat boeit het VU dat? niks, het is de f**king protocol zeggen ze (excuus voor het taalgebruik, dankzij het VU heb ik een schijthekel aan het woord "protocol" gekregen).
Protocol dit, protocol dat maar zelf volgen ze die niet maar dat is een ander verhaal.
Ik lees in mijn ogen te vaak dat VU vind dat je familie mee moet voor gesprek, dat je psychisch stabiel bent en vooral deze is een doorn in het oog, ze verwachten dat je een sociaal leven hebt.
Als je er zo in staat, dan vrees ik dat je jezelf nog wel eens tegen gaat komen. Zonder mijn sociale netwerk zou ik nooit door mijn transitie heen zijn gekomen. Ik heb slechts een handjevol vrienden en een boel goede kennissen, maar ik heb er nog wel een vangnet aan. Dat vangnet heb ik op momenten ook echt nodig gehad.Mijn psycholoog is een type die daar veel waarde aan hecht, zij vind dat je sociaal (vele vrinden of contacten) moet hebben om het traject goed door te kunnen komen, nou ben ik niet sociaal, heb bijna geen vrienden en toch kwam ik het traject door, wat raar hè?
(en ja, toen ik dat doorkreeg loog ik over mijn sociale leven en over mijn problemen, ik wist dat ik het aan kan maar ik wist ook dat hun zullen tegenwerken)
Ik ben ook begonnen met eerst alleen androcur. Dat ging in goed overleg met mijn psycholoog aldaar die me die optie gaf. Als ik had gewild dan kreeg ik vanaf dag 1 gewoon androcur én progynova. Ik heb daar destijds mijn persoonlijke, geen medische, redenen voor gehad om die route te nemen. Achteraf gezien had ik die eerste drie maanden gewoon gelijk de oestrogeen erbij kunnen nemen, toch ben ik uiterst tevreden dat ik getrapt ben begonnen.En dan lees ik zelfs tegenwoordig dat er bij paar mensen alleen androcur werd gegeven en die alleen progynova krijgen als ze tevreden zijn, nou snap ik wel als er door een medische oorzaak dit zou gebeuren maar serieus? Je gaat daar voor de gehele hrt, lijkt mij stug dat je tevreden bent met 1 van de 2 als je voor beide aanklopt.
Af en toe lees ik wat mensen over dat psychologische traject zeggen en mee maken, en ik schud soms vol ongeloof met mijn hoofd, het traject mag iets strenger maar niet op die manier aangezien vaak genoeg de manier van hoe het VU hanteert helemaal nergens op slaat.
Ik denk eerder dat ze van meerdere mensen willen horen dat je psychisch stabiel bent, omdat velen zo snel mogelijk willen beginnen en overtuigend zeggen wat het VU wil horen, in plaats van 100% eerlijk te zijn over twijfels of zaken die meespelen. En hoe sterk je ook bent, iedereen heeft ook mindere tijden en dan kan een sociaal vangnet (al is het maar 1 persoon) toch wel steun bieden.Veronica schreef:Protocol dit, protocol dat maar zelf volgen ze die niet maar dat is een ander verhaal.
Ik lees in mijn ogen te vaak dat VU vind dat je familie mee moet voor gesprek, dat je psychisch stabiel bent en vooral deze is een doorn in het oog, ze verwachten dat je een sociaal leven hebt.
Ik ben een liefhebber van wiskunde, maar ik háát statistieken omdat ze in de meeste gevallen niet juist zijn. Je kunt wel 1000 mensen vragen stellen en de antwoorden vergelijken met meetbare resultaten en daar een link tussen leggen, maar met de cijfers die daaruit komen kun je veel kanten op toveren. Bovendien bewijzen die vaak niet of de antwoorden en meetbare resultaten ook effectief samenhangen, en indien ja, welke van de twee de oorzaak is en welke het gevolg.diederique schreef:Laten we nu toch eens eerlijk zijn - voor mij zijn statistieken dan niet echt nodig.
De grootste issue als je geen sociaal vangnet hebt vind ik dat er gewoon geen oplossing voor is, en het traject gewoon verlengd wordt. Voor sommige mensen kan ik me indenken dat dit sociaal vangnet een noodzaak is (inclusief mijzelf), maar als je het niet hebt, dan ben je gewoon de pineut.Danielle schreef:Een transitie doen als die niet nodig is, is net zo erg als de mogelijkheid tot transitie niet hebben. Daarom vind ik het ook niet zo erg dat ze bij het genderteam uitgebreid tijd nemen om na te gaan of er geen psychische dingen spelen die de wens tot transitie beïnvloeden, of je een sociaal vangnet hebt, ...
Psychisch stabiel... uhm ik denk dat dat voor mij best tegen viel toen maar daar hebben ze niet veel van te horen gekregen en dat was ook niet nodig. Het hele trans gebeuren was echt wel probleem nummer 1 en daar moest eerst aan gewerkt worden, de rest komt daarna wel. Als ze tegen me gezegd hadden dat ik eerst andere problemen op moest lossen dan had ik denk ik de korte weg genomen dus maar goed ook dat ik dat voor mezelf heb gehouden.Veronica schreef:Het gaat erger dan toen ik bij VU aanklopte.Amy schreef: Ik wil ook niet zeggen dat die diagnose niet nodig is maar hoe het nu gaat daar ben ik het ook niet mee eens. Je wilt niet weten wat ik allemaal niet gezegd heb gewoon omdat ik bang was dat ze me niet door zouden laten en dat is nog niet eens de enige reden. Ik was toen ook erg gehaast, ik wilde zo snel mogelijk aan de HRT beginnen of op zijn minst T blokkers. Elk jaar extra was toen een jaar extra in de verkeerde richting.
Sterker nog nadat ik met de hormonen mocht beginnen was ik veel rustiger en heb ik zelf ook veel beter over dingen na kunnen denken waar ik mee zat die niets of weinig met het trans zijn te maken hebben maar wel problemen zijn. Die hadden ze tijdens de diagnose echt niet uit mij gekregen en nu durf ik ze nog steeds niet echt te vertellen daar uit angst dat ze gaan beginnen van ja waarom heb je het daar toen niet over gehad?
Ik denk dat het best zal helpen om mensen eerder aan de T blokkers te zetten zodat er wat rust is voor die mensen (indien ze dat zelf willen natuurlijk). Of in ieder geval dat had het voor mij een stuk fijner gemaakt.
Mijn hele traject liep bijna in de soep omdat mijn moeder door haar ziekte niet kon komen, maar wat boeit het VU dat? niks, het is de f**king protocol zeggen ze (excuus voor het taalgebruik, dankzij het VU heb ik een schijthekel aan het woord "protocol" gekregen).
Protocol dit, protocol dat maar zelf volgen ze die niet maar dat is een ander verhaal.
Ik lees in mijn ogen te vaak dat VU vind dat je familie mee moet voor gesprek, dat je psychisch stabiel bent en vooral deze is een doorn in het oog, ze verwachten dat je een sociaal leven hebt.
Mijn psycholoog is een type die daar veel waarde aan hecht, zij vind dat je sociaal (vele vrinden of contacten) moet hebben om het traject goed door te kunnen komen, nou ben ik niet sociaal, heb bijna geen vrienden en toch kwam ik het traject door, wat raar hè?
(en ja, toen ik dat doorkreeg loog ik over mijn sociale leven en over mijn problemen, ik wist dat ik het aan kan maar ik wist ook dat hun zullen tegenwerken)
En dan lees ik zelfs tegenwoordig dat er bij paar mensen alleen androcur werd gegeven en die alleen progynova krijgen als ze tevreden zijn, nou snap ik wel als er door een medische oorzaak dit zou gebeuren maar serieus? Je gaat daar voor de gehele hrt, lijkt mij stug dat je tevreden bent met 1 van de 2 als je voor beide aanklopt.
Af en toe lees ik wat mensen over dat psychologische traject zeggen en mee maken, en ik schud soms vol ongeloof met mijn hoofd, het traject mag iets strenger maar niet op die manier aangezien vaak genoeg de manier van hoe het VU hanteert helemaal nergens op slaat.
Veronica schreef:
Het gaat erger dan toen ik bij VU aanklopte.
Mijn hele traject liep bijna in de soep omdat mijn moeder door haar ziekte niet kon komen, maar wat boeit het VU dat? niks, het is de f**king protocol zeggen ze (excuus voor het taalgebruik, dankzij het VU heb ik een schijthekel aan het woord "protocol" gekregen).
Protocol dit, protocol dat maar zelf volgen ze die niet maar dat is een ander verhaal.
Ik lees in mijn ogen te vaak dat VU vind dat je familie mee moet voor gesprek, dat je psychisch stabiel bent en vooral deze is een doorn in het oog, ze verwachten dat je een sociaal leven hebt.
Mijn psycholoog is een type die daar veel waarde aan hecht, zij vind dat je sociaal (vele vrinden of contacten) moet hebben om het traject goed door te kunnen komen, nou ben ik niet sociaal, heb bijna geen vrienden en toch kwam ik het traject door, wat raar hè?
(en ja, toen ik dat doorkreeg loog ik over mijn sociale leven en over mijn problemen, ik wist dat ik het aan kan maar ik wist ook dat hun zullen tegenwerken)
En dan lees ik zelfs tegenwoordig dat er bij paar mensen alleen androcur werd gegeven en die alleen progynova krijgen als ze tevreden zijn, nou snap ik wel als er door een medische oorzaak dit zou gebeuren maar serieus? Je gaat daar voor de gehele hrt, lijkt mij stug dat je tevreden bent met 1 van de 2 als je voor beide aanklopt.
Af en toe lees ik wat mensen over dat psychologische traject zeggen en mee maken, en ik schud soms vol ongeloof met mijn hoofd, het traject mag iets strenger maar niet op die manier aangezien vaak genoeg de manier van hoe het VU hanteert helemaal nergens op slaat.
Hier in België viel dat een paar jaar geleden ook enorm mee. Slechts een paar maanden wachttijd, en wanneer de hrt begint hangt af van je persoonlijke situatie. Kan gaan van een paar maanden tot een jaar maar als je enigszins stabiel bent en je bent uit de kast naar je omgeving, laten ze je niet onnodig lang doorgaan.FullMoonSynch schreef:Vreemd trouwens dat het hier zo lang moet duren. Ik ken een transvrouw uit Spanje die binnen 4 maanden met een hormoontraject kon beginnen , ik denk dat ik geluk heb als ik voor m'n 24e een hormoon te zien krijg(ben nu 22)