Voor jouw Chirurg is het geen keuze maar zijn vak...
grts Daniéla
Opweg
-
Vrolijk_Konijn_Egel
- Berichten: 5099
- Lid geworden op: 25 mar 2012, 13:24
- Gender: Vrouw
Re: Opweg
Gefeliciteerd en heel veel sterkte en succes a.s. vrijdag Jannet.
Voor jouw Chirurg is het geen keuze maar zijn vak...
grts Daniéla
Voor jouw Chirurg is het geen keuze maar zijn vak...
grts Daniéla
Laatst gewijzigd door Vrolijk_Konijn_Egel op 04 feb 2016, 13:27, 1 keer totaal gewijzigd.
-
Tenger_Ree_Zeehond
- Berichten: 1373
- Lid geworden op: 30 jun 2012, 20:06
- Gender: Vrouw
Re: Opweg
Om 5 uur in de vroege ochtend van de vijfde februari gaat m’n telefoonwekker. Niet geheel onverwachts want ik lag er al uren op te wachten. De rest gaat in een roes, geen make-up, geen ontbijt, de tas al ingepakt. “Dag huis, tot morgen!”
Als in een droom rij ik de rit naar Groningen, het is nog rustig en dat is maar goed ook, ik ben niet helemaal met m’n hoofd bij het verkeer. Als in een roes leg ik de bekende route af en plotseling sta ik al onder de goene pijl van de parkeergarage. Even later meld ik me op de verpleegafdeling, ik krijg een bed, een kast en een operatiehemd van een vriendelijke verpleegster. Ik ruim m’n spullen op, kleed me in het hemd met de vele drukknoopjes, kijk op de klok, nog veel te vroeg en besluit op het bed te gaan liggen. Sluit m’n ogen en maak zo goed en zo kwaad als het gaat m’n hoofd leeg. Dat lucht op. Even later komt er een verpleger binnen, stelt zich voor en verteld me dat hij mijn reisleider van deze ochtend is. Geïnteresseerd vraagt hij naar m’n traject tot nog toe en het voelt ontspannen om ook eens met een man over de ongebruikelijke wending in m’n leven te praten. Meestal zijn ze onbereikbaar omdat transvrouwen in hun ogen, uitzonderingen daargelaten, als verraders worden ervaren, deserteur soms zelfs. Hij complimenteert me met de moedige stap om ook dit laatste stukje te doen. Zo had ik er nog nooit over gedacht, voor mij was het een logisch vervolg.
Dan start de toeristische toertocht door het UMCG. Met een vrouwelijke bestuurder aan de voorkant van het bed en de reisleider achter, zie ik voor de tweede maal een gedeelte van dit prachtige gebouw terwijl ik halfzittend toe kan kijken.
In de voorbereiding aangekomen blijkt de “parkeerplaats” nummer zeven te hebben. “Hé mijn kamernummer ook!” Dat is een mooi begin, ik geloof niet in toeval en ben niet bijgelovig maar het geeft me vertrouwen. Nadat m’n reisleider zijn aandeel afgehandeld heeft, overtuigd hij me er van dat ik in goede handen ben en vertrekt. Een afvaardiging van de narcoticabrigade komt binnen en ze stellen zich voor. Even later komt ook Dr. Middelberg de ruimte binnen, hij legt z’n rugzak op de grond en steekt een stift de lucht in. “Dames en heren ik moet nog even tekenen!” Alsof hij nog snel even een benzinestift gehaald heeft bij een van de winkeltjes in het ziekenhuis. Het gordijn gaat dicht, de rest van de wereld hoeft de meester niet aan het werk te zien terwijl hij hardop denkend, de situatie die hij ziet beschrijft. “Mmmm, mooie tepels, ongelijke hoogte… beetje borstgroei maar niet zo veel…” Gelukkig kwam de opmerking over de tepels eerst. Terwijl hij bezig is verteld ‘ie wat hij aan het doen is en waarom. Dan mag het hemd weer omhoog en ik terug in bed. Even later vertrekken we naar OK nummer zeven! De bh en de borstband worden zorgvuldig op de operatie tafel gelegd en daar mag ik weer op. De volgende deur gaat open en ik zie bekende lampen en een ninja Middelberg. Naaldje links, naaldje rechts, zuurstof kapje… “Diep ademhalen…”
“Mevrouw Vos, hoe voelt u zich?” M’n handen gaan omhoog, links op rechts, rechts op links. Hoe ze er ook uit zien, ze voelen geweldig!
Anderhalve dag later, terwijl ik dit aan het schrijven ben, komen eindelijk de tranen waarvoor nog geen ruimte geweest is. De dankbaarheid dat zoiets mogelijk is en het fijne gevoel wat nog steeds in die “mooie tepels” voelbaar is. Zestig jaar en nu compleet als een meisje van 18.
Als in een droom rij ik de rit naar Groningen, het is nog rustig en dat is maar goed ook, ik ben niet helemaal met m’n hoofd bij het verkeer. Als in een roes leg ik de bekende route af en plotseling sta ik al onder de goene pijl van de parkeergarage. Even later meld ik me op de verpleegafdeling, ik krijg een bed, een kast en een operatiehemd van een vriendelijke verpleegster. Ik ruim m’n spullen op, kleed me in het hemd met de vele drukknoopjes, kijk op de klok, nog veel te vroeg en besluit op het bed te gaan liggen. Sluit m’n ogen en maak zo goed en zo kwaad als het gaat m’n hoofd leeg. Dat lucht op. Even later komt er een verpleger binnen, stelt zich voor en verteld me dat hij mijn reisleider van deze ochtend is. Geïnteresseerd vraagt hij naar m’n traject tot nog toe en het voelt ontspannen om ook eens met een man over de ongebruikelijke wending in m’n leven te praten. Meestal zijn ze onbereikbaar omdat transvrouwen in hun ogen, uitzonderingen daargelaten, als verraders worden ervaren, deserteur soms zelfs. Hij complimenteert me met de moedige stap om ook dit laatste stukje te doen. Zo had ik er nog nooit over gedacht, voor mij was het een logisch vervolg.
Dan start de toeristische toertocht door het UMCG. Met een vrouwelijke bestuurder aan de voorkant van het bed en de reisleider achter, zie ik voor de tweede maal een gedeelte van dit prachtige gebouw terwijl ik halfzittend toe kan kijken.
In de voorbereiding aangekomen blijkt de “parkeerplaats” nummer zeven te hebben. “Hé mijn kamernummer ook!” Dat is een mooi begin, ik geloof niet in toeval en ben niet bijgelovig maar het geeft me vertrouwen. Nadat m’n reisleider zijn aandeel afgehandeld heeft, overtuigd hij me er van dat ik in goede handen ben en vertrekt. Een afvaardiging van de narcoticabrigade komt binnen en ze stellen zich voor. Even later komt ook Dr. Middelberg de ruimte binnen, hij legt z’n rugzak op de grond en steekt een stift de lucht in. “Dames en heren ik moet nog even tekenen!” Alsof hij nog snel even een benzinestift gehaald heeft bij een van de winkeltjes in het ziekenhuis. Het gordijn gaat dicht, de rest van de wereld hoeft de meester niet aan het werk te zien terwijl hij hardop denkend, de situatie die hij ziet beschrijft. “Mmmm, mooie tepels, ongelijke hoogte… beetje borstgroei maar niet zo veel…” Gelukkig kwam de opmerking over de tepels eerst. Terwijl hij bezig is verteld ‘ie wat hij aan het doen is en waarom. Dan mag het hemd weer omhoog en ik terug in bed. Even later vertrekken we naar OK nummer zeven! De bh en de borstband worden zorgvuldig op de operatie tafel gelegd en daar mag ik weer op. De volgende deur gaat open en ik zie bekende lampen en een ninja Middelberg. Naaldje links, naaldje rechts, zuurstof kapje… “Diep ademhalen…”
“Mevrouw Vos, hoe voelt u zich?” M’n handen gaan omhoog, links op rechts, rechts op links. Hoe ze er ook uit zien, ze voelen geweldig!
Anderhalve dag later, terwijl ik dit aan het schrijven ben, komen eindelijk de tranen waarvoor nog geen ruimte geweest is. De dankbaarheid dat zoiets mogelijk is en het fijne gevoel wat nog steeds in die “mooie tepels” voelbaar is. Zestig jaar en nu compleet als een meisje van 18.
. Ik hoop dat het geworden is wat je er van verwacht hebt.
mooi neer gepend !