lotgenoten

[laura2016]

2 weken geleden ben ik voor het eerste gesprek in het VU geweest.
De psychologe vond het al snel duidelijk.
Uiteraard moet ik eerst nog de diagnostische fase doorlopen, maar het leek haar wel duidelijk dat ik vrouw ben.
Aan de ene kant fijn om deze bevestiging te krijgen. Aan de andere kant moet ik nu dus definitief een keuze maken.
Ik worstel met mijn werk en omgeving. Zonder baan ziet het leven er als vrouw ook niet echt fijn uit denk ik.
Ze adviseerde me met lotgenoten te praten om de uiteindelijke keuze te kunnen maken.
Ik voel/ben vrouw ,maar word ik ook gelukkiger als vrouw ?
Wie zou mij willen en kunnen helpen. Wie heeft een soortgelijke worsteling gehad ?
Ik zou graag met lotgenoten willen praten. Zowel mensen die het traject zijn ingegaan als mensen die er voor hebben gekozen de stap niet te zetten.
Hopelijk zijn er mensen waar ik eens mee kan praten.
Alvast bedankt.
Wendy

[Emma]

Hoi Wendy,

De meesten hier hebben ervaren dat er helemaal geen keuze is... Je kunt proberen in de kast te blijven maar vaak heeft het uiteindelijk allerlei vervelende bijverschijnselen, doordat je bijna letterlijk niet lekker in je vel zit, daardoor weer minder functioneert, enzovoorts. Het hoeft niet, moet ik er meteen bij zeggen. Maar je bent niet bij de start van dit traject aangekomen omdat er helemaal niets aan de hand is.
Het is een beetje alsof je met één hand een strandbal onder water probeert te duwen. Met wat moeite hou je het een tijdje vol, maar die bal probeert boven te komen en vroeg of laat verlies je weer de contole waardoor de bal weer met kracht naar de oppervlakte floept.

Hier op het forum zijn een heleboel mensen om mee te praten. Wil je in het echt met iemand praten, zul je op zijn minst naar Eindhoven of het Regenbooghuis in Hasselt moeten. Maar ik geloof dat je de weg daarnaartoe al wist

[Jessy]

Jaren geleden de stap naar de psychiater genomen en de situatie was ook voor mij al vrij snel duidelijk. Maar ik bleef kampen met angsten en twijfels, en dat is tot vandaag onveranderd gebleven.
Ik ben ongelukkig in het leven, maar de stap tot transitie is geen garantie naar geluk. Wellicht krijg je meer gedaan omdat je je beter voelt, maar zoals je zelf al aangeeft, is het risico om een baan en inkomen te verliezen (in mijn geval een vaste baan met goede werkzekerheid) een groot risico, want zonder inkomen door een niet altijd gemakkelijke transitie worstelen is zeer moeilijk. Wel weet ik zeker dat ik als vrouw in een heel klein appartementje zonder werk en zonder sociale contacten niet gelukkiger zou zijn dan nu.

[Bregje]

Ik zit er nu middenin. Enerzijds denk ik dat de tijd veel duidelijk zal maken en anderzijds heb ik het idee dat als ik te lang wacht ik veel minder goede resultaten ga behalen... Dus neem de stapjes waarvan je denkt dat ze aan de beurt zijn en bekijk of ze bevallen. Dat is wat ik doe.

[laura2016]

Jaren geleden de stap naar de psychiater genomen en de situatie was ook voor mij al vrij snel duidelijk. Maar ik bleef kampen met angsten en twijfels, en dat is tot vandaag onveranderd gebleven.
Ik ben ongelukkig in het leven, maar de stap tot transitie is geen garantie naar geluk. Wellicht krijg je meer gedaan omdat je je beter voelt, maar zoals je zelf al aangeeft, is het risico om een baan en inkomen te verliezen (in mijn geval een vaste baan met goede werkzekerheid) een groot risico, want zonder inkomen door een niet altijd gemakkelijke transitie worstelen is zeer moeilijk. Wel weet ik zeker dat ik als vrouw in een heel klein appartementje zonder werk en zonder sociale contacten niet gelukkiger zou zijn dan nu.

Hartstikke bedankt voor je reactie.
Fijn om ook eens een ervaring te horen die dezelfde twijfels heeft

[laura2016]

Ik zit er nu middenin. Enerzijds denk ik dat de tijd veel duidelijk zal maken en anderzijds heb ik het idee dat als ik te lang wacht ik veel minder goede resultaten ga behalen... Dus neem de stapjes waarvan je denkt dat ze aan de beurt zijn en bekijk of ze bevallen. Dat is wat ik doe.

Dankjewel

[Anon20180501]

Hoi Wendy

Het is normaal dat je van tevoren heel goed nadenkt over de gevolgen en de voor en tegens op sociaal/maatschappelijk, economisch en relationeel vlak tegen elkaar afweegt, het brengt natuurlijk nogal wat teweeg.. Dat gaat ook op voor twijfels over de authenticiteit van je gevoelens en/of je er klaar voor bent, maar dit wordt meestal wel duidelijk door er veel over te praten met familie en andere naasten en lotgenoten, en al doende gaandeweg het traject, dat zoals al door Bregje gezegd bestaat uit fases die je stapsgewijs doorloopt.

Wellicht heb je ook wat aan het topic; Twijfels

grts Daniéla

[Eva]

Er zijn er maar weinigen onder ons die zonder twijfels het traject ingaan, Wendy. Op zich is dat heel goed, denk ik. Jezelf klakkeloos in dit traject storten lijkt me bepaald geen garantie voor een succesvolle afloop.
Er zijn twee dingen die ik graag wil noemen. Om te beginnen: hoe lang denk je door te kunnen gaan, door te kunnen leven in een rol? Je speelt een rol, daaraan lijkt me geen twijfel. De belasting die dat oplevert wordt er in de komende jaren niet minder op. Waar gaat de schade die dat oplevert zich manifesteren? Dat verschilt per mens, maar dat je over vijf of tien jaren nog even goed als nu in je werk kunt functioneden mag je echt betwijfelen.
Dan is er nog iets. Drempels. Zeker in de beginfase van een traject variëren die tussen hoog en zeer hoog. Achteraf blijken ze voor de meesten aanzienlijk minder hoog te zijn geweest dan verwacht. Sommigen bleken niet eens te bestaan. Voorbeeld. Indertijd was mijn belangrijkste klant een nogal ouderwets aangelegd type. Ouderling in een steil gereformeerde kerk, en zo. Hij heeft - zonder dat te weten - een belangrijke drempel gevormd in mijn transitie. In mijn uit de kast komen. En ja, hij reageerde aanvankelijk aarzelend. Het heeft bijna een jaar geduurd voordat hij weer helemaal normaal tegen me deed.
Zo waren er veel meer drempels waar ik achteraf opgelucht aan terugdenk. Ze vielen wel mee.
Natuurlijk ga je iets verliezen. Althans, daar moet je rekening mee houden. Mijn broertje was aanvankelijk niet negatief, maar onder invloed van anderen is dat toch veranderd. Maar je krijgt er veel voor terug. Heel veel. Gewoon jezelf kunnen zijn, gewoon als jezelf leven is toch wel héél belangrijk in dit leven. Vermoedelijk is het het enige leven dat je hebt. Gebruik het goed!

[Anon20180730]

Zoals Stephen Covey ’t al eens aangaf; “je bent geen resultaat van je omstandigheden, maar van je eigen besluiten". Alhoewel de "strandbal mythe” zeker geldt voor menigeen op dit forum, behoudt je wel degelijk al je eigen keuzes. Het al té dogmatisch volgen van zogenaamde waarheden, is eigenlijk al sinds de Verlichting verlaten. Vasthouden aan bijgeloof en je verstand niet gebruiken kan je ook ongelukkig maken. Blijf daarom vooral jezelf en ontdek hoe je ver wilt gaan en vooral ook wat wel en niet past in dat geluksstreven

[Bregje]

Ik probeer te begrijpen wat hier staat maar mis wat terminologie. Wat is de strandbal mythe en de verlichting?