Transitie verwachtingen en wat er van terecht komt

[Jennifer W]

Ik zat vandaag dus door oude topics heen te lezen, zo ook mijn introductie van augustus 2014, mijn reactie op onderwerpen, de vragen die ik soms stelde enzovoorts.

Wat mij opviel was het toch best grote verschil van inzicht nu ten opzichte van inzichten destijds. Aan het begin van je reis probeer je nog van alles af te bakenen, van te voren te bedenken en voorstellingen bij te maken, maar gaande weg ben je vaak aan het bijstellen of zelfs vaak volledig het een en ander aan het herzien.

Dat is ook niet zo gek natuurlijk, je geeft immers je werkelijke ik steeds meer ruimte en bent actief bezig je werkelijk ik te laten groeien en ontwikkelen. Je kunt zeggen dat je bij aanvang toch nog een beetje met je oude bril aan het kijken bent naar wat de toekomst zal brengen als je de nieuwe bril opzet, of beter.....simpelweg weg laat en naar dingen kijkt voor wat zij zijn.

Ik zou graag lezen of jullie dit misschien ook ervaren hebben, of zo niet wat dan wel. Of beter, als je terug kijkt, welke ideeen zijn “uitgekomen” en wat had je totaal niet verwacht? ...of juist wel....


Ik zal in deze aftrappen:

Ik had aan het begin van de reis het idee dat ik mij als vrouw beter kon gaan presenteren omdat dit beter bij zou passen, ik zou dan minder een rol hoeven te spelen. Ik stelde dat ik min of meer tussen man en vrouw inzat gevoelsmatig met een iets sterkere neiging naar vrouw zijn.

Ik zag dan ook een reis voor mij met als transitie behandeling slechts de hormoonbehandeling, zodat ik mij iets duidelijker kon indentificeren en dat ik mij daardoor beter in mijn vel zou voelen zitten. Ik was in mijn ogen in ieder geval geen vrouw-vrouw, waarmee ik bedoelde niet een heel vrouwelijke vrouw te zijn. Een vaginaplastiek zag ik niet gebeuren, had wellicht een hekel aan het misvormde frutseltje maar vond het wel best, dacht ik.

Ik had niet al te grote verwachtingen m.b.t. uiterlijke veranderingen maar meer dacht meer in innerlijke veranderingen. Maar dat maakte mij ook niet uit, als ik mij maar beter voelde en van mijn depressiviteit af kon komen.....

Ook v.w.b. mijn sexualiteit wist ik zeker hoe het allemaal zat bij mij en wist zeker dat ik gewoon op vrouwen val, en wist zeker dat dit niet zou veranderen. Immers......je las en hoort overal dat je van een transitie niet in ene een heel ander persoon word......(kan alvast verklappen.....dit klopt wel....maar niet helemaal....kom ik verderop op terug)

Enfin.......wat is daar van over gebleven en wat is er tot nu toe (ik ben immers nog bezig met de transitie)....wat is daar tot nu toe van terecht gekomen....

….ehm......heel kort........weinig tot niets....

Maar laat ik beginnen met wat er wel gelukt is tot zover......ik zit veel beter in mijn vel en ben zo goed als van mijn depressiviteit af op enkele nog zeer dysfore momenten na. Maar dit gaat met de dag beter. Zodanig dat ik redelijk zeker weet dat ik het in de nabije toekomst ook echt dit hoofdstuk kan afsluiten. Ook de dysfore momenten nemen steeds verder af.

Tot zover wat wel gelukt is tot dusver......

Wat de rest betreft, is alles behoorlijk anders gegaan en gaat nu heel anders.
Gaande weg besefte ik steeds meer dat ik onbewust toch nog vast probeerde te houden aan mijn aangeleerde mannelijkheid. Hierdoor bleef ik volhouden dat ik een deel van mijn man zijn wilde behouden en bleef ik mijzelf wijsmaken dat ik een beetje in het midden zat en slechts iets duidelijker 1 kant opgetrokken wenste te worden.

Hoe meer dit vasthouden aan de oude vertrouwde rollen wegviel hoe minder mannelijkheid er over bleef en hoe duidelijker het werd dat ik nooit een man geweest ben. Hoe meer ik dat realiseerde/leerde, hoe meer ik weer in contact kwam met mijn werkelijke zelf hoe meer het duidelijk werd dat ik juist wel een nogal vrouwelijke vrouw ben, of beter......ik ben nogal een tuttebel.....tegen het truttige aan....

Dus dat waren al 2 aannames die al snel naar het land der fabelen verwezen werden.
1) Ik zat totaal niet in het midden, dat was een poging om toch iets vertrouwds vast te houden maar wat niet eigen bleek te zijn........ik was echt vrouw, en nooit een man geweest
2) Ik was wel degelijk een heel vrouwelijke vrouw, echte tuttebel, haast truttig.....en dit was best even slikken en vereiste toch weer een ronde van zelf acceptatie, die zag ik niet aankomen....

Goed, hormoonbehandeling eenmaal gestart werden deze eerste punten alleen maar steeds sterker onderstreept, daarbij kwam ook steeds meer naar voren dat ik meer moeite met mijn lichaam had dan ik mijzelf voorhield. Ik benoemde mijn geval altijd al als frutsel of misvormt iets, mnaar zeker nooit “ penis”, dat kreeg ik mijn mond echt niet uit. Altijd zeer a-sexueel geweest en elke vorm van contact ermee trachtte ik te vermijden. Na een aantal gesprekken werd het duidelijk...

Ik nam mijzelf in bescherming omdat ik dacht dat er bij mij niets meer mogelijk was op het gebied van een vaginaplastiek. Immers, er zit al zoveel littekenweefsel, er ontbreekt een aantal stukken huid en mijn darmen zijn niet helemaal goed. Dus door een beetje vast te houden aan dat ik ook een beetje man was, door vast te houden aan.........dat hoeft toch niemand te zien en het zijn de hormonen die mij beter in mijn vel doen gaan zitten....en zo nog een hele lijst met smoesjes, maakte ik mijzelf dus wijs dat ik dat geval wel prima vond en dit niet aangepast hoefte te worden.

Dit had de psychologe van het genderteam dus ook door.......zij stelde dan ook op een gegeven moment een consult voor bij de plastische chirurgie om de situatie eens te bekijken. Goed dit was gevoelsmatig even een roller coaster, maar ik kan je vertellen dat na het kleine onderzoekje door de plastisch chirurg en zij zei: Mevrouw we kunnen hier nog prima de inversie techniek op toepassen en denk zelfs dat we voldoende diepte kunnen creeren, desnoods met een transplantaat (huid balzak) maar vermoed dat dit niet nodig zal zijn. ….dit was echt een moment die ik niet snel vergeten zal.

Ik voelde een enorme verlichting, opluchting en barstte in tranen uit. Ik ben zo snel als ik kon vervolgens naar receptie k gelopen om direct zaken in orde te maken voor de genitale ontharing. Ofwel, ook de verwachting dat ik de operatie niet nodig zou hebben danwel vinden is volledig onbetrouwbaar gebleken....Ik kan niet wachten tot het zover is en kijk inmiddels uit naar de vaginaplastiek.

Goed sexualiteit........ow boy.....zelfde verhaal eigenlijk. Ik probeerde gewoon vast te houden aan oude vertrouwde aangeleerde denkbeelden....daar kwam ik dus achter toen ik enige tijd geleden door een aangenaam ogende en vriendelijke man even geholpen werd met mijn fiets......en mij een knipoog gaf........ik wist niet wat mij overkwam.......in ene schoot er door mij hoofd....wat een lekker ding.....en dat ging zo spontaan dat ik er echt van schrok.....ik schreeuwde van binnen ook naar mijzelf.....Hoezo....wat een lekker ding...???. Maar ook zijn knipoog, die charmante houding, het duidelijk willen helpen omdat je een vrouw ben........ik wilde op dat moment best even die damsel in distress zijn......en voelde een kriebel ergens in mijn onderbuik die lange tijd niet weg ging...
Vanaf dat moment wist ik dat ik nog maar eens goed na moest gaan denken wat dat precies inhoud. Ben ik dan veranderd op dat gebeied?....Ik denk van niet......ik denk dat ik nu gewoon eerleijker naar mijzelf ben, Dat ik op vrouwen viel had in zekere zin iets van maatjes willen zijn, jaloers zijn en die vrouw willen zijn te maken. Ik zette mijzelf actief af tegen het idee dat ik op mannen zou kunnen vallen, ik begrijp mannen ook doorgaans gewoon niet zo goed, tenminste, ik begrijp de drang tot sommige gedragingen niet echt. Ik vermoed dat ik pansexueel ben......maar we zien het nog wel, dat deel gaan we nog ontdekken.......soort van want ik ben natuurlijk samen met een partner, dus zijn er grenzen. Maar ga zeker nog wel het een en ander ontdekken en merk dat ik heel nieuwschierig aan het worden ben.......ja ook op de wat intie....nee dat spreek ik maar even niet uit.

Goed, 9 maanden hormonen, voel ik mij nu vrouwelijker? Dat is een moeilijke vraag maar denk dat ik dit het best kan omschrijven als.....ik voel mij meer als mijzelf.......minder opgesloten in oude aangeleerde rollen....en dus ja.....vrouwelijker.......maar eigenlijk moet ik zeggen dat ik gewoon veel beter en directer bij mijn vrouwelijkheid kan....bij mijn werkelijke ik kan....

Qua uiterlijk.....ik had geen hoge verwachtingen en vond dat deel ook minder belangrijk......destijds...

Mijn verwachtingen zijn daarom ook ruimschoots gehaald en aan voorbij gegaan......en ik ben steeds kritischer en vind het steeds belangrijker.....steeds belangrijker dat mijn vrouwelijkheid goed tot uiting komt en Jennifer goed zichtbaar is......

Al met al.....

Het heeft allemaal heel anders uitgepakt en is nog aan het uitpakken,.....ik laat het nu dan ook maar een beetje op mij af komen en probeer zoveel mogelijk mijzelf de ruimte te geven om mijzelf opnieuw te leren kennen..........ik kan er ondertussen behoorlijk van genieten en doe dat dan ook met volle teugen.

Goed, ga nu weer even mijn nagels doen.....

X

[Anon20180501]

Hoi Jennifer

Ik kan mezelf niet gaan vergelijken met jou voor wat betreft het medisch gedeelte maar hoe je persoonlijkheid en seksuele geaardheid zich gaandeweg ontwikkeld hebben, gegroeid zijn, is zeer herkenbaar voor mij. Nu, 2 jaar na mijn srs, heb ik het idee dat ik in ieder geval wat dat betreft eigenlijk wel volgroeid ben.
Ik ben het met je eens dat je qua persoonlijkheid en karakter niet wezenlijk verandert maar omdat je je steeds minder gereserveerd gaat/hoeft op(te)stellen (ook tov jezelf) geef je steeds meer van jezelf bloot en komen sommige eigenschappen er steeds dikker bovenop te liggen, zo ben ik gaandeweg steeds rustiger spontaner zelfverzekerder en prettiger of lastiger in de omgang geworden.

Liefs Daniéla

[Jennifer W]

Oooo, nu snap ik het...

Ik dacht een interessant onderwerp bij de hand te hebben.....en dat is het ook wel....maar er bestond al zo een soort draadje gestart door Lucas.....

Het was dus niet zo origineel......

Excuses dat ik er een nieuw draadje ervan gemaakt heb voordat ik goed gekeken had of het al bestond!

X

Jennifer

draadje lucas >>> http://t-nederland.nl/viewtopic.php?f=7&t=3012

[Anon20190122]

Geef toch niet meis dit is jou verhaal er over dat mag ook best een eigen topic hebben!

[Jennifer W]

Geef toch niet meis dit is jou verhaal er over dat mag ook best een eigen topic hebben!

Hai Tanisha, super lief van je om te zeggen!

X

Jennifer

[Elise]

Jennifer, ik heb je hele post gelezen, en misschien was dit wel het soort topics wat ik op dit forum hoopte tegen te komen. Je beschrijft alles heel overzichtelijk en ik kan hier voor mezelf veel uithalen, omdat veel van wat je beschrijft vragen zijn waar ik op dit moment veel mee bezig ben. Dus dank daarvoor

[Jennifer W]

Hey Elise, wat fijn om te horen dat je er het een en ander voor jezelf uit kan halen

Ik vond het dan weer fijn om van mij af te schrijven....

X
Jennifer

[Emma]

Dit is ook niet een forum waar je meteen afgeslacht wordt als je iets post wat al eerder aan de orde is geweest. Dus helemaal goed, dit topic.

[Sem]

Voor mij is dit ook een heel fijn topic, omdat dit ook dingen zijn waar ik mee zit. En nu heb ik meteen ook het topic dat Lucas geopend heeft doorgespit.
Echt heel fijn om al jullie ervaringen en al te lezen!

[Jannet V]

Mijn verwachtingen? Ik had de lat, achteraf gezien met alles wat ik nu weet, hoor en lees, wel heel erg hoog gelegd. Mijn verwachting was namelijk om als vrouw te kunnen leven. Niet meer en niet minder. Passend bij mijn huidige leeftijd, al had ik natuurlijk liever vanaf de puberteit alles meegemaakt. En ik moet toegeven dat het wel heel erg aardig gelukt is. Ook al zijn er nog steeds mensen die het niet willen geloven maar dat is niet meer mijn probleem. Tien jaar geleden had ik niet verwacht dat het zo volledig zou kunnen worden.