Oude kennis weer ontmoet

[SophiaW]

Hoi hoi,

Ik had vandaag op de uni een experiment, en ik moest samenwerken met Lotte. Ik kende haar al van een tijd geleden van een feestje, toen ik nog een andere naam had.

Maar ik wist dus niet of ze mij zou herkennen, en ik hoopte ook van niet omdat ik het niet leuk vind om geassocieerd te worden met mijn oude naam. En we werkten goed samen en het was gezellig, en ik had helemaal niet het idee alsof ze het wist en ze deed ook niet alsof ik een man was zegmaar. En achteraf hadden we nummers uitgewisseld voor contact tijdens het verslag schrijven.

En ik appte haar dus en we begonnen even te chatten, en toen vroeg ik haar van: volgens mij ken ik je ergems van? Heb ik je niet al eens ontmoet?

En toen zei ze zo van: ja op het feestje van die en die en toen hete je nog ***.

Nou ik vond het echt verschrikkelijk! Ze wist het de hele tijd al! Ik kan daar gewoon niet tegen. Ik wil dat gewoon niet. Ik denk dat mensen mij dan zien als een "man in dameskleding". En dan vinden mensen mij toch raar? Ik vind het echt vreselijk dat iedereen meteen maar dat van me weet... ik heb niet eens een kans om mij voor te doen hoe ik echt ben.

En ondanks dat ze wel gewoon normaal en aardig deed tegen me enzo voelt het gewoon stom. Het verpest gewoon mijn dag om dat te horen. Ik doe zo mijn best om mijn gezicht op te maken zodat het er niet meer mannelijk en dus lelijk uitziet, maar blijkbaar zien mensen het toch in een seconde! ):

Sorry maar ik moest het even kwijt want ik voel me hier gewoon zo verdrietig over... er is ook helemaal niks dat ik kan doen om het te voorkomen ):

[Emma]

Maar zie het van de andere kant: ze wist het en heeft je heel gewoon behandeld. Waarom zou je dan concluderen dat ze je ziet als een man in dameskleding? Is het niet een blijk van ultieme acceptatie dat ze weet waar je vandaan komt maar daar totaal geen probleem van maakt?

Ik heb niet alleen al mijn contacten van voor mijn transitie nog, ik heb heel veel vrienden van lang geleden, die ik ergens rond mijn 30e ben kwijtgeraakt, weer terug. En ik weet uit gesprekken dat zij me gewoon zien als degene die ik nu ben. Dat kun je niet rechtstreeks vragen, maar ik heb wat vrienden waar ik wat closer mee ben die voor me in de gaten houden wat er achter mijn rug gebeurt. En dat is nou niet bepaald verontrustend.

Op oudejaarsavond is het hier wel gebruikelijk om even een klein rondje te lopen in de buurt. Een rondje rond het blok, zeg maar. Op de andere hoek wonen al twee jaar mensen waar ik nog geen kennis mee had gemaakt, gewoon, allemaal druk, en nooit van gekomen. "Ah, jij bent degene die aan de andere kant op de hoek woont. De buren hadden wel gezegd dat daar een vrouw alleen woonde maar we zagen er eigenlijk nooit iemand." Die buren waren mensen die mij hier nog hadden zien komen als man-van-30-met-gezin. Ik bedoel maar. Zolang ik door dames hier in de buurt en wat verderop nog steeds word uitgenodigd voor ladies-only vibratorparties (die ik niet allemaal afloop, wees niet ongerust) denk ik dat het allemaal wel meevalt.

En ik denk dat dat voor jou precies hetzelfde werkt. Gewoon wat meer zelfvertrouwen, dan ga je vanzelf stralen, en zorg je er voor dat de meeste mensen je gewoon zien voor wie je bent. Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het, maar het is een kwestie van oefenen en doorzetten, en dan gaat het na een tijdje vanzelf.

[SophiaW]

Dankje Emma ja ze accepteerd het zeker en dat is wel fijn. Ze zei ook: "ohh je hormonen hebben je stem al wel redelijk vrouwelijk gemaakt!" Dus dat was ook wel een leuk compliment haha.

Wel fijn dat je nog zo veel vrienden hebt kunnen houden! En al helemaal dat ze in de gaten houden hoe er over je gedacht wordt. Ik wordt zelf eigenlijk nooit uitgenodigd voor girls only dingen, waardoor ik misschien nog zoveel bezig ben met wat amderen van me vinden.

Ik had alleen gehoopt dat ze niks hoefde te accepteren. Want dan denk ik van: ze accepteerd dus dat ik een vrouw ben die vroeger als "jongen" door het leven ging, en dat kan ze dus zien aan mijn gezicht, die blijkbaar nog steeds mannelijk/lelijk is. En dat is ook hetgeen waar ik het meest onzeker over ben van mezelf en daarom voelt het zo slecht denk ik voor me.

Ik denk gewoon dat als mensen weten dat ik eerst 'een jongen' was, dat ze mij op een andere manier zien. En eergisteren ging mijn dag zo goed en had ik het gevoel alsof jaa... alsof ik gewoon mocht zijn en ik had niet het gevoel alsof het veel opgemerkt werd. En ja ik had ook het gevoel alsof mijn gezicht misschien toch niet zo mannelijk/lelijk was. En ja dat is dan weer meteen voorbij na gisteren. En nou vraag ik me ook af of anderen bij dat experiment het nou ook weten.

En als iedereen het van me weet, dan maak ik ook geen kans meer dat een iemand (cisgender) mij ooit leuk gaat vinden. Tenminste dat denk ik dan.

Ik ben gewoon heel erg onzeker over mezelf en eigenlijk heb ik ook niet echt veel zelfvertrouwen en zelfwaarde. En ik geef mezelf altijd de schuld van zulke dingen.. dan ga ik denken van ja je makeup zat niet goed of je stem was te laag enz.

Ik denk ook wel dat wat meer zelfvertrouwen mij echt wel goed zal doen... en ik wil ook niet heel negatief overkomen hoor, sorry daarvoor!

[Elise]

En ondanks dat ze wel gewoon normaal en aardig deed tegen me enzo voelt het gewoon stom. Het verpest gewoon mijn dag om dat te horen. Ik doe zo mijn best om mijn gezicht op te maken zodat het er niet meer mannelijk en dus lelijk uitziet, maar blijkbaar zien mensen het toch in een seconde! ):

Sorry maar ik moest het even kwijt want ik voel me hier gewoon zo verdrietig over... er is ook helemaal niks dat ik kan doen om het te voorkomen ):

Ik denk dat het grootste compliment voor jezelf schuilt in het feit dat ze je gewoon als vrouw heeft behandeld, en ook geen vragen heeft gesteld ondanks dat ze het wist. Dat toont ook een bepaald respect naar jou toe. Pas toen je er zelf naar vroeg heeft ze eerlijk tegen je gezegd dat ze je herkende van dat feest. Dus ik denk dat ze juist iemand is die aan jouw kant staat, en ook eerlijk is. Dus zoals ik het zie is het eigenlijk allemaal heel positief.

Maar ik herken het wel, het liefst zou ik (als het zover is) hopen dat oude bekenden en mensen die mij kennen me niet direct meer herkennen als de man die ik was. Maar ik denk dat het belangrijker is dat de mensen die je nog gaat leren kennen je gaan zien als de persoon die je nu wil zijn.

Maar nogmaals ik begrijp je gevoel.

[Anon20180501]

Sophia schreef...
En als iedereen het van me weet, dan maak ik ook geen kans meer dat een iemand (cisgender) mij ooit leuk gaat vinden. Tenminste dat denk ik dan.

Hoi Sophia, het zal je nog verbazen hoeveel mensen het totaal niet uitmaakt, genoeg die zich zelfs niet laten ontmoedigen door de mening van anderen/hun vrienden.

Ik zit nu ongeveer 5 jaar aan de hormonen en heb de srs achter de rug (2014), het merkbaar vervrouwelijken van mijn gezicht is zeker doorgegaan tot medio vorig jaar, en doet het - heel subtiel - misschien nog wel. Degenen die je van vroeger kennen, vooral je naasten en vrienden en kennissen, zullen natuurlijk altijd wel iets terug blijven herkennen, maar na verloop van tijd 'vergeten' ze hoe je er vroeger ook al weer echt uitzag, mijn dochter bijvoorbeeld, maar ook ik zelf.

[Irene_de_Vreede]

In het begin heb ik mer vaak over verbaasd, dat men mij gewoon als vrouw accepteerde, terwijl het zeker bij een closer contact duidelijk was. Het is voor de meeste mensen niet moeilijk om je te accepteren zoals je je presenteert. Ik vind dat heel aangenaam en eigenlijk een belangrijkere stap, dan dat ze het niet zien/weten.

[Jessy]

Het wil niet direct zeggen dat ze je als een man zien. Je was een bekende, dus ze herkennen details in je gezicht, je stem, enz.
Maar ik begrijp je wel heel goed. Als mensen de link met je verleden leggen voelt dat enorm slecht. Maar tenzij je alle contacten van het verleden afsluit en ergens anders opnieuw begint, zullen we daar toch mee moeten leren leven. Kijk dus vooral naar het positieve, dat ze je met respect behandelt! Geef het desnoods zelf even aan, dat je het heel vervelend vindt om nog te praten over de niet-zo-goede oude tijd.

[Anon20190122]

Dat een cis gender je leuk gaat vinden hoef je absolute niet bang voor te zijn wij transjes zijn voor bi sexueele mensen juist ontzettend aantrekkelijk!

En andersom is het voor ons heel erg fijn om een partner te hebben die alles van jou mooi vindt geloof deze oude transdame maar ik doe niet eens geen moeite meer met hetro mannen dat loopt toch op ergernissen uit.

[Anon20190516]

Hi Sophia...ik denk dat de meeste mensen het wel zien,maar begrijpen dat je als vrouw wil worden geaccepteerd..tenminste dat is mijn eigen ervaring..gisteren bij de schoonheidssalon voor de 2e keer een pedicure gehad van hetzelfde meisje.heb het toen over gehad dat ik trans was en zij maar doen alsof ze het niet had gezien..en ze zei dat ik er zo mooi en vrouwelijk uitzag,meestal wel van andere vrouwen..feit is dat ze het snappen.......daarom behandelen ze je gewoon als elke andere vrouw en zeggen er niets over,omdat ze snappen dat zoiets pijnlijk kan zijn...daarentegen kwam ik daarna na mijn pedicure weer buiten,even rondje door de stad,kom ik een koppel tegen die met hun dochter door de stad lopen en de vrouw spreekt mij aan met:MIJNHEER,kunt u mij vertellen waar de blokker is????je begrijpt dat ik de hele dag een rotgevoel heb gehad(heb als troost maar even mijn wenkbrauwen laten verven).punt is:ik maak me geen illusies,ik ben nog niet aan de hormonen,maar ook met hormonen,zullen veel mensen nog steeds zien dat ik ooit als jongetje ben geboren...het grootste gros van de mensen hebben gewoon het fatsoen om je te adresseren zoals je je presenteert..er zullen altijd horken blijven,die of.....te dom zij het te snappen,of.......ronduit respectloos zijn en perse hun mening aan jouw willen opdrukken...zo van:ik vind dat jij een man bent en wat jezelf vind intresseert me niet.diegene waar jij over vertelde heeft jou met zeer veel respect behandeld,als vrouw.ze wist dat het vervelend was om erover te beginnen,dus heeft ze het gewoon zo gelaten..noemde ze je wel gewoon Sophia en had ze het over zij en haar???meeste mensen om mij heen noemen me wel Rikki,maar het HIJ en HEM is er bijna niet uit te krijgen...als ik er wat van zeg is het:jaaaaaa,maar we moeten er nog wel erg aan wennen.pfff frustrerend..mijn vader van 89,licht dementerend,heeft het maar 2x fout gehad wat betreft naam en hij/hem..toch vreemd dat hij het dan WEL kan...Sophia,probeer het je niet aan te trekken,laat ze de schijt krijgen,leef zoals je bent en wees gelukkig...liefs Rikki

[Jessy]

Een dergelijke omschakeling voor anderen vergt ook een inspanning. Vooral in het begin even nadenken vooraleer te spreken, en dan wordt het op den duur een automatisme. Mensen die dichtbij je staan én om je geven zullen dat sneller willen doen, dan mensen die verder van je af staan en waar je een minder persoonlijke relatie mee hebt. Die laatsten vallen sneller terug in het automatisme dat er al was van hoe ze je voorheen kenden.