van twijfel naar beslissing

[laura2016]

Al mijn hele leven voel ik me in het verkeerde lichaam zitten.
Sedert een half jaar heeft dit tot het einde van mijn 20 jarig huwelijk geleid.
Ik dacht nu ik alles kwijt ben ga ik er ook helemaal voor om 100% vrouw te worden.
Echter na enkele maanden uitgetest te hebben om als vrouw te leven en veel heel veel nadenken ben ik tot het besluit gekomen niet te starten met hormonen en een operatie.
Uiteindelijk zullen veel mensen toch weten dat ik vroeger man was en zullen ze het aan mijn stem blijven horen. Naar mijn gevoel zal het nooit 100% worden.
verder brengt het risico's mee voor mijn gezondheid, werk en relatie met mijn dochter en omgeving.
Ik ben bijna 50. Ik heb als vrouw te weinig vlieguren en voel me als vrouw dus pas een jaar of 20-25. Ik ben bang dat al deze zaken straks leiden tot een innerlijk conflict.
Tot nu toe heb ik met een geheim geleefd, 95% moest ik als man leven en 5 % als vrouw als het kon.
Nu iedereen het weet kan ik mijn leven leiden zoals ik het wil. Naar mijn werk als man en daardoor mijn baan en inkomen behouden.
De overige tijd kan ik helemaal mijn gevoel volgen. Ik denk dat ik tevreden moet proberen te zijn met de nieuwe situatie die me al veel meer ruimte geeft als vrouw dan de afgelopen 45 jaar. Natuurlijk zal ik nog regelmatig worstelen met het feit dat ik in een verkeerd lichaam ben geboren.
Aan de andere kant geeft de volledige transitie me ook geen garantie op geluk en zullen er nog veel hobbels genomen moeten worden.
Als ik 20 was zou ik direct het proces ingaan om helemaal vrouw te worden.
iedereen die ik tot nu toe over mijn besluit heb gesproken is opgelucht en vind het een goed besluit. Natuurlijk moet ik er zelf vrede mee hebben en in kunnen berusten.
Ben erg benieuwd naar jullie mening en ervaringen
laura

[Eva]

Tja Laura. Mijn mening?
Ik denk dat je er verstandig aan doet niet holderdebolder van stapel te lopen. Eigenlijk zouden iets meer mensen dat moeten doen, zou veel verdriet kunnen voorkomen.
Maar ik denk ook dat je het vooreerst als uitstel zou moeten, of in elk geval kunnen zien. Houd een meer volledige transitie als optie open.

Indertijd was ik ouder dan jij toen ik startte. Aanzienlijk ouder. Toch heeft het mij alleen maar meer geluk gebracht. Natuurlijk zijn er mensen die het weten. Anderen vermoeden het en ik maak er ook niet echt een geheim van. Dat zijn kleine beperkingen aan mijn leven als vrouw.
Indertijd had ik op bepaalde punten ook wel twijfels. Was een SRS verstandig? Toen niet. Ik moest voor mijn vrouw zorgen en kon me geen complicaties veroorloven. Na haar overlijden heb ik de openstaande optie van een SRS alsnog ingevuld. Niet verder vertellen, maar ik was de 46 gepasseerd toen ik geopereerd werd. Een paar maanden gepasseerd. 272 om precies te zijn. En geloof me, ik was beslist niet de oudste die in Nederland een SRS onderging.

Houd alles open Laura. Stel het uit. Desnoods honderd jaar, maar stel het niet al principieel af.

[Anon20190516]

Hoi,ikzelf ben 47 jaar en ga binnenkort starten met de hormonen en over een jaartje de operatie als het goed is.ik leef liever de rest van mijn leven als mezelf dan dat ik die rol moet spelen als man,acteren ben ik gewoon niet zo goed in.ikzelf ben vrijgezel.hele leven al,met hier en daar es een relaatietje van een paar maandjes.ik bedoel te zeggen:leeftijd moet geen issue zijn.doe wat voor jouw gevoel het beste is,daar zeg ik dus voor alle duidelijkheid niet mee dat ik vind dat je het traject in moet gaan.dat is aan jou om te beslissen.fijne dag

[Claire]

Jij voelt wat je voelt Laura maar te oud.. Ik was 48 en garantie op geluk dat bestaat niet. Ik zou denken doe uitstel maar geen afstel.

[Anon20190501]

Zelf was ik ook al midden in de veertig toen mijn permanente 'onbehagen' enerzijds te heftig werd om het te blijven negeren en anderzijds ondubbelzinnig genoeg om naar de gendertherapeut te stappen. Inmiddels heb ik zes sessies achter de rug.

Twijfel ik soms? Absoluut, maar niet over de aard van het beestje of over de richting van het traject. Wél over het eindpunt of over het haalbare resultaat.

Heb ik spijt? Zeer zeker, en dan vooral over de verloren decennia die ik 'als vrouw' nooit meer kan inhalen.

Ik heb dus gekozen om stap voor stap te gaan zonder een rigide toekomstplan. Zo snel als het kan, zo traag als het moet. Ik hou (verplicht) rekening met de timing van de therapeuten en (vrijwillig) met de draagkracht van mijn levenspartner.

Nu is HRT de volgende 'logische' stap. Mijn disforie is minder acuut gericht op bepaalde lichaamsdelen dus op dit ogenblik maakt een volledige SRS niet concreet deel uit van mijn plannen. Wél wil ik verlost worden van hetgeen mij lichamelijk tot 'man' maakt en dat zijn naar mijn gevoel de teelballen. Een orchidectomie heeft voor mij persoonlijk als bijkomend voordeel dat de hormonentherapie minder belastend voor het lichaam wordt (geen of een veel lagere dosis anti-androgenen). En tucken wordt veel makkelijker
Dat zijn mijn huidige overwegingen. Wellicht verandert mijn gevoel nog.

Ik heb ook lang gedacht dat ik te veel tijd onherroepelijk kwijt was, maar het is zelden te laat om dingen ten goede te veranderen.

My 2 cents...