Onzekerheden

[Suikerklontje]

Hoe ga je er mee om, en hoe verwerk je ze? Ik denk dat het voor veel wel redelijk duidelijk is dat ik mijn mond wel klaar heb staan.. geef toe, weet het zelf ook dat het maybe iets too much is. Wordt aan gewerkt! Anywho, ik heb mijzelf een erg assertieve houding aangeleerd om zelfverzekerd over te komen. Veel problemen heb ik dan ook niet met mijn transitie gehad. De meeste merkte al snel dat ik niet over mij heen liet lopen. Stel ik mij toegankelijk op, hoe stom het misschien ook klinkt, dan heb ik het gevoel alsof ik enorm kwetsbaar ben en er over mij heen gelopen wordt.

Maar nu mijn punt. Met het bovenstaande ging ik een sollicitatie gesprek aan met een man die een oud collega had gesproken en dus wist van mijn transitie. Hij vroeg er gelukkig niet naar waaruit ik haalde dat het geen probleem was. Weliswaar toen er werd gesproken over een gat in mijn CV begon ik zelf over mijn transitie wetende dat hij dit wist. Zijn reactie had ik alleen niet verwacht. Het eerste wat hij vroeg was of ik psychisch wel in orde was, waarop ik in de lach schoot (vond het niet grappig maar eh.. zag het niet aankomen en ik lach als ik nerveus ben). Vervolgens of ik alles wel een plekje heb kunnen geven en niet nog met een depressie zit. Hij ratelde door over hoe hij het al dacht via de telefoon ivm met mijn stem en ging gissen naar mijn oude naam. Alle bekkigheid die ik normaal gesproken heb daar was weinig van over.

Weliswaar het gesprek normaal afgerond, ik wou geen ruzie helemaal omdat een oud collega die ik graag te vriend houd mij heeft aangeraden voor deze functie. Maar ik vind het moeilijk om zo'n situatie een plek te geven.. het is onbeschoft hoe ik het ook bekijk om zo in iemands persoonlijke leven te springen. Het is gebeurd. Hoe gaan jullie om met momenten waar je even er goed aan wordt herinnerd aan hetgeen waar je liever niet te veel bij stil staat? Want ik pak meteen het telefoonnummer van mijn logopediste erbij en ga actie ondernemen met nog steeds een stress gevoel in mijn maag =/.

En ik moest het even kwijt.

[Sebas]

Jee zeg ik vind het behoorlijk onbeschoft hoe hij daar zo op in is gegaan en ik kan me ook goed voorstellen dat je daar zo'n raar gevoel aan over hebt gehouden. Ik ben nog onderweg naar een transitie, dus ik heb geen idee hoe ik in die situatie zou reageren. Maar sowieso het feit of je psychisch wel okay bent. Nou kom zeg, dat vind ik echt niet normaal.
Ik vind het echt heel knap dat je rustig bent gebleven en het netjes hebt afgerond.

[Jessy]

Ik vraag me af of het niet een stukje onzekerheid van zijn kant ook was. Onzekerheid hoe hij ermee moest omgaan, hoe jij nu in je vel zit (wat voor een sollicitatie natuurlijk niet geheel onbelangrijk is).
Buiten alles om heb ik zelf enorm moeten aanleren om duidelijke grenzen te trekken. Ik ben té toegankelijk, heb altijd gemakkelijk over mij heen laten lopen, maar ik weet nu voor mijzelf tot waar ze kunnen gaan. En willen ze erover gaan, dan trek ik mijn mond open en laat merken dat de grens bereikt is.

Achteraf is het natuurlijk niet terug te draaien, en ik kan me heel goed voorstellen dat je je er rot bij voelt. Bekijk het ook niet té negatief. Neem bijvoorbeeld jouw stem. Hoewel het misschien even een klap is, weet je wel dat de realiteit is dat er misschien nog wat werk aan nodig is. Mijn ervaring is dat mensen die dichter bij je staan te vaak niet alles zeggen dat ze denken. Klinkt misschien pessimistisch, maar de realiteit is hard.
Geef het even tijd, en ga dan nadenken of jij je comfortabel kunt voelen op deze werkplek. Als je bang bent voor meer confrontaties of roddels, is het misschien beter om verder te kijken.

[Amy]

Haha ik weet goed dat je je mondje wel klaar hebt indien nodig maar daar is ook niets mis mee vind ik. Ik zou willen dat ik dat zo kon af en toe zeg.

Ik heb dit nog niet zo meegemaakt met een vreemde zoals in jouw situatie maar als andere mensen (bekenden van me dus) me onverwachts ineens aan dat soort dingen herinneren dan slaat dat meestal best wel in en raak ik er vaak goed van slag van. Ik weet ook niet goed hoe er mee om te gaan.

Wat misschien ook wel een beetje in de buurt komt bij jouw verhaal is bijvoorbeeld een instantie opbellen om je naam te laten veranderen naar je nieuwe naam. Dan wordt je ook altijd een beetje met je verleden geconfronteerd omdat je dan je oude naam moet vermelden. Daar heb ik altijd zo'n hekel aan. Ik heb geen problemen met mijn stem dus krijg meestal dan wel de vraag of ik voor mijn man bel of zoiets dergelijks wat het dan wel iets makkelijker maakt en direct het gesprek een beetje grappig en leuker maakt.

[Anon20190122]

Tja dit soort dingen zal je vaker gaan meemaken ik heb genoeg met werkgevers meegemaakt.

Tipje sluit dat gat op je CV schrijf er desnoods op dat je mantelzorg bij je oma hebt gedaan of zo want gaten in je CV wordt altijd naar gevraagd!

[Mirthe_s]

Ik zit nog in loondienst bij de werkgever, maar wel al een jaar ook thuis. Formeel denk ik dat ik geen gat op het CV hoef te zetten. Het is wel wat twijfelachtig.

[Anon20190122]

Gewoon niet druk over maken en je CV wat gunstiger maken door bijvoorbeeld alleen jaartallen in te vullen en de precieze data achterwege te laten zo kunnen tijden van een half jaar ineens verdwijnen!
Sterker nog al heb je er maar een dag gewerkt Vul je dat bijvoorbeeld in onder dat jaar zo lijkt het alsof je daar het hele jaar hebt gewerkt en zo Poets je gaten weg in je CV zonder te liegen je wekt alleen een suggestie en mensen lezen toch het geen dat ze willen lezen!