De moed vinden om het mijn ouders en broer vertellen.

[Bas Jo]

Mijn vriend weet het dat ik trans ben en bijna al mijn vrienden nu ook. Ik ben sinds begin dit jaar in therapie en deze maand heb ik een afspraak bij een endocrinoloog om te testen of mijn lichaam T accepteert. (Ik woon in Duitsland dus volg waarschijnlijk een iets ander traject).
Mijn vriend vind het niet leuk maar is tot nu toe toch accepterend geweest. Daar ben ik blij om maar toch hou ik mijn gevoelens veel voor mezelf om hem niet te kwetsen.

Het maakt het niet makkelijker dat ik het mijn familie niet durf te vertellen. Rationeel denk ik dat ze open en lief zijn en dat ik niet bang hoef te zijn. Ze zullen het, denk ik, ook niet leuk gaan vinden maar uiteindelijk wel accepteren. Maar deze eerste reactie vind ik eng genoeg. Het zou kost zoveel kracht kosten zou ik me tegen moeten verdedigen of uitleggen. Ik vind gewoon de moed niet en weet niet waar ik het moet zoeken.
Tegelijkertijd is het zo lastig dat ik nu al een jaar doe alsof er niks aan de hand is. Dat voelt als liegen.

Omdat mijn ouders en broer in Nederland wonen en ik niet, zie ik ze zelden in persoon. Ik weet niet of ik ze een brief moet sturen, een email...? Zal ik mijn broer eerst vertellen? Kan dat per whatsapp of is dat een rare actie? Per skype vind ik eng. Bovendien wil ik ook weer dat mijn vriend het niet hoeft mee te maken. Maar misschien is dat niet goed, en bespreek ik dit beter eerst met hem...

Wie kan mij tips geven hoe ik de moed vind? Hoe kies je een goed moment als je het steeds uitstelt? En is het OK het per email of chat te doen?

Voor het eerst,
Joris.

[Anouk]

Beste Joris,

Ik denk dat je best een brief kunt sturen, zeker omdat je het liever niet in eerste instantie wilt verdedigen.
Door een brief te sturen kun je een helder verhaal overbrengen dat ze kunnen herlezen. Dit geeft ze misschien meer gelegenheid het even op zich in te laten werken. Of en wat voor reactie er daarna volgt is voor mij natuurlijk moeilijk in te schatten, jij kent je familie het beste.

Je vroeg je ook af of je het per whatsapp kunt vertellen. Natuurlijk kan dat, maar ook dan geldt dat er direct een reactie kan volgen en het is aan jou te beslissen of je dat wilt.

Ik wens je veel kracht toe!

Anouk

[AnjaE]

Hi Joris,

Goed dat je dit forum hebt gevonden en de vraag durft te stellen!

Mijn vriend vind het niet leuk maar is tot nu toe toch accepterend geweest. Daar ben ik blij om maar toch hou ik mijn gevoelens veel voor mezelf om hem niet te kwetsen.

Ik kan me er iets bij voorstellen. Ik heb ongeveer hetzelfde met mijn vriend. We zijn nog bij elkaar maar de relatie is (uiteraard) heel erg veranderd. Ik begrijp dat je hem niet wilt kwetsen/confronteren/etc., maar jezelf (gedeeltelijk) afsluiten helpt ook niet (denk ik). Tenminste, dat merk ik zelf. Met respect onderwerpen aansnijden, zowel zijn "verlies" als jouw nieuwe pad, lijkt me de beste weg.

Tegelijkertijd is het zo lastig dat ik nu al een jaar doe alsof er niks aan de hand is. Dat voelt als liegen.

Daar loop ik nu ook tegenaan. Mijn familie woont dan wel in Nederland, maar wel aan de andere kant van het land, en ze weten het ook nog niet. Ik durf ze nu eigenlijk niet "casual" te spreken om niet mooi weer te hoeven spelen. Wordt dus binnenkort er maar eens heengaan (voor mij althans).

Omdat mijn ouders en broer in Nederland wonen en ik niet, zie ik ze zelden in persoon. Ik weet niet of ik ze een brief moet sturen, een email...? Zal ik mijn broer eerst vertellen? Kan dat per whatsapp of is dat een rare actie? Per skype vind ik eng.

Hangt ervan af wat je relatie is met je broer en hoe jullie communiceren. Dat Skype eng is, begrijp ik, da's bijna hetzelfde als face-to-face. Als je broer en jij al veel met elkaar deelden/een goede band hebben, zou ik (in vertrouwen) het eerst bij hem polsen. Denk ik. En wat het middel betreft, ikzelf zou whatsapp, sms en e-mail te onpersoonlijk vinden voor zo'n mededeling - plus dat je de kans hebt dat iemand meteen reageert, zoals al eerder opgemerkt in deze thread.

Persoonlijk vertellen lijkt me nog altijd het beste, maar ik begrijp dat dat vanuit Berlijn moeilijk gaat... Telefonisch misschien? Als je het goed en rustig wilt kunnen vertellen is een handgeschreven(*) brief dan nog het beste, lijkt me. Hou er wel rekening mee dat het ook wachttijd voor jou betekent...

(*) handgeschreven omdat dat véél persoonlijker is dan een geprinte brief. Oefen gerust en orden je gedachten door een brief te maken op de PC, schrijf hem dan rustig over.

Bovendien wil ik ook weer dat mijn vriend het niet hoeft mee te maken. Maar misschien is dat niet goed, en bespreek ik dit beter eerst met hem...

Ik weet niet hoelang jullie bij elkaar zijn en hoe goed jullie relatie is, maar probeer wel, met respect en de nodige ruimte voor hem, bij hem in de buurt te blijven. Hij kent je ten slotte van dichtbij op dagelijkse basis, en verdient die communicatie wel - als hij er tenminste tegen kan/het niet te confronterend is voor hem.

Hoop dat dit helpt!

[Bas Jo]

Allereerst heel erg bedankt Anouk en Ari, ik heb echt veel aan jullie reacties gehad.
(Ari, kan je me meer vertellen over hoe de relatie met je vriend verandert? Als dat niet te persoonlijk is...)

Ik heb het mijn broer verteld!!

Ik had graag langer gewacht, maar ik merkte dat bijna al mijn dagelijkse angst alleen nog maar draaide om de vraag, "hoe reageert mijn familie". Dus ik besefte dat ik er iets aan moest doen. Ik wist dat mijn broer vandaag alleen thuis zou zijn en ik hier ook. Gisteren maakt ik (per whatsapp ) een afspraak met hem om vandaag te bellen, over verder iets heel anders.
We hebben geskypet en na een tijdje stuurde ik het gesprek langzaam af op mijn coming out.

Hij zei dat hij al een hele tijd zat te wachten had tot ik het zou zeggen!!!!

Achteraf bleek dat hij het al een hele tijd had zien aankomen. We hebben er heel veel en open over kunnen praten. (En over de serie sense8, ik wist dat hij die keek, en dat hielp me de moed te vinden). Het bleek dat hij al de laatste jaren me zag mezelf verwijderen van hem en dat onze communicatie geblokkeerd was. Hij was blij dat we weer een echt gesprek hadden met elkaar. Ik ook!!!

Hoe hij het schildert zou het best kunnen dat mijn ouders het ook al tijden vermoeden en afwachten. En toch, nu ga ik even genieten van deze overwinning en geef mezelf gewoon weer veel tijd voordat ik de volgende stap neem. Maar als ik het later mijn ouders vertel, heb ik de steun van mijn broer.

Bedankt voor het lezen en de steun,
Joris.

[Jessy]

Super! Dat is een grote stap verder!

[AnjaE]

Ik heb het mijn broer verteld!!

Hey goed zeg, en wat een goede reactie ook! En kom even bij van deze stap inderdaad, en weet dat je broer je kan steunen

(Ari, kan je me meer vertellen over hoe de relatie met je vriend verandert? Als dat niet te persoonlijk is...)

Nu ja, ik voel me nu echt 100% vrouw - ookal kleed ik me nog niet zo - en dat betekent dat de zin in homoseks ervan af is. Omgekeerd is hij 200% homo. En dat gaat niet echt samen in bed. Maar da's alleen de seks. Onze band is nog steeds erg goed, maar we hebben geen idee hoe we onze relatie kunnen herdefiniëren. Niet als een stel, waarschijnlijk, en dat maakt ons soms best verdrietig. Maar we weten wel dat we altijd belangrijk in elkaars leven zullen zijn. Wordt vervolgd...

[Bas Jo]

Hoi Ari,

omgekeerd hebben mijn vriend en ik hetzelfde.
Helaas is onze band even niet zo goed. Het zou wel zo kunnen zijn omdat we eigenlijk altijd een hele goed band hadden, maar op dit moment zijn we emotioneel best gesloten naar elkaar.

Toen ik er gisteravond op aandrong dat we weer met elkaar praten, gaf hij toe nog steeds dezelfde gevoelens te hebben als toen ik me eerst tegen hem outte. Na 9 maanden vond ik het heel kwetsend dat hij helemaal geen ontwikkeling had doorgemaakt, blijkbaar zich er helemaal voor afsluit. Ik denk ook dat het een teken is dat het niet werkt dat ik me zo beschermend opstel, dat ik zeg maar, hem meer en vaker confronteren moet met mijn gevoelens.

Het maakt me heel verdrietig zo gesloten en geheim te leven, zo ben ik helemaal niet. Ik doe dat vooral voor hem, om hem tijd en respect te geven. Maar hij heeft er niks mee gedaan...

[Anouk]

Beste Joris,

Enorm goed dat je die stap hebt genomen en het je broer hebt verteld!!
Als hij het al zag aankomen dan zul je dus zelf al meer signalen afgeven dan je denkt.
Ik hoop dat dit je moed geeft om ook je volgende stappen te nemen.

Wat je relatie betreft hoop ik dat jullie dichter bij elkaar zullen komen. Praten helpt echt een hele hoop. Je schreef dat je je erg gesloten naar hem opstelt. Misschien als je je meer openstelt dat hij dan toch begrip voor jouw gevoelens ontwikkelt. Maar snap zijn gevoelens ook!
Als jullie ooit zo'n goede band hadden moet het zeker lukken.

Nadat ik mijn echtgenoot vertelde hoe ik werkelijk in elkaar zat is onze band alleen maar verbeterd. Ik kon nu de muur die ik al die jaren een beetje om me heen had gebouwd voor hem, afbreken. Geen geheimzinnigheid meer, niet meer stoer doen om mijn vrouwelijkheid te verbergen. Inmiddels zijn we 9,5 jaar getrouwd en still going strong. De rollen zijn wel veranderd. Hij is een echte vent geworden.

Geniet van je successen !!

Anouk

[AnjaE]

Wat je relatie betreft hoop ik dat jullie dichter bij elkaar zullen komen. Praten helpt echt een hele hoop. Je schreef dat je je erg gesloten naar hem opstelt. Misschien als je je meer openstelt dat hij dan toch begrip voor jouw gevoelens ontwikkelt. Maar snap zijn gevoelens ook!
Als jullie ooit zo'n goede band hadden moet het zeker lukken.

Niets aan toe te voegen Communicatie, met respect praten over het gevoel van beiden, is het belangrijkste! (Ben er zelf geen ster in hoor, maar dat maakt het niet minder waar...)

Nadat ik mijn echtgenoot vertelde hoe ik werkelijk in elkaar zat is onze band alleen maar verbeterd. Ik kon nu de muur die ik al die jaren een beetje om me heen had gebouwd voor hem, afbreken. Geen geheimzinnigheid meer, niet meer stoer doen om mijn vrouwelijkheid te verbergen. Inmiddels zijn we 9,5 jaar getrouwd en still going strong. De rollen zijn wel veranderd. Hij is een echte vent geworden.

Die muur is echt zooo herkenbaar, die had ik ook enorm, naar iedereen toe. Krampachtig een rol spelen (nog steeds moet ik eraan wennen dat die verdedigingsstructuur die ik had gebouwd, niet meer nodig is).
Maar als ik vragen mag Anouk, jullie waren al samen voordat je je transitie in ging als ik het goed lees? Ik probeer niet in hokjes te denken uiteraard maar wel naar parallellen in mijn eigen situatie te kijken. Hadden jullie dan een homo-relatie toen?

[Anouk]

Maar als ik vragen mag Anouk, jullie waren al samen voordat je je transitie in ging als ik het goed lees? Ik probeer niet in hokjes te denken uiteraard maar wel naar parallellen in mijn eigen situatie te kijken. Hadden jullie dan een homo-relatie toen?

Ja klopt helemaal. We waren 7 jaar samen/getrouwd toen ik het hem vertelde. inmiddels dus al 2,5 jaar verder.