Aangesproken voelen

[Suikerklontje]

Voor een lange periode was ik enorm androgeen. Het boeide mij niet hoe anderen mij zagen en ik vond het zelfs leuk als iemand niet wist wat ik was.

Inmiddels is dat wel anders. Ga nu gewoon als vrouw door het leven, maar daarmee ben ik ook opeens stukken onzekerder. Een vrouwelijke collega werd eens met meneer aangesproken, beledigd dat ze was deed het niet langs iets met haar.. maar hoezo bij mij wel dan? Als ik snachts in het donker en van achter aangesproken word met meneer, kan elk ander denken; 'die zag het vast verkeerd'. Bij mij steekt het in het hart.

Hoe zijn anderen hier mee om gegaan? Er gebeurd een hoop, wordt veel gezegd. Niet alles is discriminerend of zelfs trans related. Maar alles komt wel zo aan en ik merk hoe enorm kwetsend alles aanvoelt zelfs al is het niet zo bedoeld.

[Irene_de_Vreede]

Het kan van alles zijn, domheid, slechtheid, gewoon niet goed kijken of zich vergissen, maar pijnlijk is het wel natuurlijk.

[Claire]

Het kan van alles zijn, domheid, slechtheid, gewoon niet goed kijken of zich vergissen, maar pijnlijk is het wel natuurlijk.

Dattum dus, blij word ik er ook niet van gebeurt gelukkig maar weinig maar toch die stem soms he

[anne-nienke]

Voor een lange periode was ik enorm androgeen. Het boeide mij niet hoe anderen mij zagen en ik vond het zelfs leuk als iemand niet wist wat ik was.

Inmiddels is dat wel anders. Ga nu gewoon als vrouw door het leven, maar daarmee ben ik ook opeens stukken onzekerder. Een vrouwelijke collega werd eens met meneer aangesproken, beledigd dat ze was deed het niet langs iets met haar.. maar hoezo bij mij wel dan? Als ik snachts in het donker en van achter aangesproken word met meneer, kan elk ander denken; 'die zag het vast verkeerd'. Bij mij steekt het in het hart.

Denk je niet dat het verschil zit in de beladenheid van het onderwerp? Voor je vrouwelijke collega is gender en gender identiteit iets waar ze weinig to vrijwel nooit aan denkt. Als ze het voornaamwoord dan een keertje verkeerd hebben, pijnlijk als dat kan zijn, denk ik dat de realiteit snel overneemt en dat het naar de achtergrond verdwijnt. A;s Transgender heb je allicht meer reden om aan jezelf te twijfelen....en dat blijft plakken....als je in bed ligt te piekeren.

Wat denk je zelf?

[Amy]

Het gebeurt me nooit in het echt maar ik heb best vaak nachtmerries waarin het wel gebeurt en dan komt het best aan. Ik weet niet heel goed hoe ik er op zou reageren als het me zou gebeuren buiten een droom om maar ik denk niet goed. Als iemand mijn oude naam nog tegen me gebruikt ben ik ook enorm van slag en dat gebeurt nog wel heel af en toe.

Ik denk dat het vooral is wat Anne zegt dat cis vrouwen niet bezig zijn met hun gender en daar dan ook niet over twijfelen. Wij zijn ons er wel erg bewust van en veel mee bezig en mogelijk ook onzeker in dus snel van slag door zoiets denk ik.
Bij dat met mijn oude naam word ik ook weer even aan dat pijnlijke verleden herinnerd waar ik eigenlijk maar zelden meer mee bezig ben tegenwoordig.

[Emma]

Ik krijg nog wel eens van buitenstaanders de vraag, hoe voelt het nu om vrouw te zijn. Vroeger wist ik daar geen antwoord op, tegenwoordig krijgen ze dezelfde vraag terug. Geen enkele cis, man of vrouw, heeft daar een echt antwoord op. Dus ik denk dat jullie best wel eens helemaal gelijk konden hebben.