Meisje behalve voor mijn ouders

[Amber]

niet echt... Sinds dag 1 van de middelbare school haat de hele klas mij. we hadden eerste een soort introductieweek en op de eerste dag wilde al niemand met mij samen zitten of iets doen. ben de rest van de week niet meer gegaan en verder nu nog steeds weinig. zo weinig dat de leraren ook gek worden van mij omdat ik vaak geen huiswerk gemaakt heb of er niet was als er een toets was en dan worden ze boos. Niemand begrijpt hoe het zit en ik voel me echt gehaat op school. zit wel bij een kinderarts nu maar ook daar word meer naar mijn ouders geluisterd dan naar mij. ga er echt aan kapot denk ik soms.

[Anon20190122]

Tja ik heb het zelfde op het voortgezet onderwijs gehad vanaf dag 1 moest echt iedereen me hebben.

Misschien dat iemand anders hier nog een idee heeft welke stappen je zou kunnen doen want dit is natuurlijk te gek voor woorden dat je ouders zo hun kop in het zand steken!

[Ylse]

Misschien dat Jeugdzorg wat kan gaan betekenen. Zorg dan wel dat jij als eerste contact opneemt en je hele verhaal vertelt. Ik heb er geen ervaring mee.

Anders zou je misschien bij Transvisie (?) die jeugdgroep te rade kunnen gaan. Wellicht dat daar voldoende kennis aanwezig is

[Amber]

het is nogal een probleem dat je voor bijna alles toestemming van je ouders nodig hebt op mijn leeftijd. Maar jeugdzorg lijkt misschien wel iets wat verschil kan maken. Bedankt voor de tip
ik ga het proberen.

[LunaWeisse]

het is nogal een probleem dat je voor bijna alles toestemming van je ouders nodig hebt op mijn leeftijd. Maar jeugdzorg lijkt misschien wel iets wat verschil kan maken. Bedankt voor de tip
ik ga het proberen.

Ik heb je een prive bericht gestuurd

[Anon20180501]

Hoi WickedFan...

Ouders kunnen heel verschillend reageren en in verreweg de meeste gevallen komt hun gedag voort uit liefde en bezorgdheid en hebben ze het beste voor met hun kind, ook al lijkt dat soms van niet. Het niet serieus nemen van jou en je genderdysforie hoeft dus niet perse te betekenen dat ze je problemen ontkennen of afwijzen, het zou bv kunnen dat ze vinden dat je er nog niet hard genoeg over zeurt of onder lijdt en daarom denken dat je er zelf nog niet helemaal uit en/of klaar voor bent. Het feit dat je al tijden niet meer naar school bent geweest verandert daar niets aan, voor hetzelfde geld komen je gevoelens heel ergens anders vandaan, is het een bijverschijnsel van een of andere psychische aandoening. Niet dat ik dat denk hoor (je komt mij zeer evenwichtig over en kan je gevoelens zeer goed en duidelijk onder woorden brengen) maar om dat uit te sluiten zal je je ouders moeten zien over te halen om een afspraak te regelen bij een psycholoog die is gespecialiseerd in genderproblematiek. Daarnaast zou ik wat Ylse ook zegt contact opnemen met Transvisie waar ze veel ervaring hebben in het begeleiden en adviseren van ouders en kinderen met gd.

Verder sluit ik me aan bij wat Eva zegt, vertel hoe zwaar je het er mee hebt en dat je hun hulp nodig hebt omdat je er anders helemaal aan onder door gaat, laat zien dat het je menens is zodat ze je serieus gaan nemen...

grts Daniéla

[Amber]

Ik zit nu ook bij een psycholoog voor lichamelijk onverklaarbare klachten omdat ik veel buikpijn heb. het is belachelijk maar mijn psycholoog zei dat ik misschien niet op het goede niveau zit op school. wat ik ook zeg altijd word er een ander probleem van gemaakt. laatst moesten mijn moeder en ik allebei een vragenlijst invullen waar ook vragen tussen stonden als:
- ik voel me als iemand van het andere geslacht
- ik voel me niet goed in mijn vel met mijn eigen geslacht
- ik zou liever van het andere geslacht willen zijn
en dan kreeg mijn moeder dezelfde maar dan mijn kind voelt/zou ipv ik voel/zou. terwijl ze weet van mijn problemen had ze alsnog bij alles aangekruist dat het niet zo was! Ik snap dat gewoon niet!
Ja jouw uitleg wel een beetje, dat ze gewoon het beste willen voor mij maar waarom doen ze dan alsof het niet bestaat. ze weten echt wel wat het met mij doet.
Hoe het werkt met transvisie weet ik niet echt. Kan je daar zomaar contact mee opnemen of moet je erheen? heeft iemand er ervaring mee?

[Anon20190122]

Of je ouders gaan door een extreme ontkenningsfase of ze zijn gewoon niet willende dat je in transitie gaat wat anders kan ik hier gewoon niet uit halen.

[Amber]

Ik denk het tweede maar ben dan toch niet de enige hiermee? Ik las van sommige van jullie al hetzelfde maar ik zie op jullie foto's dat jullie toch vrouwen zijn nu en (hoop ik) gelukkig daarmee? heb alleen de angst voor puberteit... ik heb nu nog geen zware stem of lichaams en gezichtshaar en eigenlijk op bepaalde dingen na voel ik me qua lichaam soms wel gewoon een meisje. het is vreselijk om te beseffen dat als er niks gebeurd dat voorgoed weg is. Of hebben jullie dat anders ervaren?

[Anon20180501]

Om te starten zit je bij je huidige psycholoog wel goed denk ik, er wordt in ieder geval al rekening gehouden met GD blijkt uit de vragen. Je zegt dat je moeder ontkent dat je rondloopt met die gevoelens en dat zou wel eens kunnen komen omdat je er wel veel mee bezig bent en over nadenkt maar er niet zo vaak met hen over praat, of in ieder geval in hun ogen (nog) niet vaak en standvastig genoeg dat ze het nodig vinden om (nu al) een gespecialiseerd psycholoog in te schakelen, en wellicht is je huidige psycholoog het daarmee wel eens...

Zoals al eerder gezegd ga het gesprek aan met je ouders en laat merken hoe diep het bij je zit en hoe zwaar je het ermee hebt en graag hebt dat ze je serieus nemen en je hun hulp heel erg nodig hebt. Als ze willen zouden ze kunnen beginnen met contact op te nemen met Transvisie Zorg