Rikki schreef:Gelukkig is het nog geen september en kan ik het nog overdenken,ik zal zeker jullie meningen hier in meenemen...wat betreft mijn andere vraag:niemand een reactie????
Wat ongeduldig.
Vetweefsel verplaatst zich niet. Bestaand weefsel veroudert en sterft en tegelijkertijd wordt nieuw weefsel gevormd. Dat nieuwe weefsel zal wat makkelijker groeien op de plaatsen waar je het graag ziet, maar dat duurt een tijdje. Misschien val het te versnellen met wat jojo-dieten, maar dat is raadwerk van mijn kant.
Borsten groeien bij tieners ook niet in een maandje of twee, daar zijn jaren mee gemoeid.
Rikki schreef:Dank je voor je reactie,ylse.ik voel me gewoon ontzettend down momenteel.heb nu allemaal blonde haartjes op mijn kin en bovenlip,omdat die morgen ge-epileerd moeten worden.ik zou me het liefst thuis opsluiten tot het zover is,maar moet ook gewoon werken.bahbah...
Joh, maak je niet druk. Bij mijn laatste laserbehandeling ontplofte mijn gezicht zowat. ik heb 2 weken met puisten rondgelopen, het zag er niet uit en ik kon me amper scheren. En met die puistenkop mocht ik gewoon mijn klanten gaan bezoeken. Soms is het even balen maar ik ga uit van het standpunt dat het eerst even erger moet worden voor het beter wordt. Maar nu zijn eindelijk de meeste zwarte haren weg. er zitten nog steeds blonde haren maar die groeien gelukkig niet al te snel meer.
Ik zit nu thuis te herstellen van mijn FFS afgelopen woensdag. Dikke ogen, helemaal blauw/paars/geel en groen van de bloeduitstortingen. Het zag er best eng uit. Afgelopen maandag ben ik naar Groningen geweest en heb een paar uurtjes geshopt. Ik ga me niet laten tegenhouden door hoe ik me er nu even uit zie. Het is doorbijten maar als het klaar is voel je je een stuk beter.
Voor nu plan ik dat ik maandag gewoon weer aan het werk ben, met of zonder blauwe ogen.
All changes;
even the most longed for,
have their melancholy;
for what we leave behind us is a part of ourselves;
we must die to one life before we can enter another.
Wow,heel veel sterkte met herstellen van je ffs.dat lijkt me behoorlijk pijnlijk.wat betreft het druk maken.tja,ik word niet voor niks een zenuwelijer genoemd door mijn collega's.ik kan me over ogenschijnlijk kleine dingetjes ontzettend druk maken.ik heb wel 1 verandering gehad door de hormonen,namelijk ik huil nu echt heel snel,dus ik lijk nu regelmatig een vergiet,juist omdat ik me zo druk in mijn hoofd maak om die dingetjes.ach je hebt ook wel gelijk,komt ook wel goed allemaal.toch dank jullie wel allemaal voor de reacties!!!
Over de jurk , ik zou geen jurk aantrekken die de bruidsjurk in het niet zet ,maar wat mis met een waar je je gewoon lekker in voelt ? Er is nog keuze genoeg dan , lijkt mij. Als dat een jurkje is , go girl ...... Je leeft maar een keer hoor
Overigens ben ik van mening dat Carthago moet worden verwoest.
Geloof mij,Renee ik was van mezelf al een emotioneel typje.door het stereotype(een man mag niet huilen)had ik dat grotendeels weggestopt,wat zich uitte in woede en ge-irriteerdheid.nu ik eindelijk mag zijn wie ik echt ben vloeien de traantjes veel gemakkelijker en hoef ik me ook niet in te houden vanwege dat mannelijke persona.ik moet nu wel echt proberen zo min mogelijk aan negatieve dingen te denken,omdat ik anders de hele tijd"leegloop"haha
Ik heb het niet alleen over negatieve dingen , blijdschap idem en eigenlijk ook gewoon dingen die je lees en of ziet en gewoon emoties opwekken.
Ik kan de keren dat er bij mij tranen vloeiden , terwijl ik gewoon de krant las tijdens een schaft niet tellen . Een uitzonderlijke prestatie, een kind dat een "make a wish " krijgt , ach ga zo maar door .
Er is dus reeds al wat gewenning .........
En een man mag niet huilen , ik had hier al geen controle over , inhouden ging gewoon niet . Dus dan maar een beetje sluiks ,who cared
Overigens ben ik van mening dat Carthago moet worden verwoest.
Ik uit ze gewoon , beter als 'wegwerken ' . Het komt toch terug en zo ben ik er maar van af . Dat deed ik al en nu gewoon nog steeds en niemand die het nu raar vind .
Overigens ben ik van mening dat Carthago moet worden verwoest.
Gisteren had ik de jaarlijkse bbq op het werk.toen ik heel even alleen zat begonnen de radertjes in mijn hoofd weer te draaien.ik voelde me plots zo gelukkig dat het overgrote deel van de mensen die ik ken zo lief en begripvol zijn wat betreftt mijn transformatie(onbegrip in eerste instantie van een aantal mensen kwam gewoon voort uit het "wennen"aan de nieuwe situatie)de schoonmaakster(die ik als een vriendin op het werk beschouw)geeft me af en toe wat tips,maar ook voor de meeste anderen is het geen big deal meer als ik tegenwoordig met oorbellen,makeup en leuke fleurige kleertjes rondloop(op feestjes enzo,makeup en sieraden mag niet op de werkplek ivm voedselveiligheid)in elk geval,toen ik zo even zat te denken hoe lief iedereen is,me zo gelukkig voelde.ja hoor toen kwamen ze weer de traantjes........
