Alles wat ik van mezelf dacht blijkt te kloppen en ik ga die transitie gewoon krijgen! Het voelt nog steeds een beetje onwezenlijk. Maar ik moet wel zeggen dat ik het een verschrikkelijk traject vond, moeite had met de VU psychologe die me diagnosticeerde en aan wie ik nu tot het einde van de transitie vastzit, Annemarie de J. Het liefst zou ik met een andere aan de slag willen, maar ben bang dat als ik dat aankaart, mijn traject op de één of andere manier vertraging op zal lopen en wil ook niet te boek staan als een negatieve, zeurende patiënt. Dus ik neem het maar op de koop toe, hoewel het me nooit zal lukken om echt een vertrouwensrelatie met haar aan te gaan.
Begon al meteen de eerste afspraak. Hoewel ze psychologe is legde ze nauwelijks oog- of anderszins contact met me en was naar mijn mening meer dan professioneel afstandelijk. Ik vond het eerder over sociale vaardigheden gaan, die je bij een psychologe wel zou verwachten. Schijnbaar zag ze mijn dossier voor het eerst en was een kwartier van onze afspraak bezig met het ordenen van papiertjes, zonder me zelfs maar aan te kijken. Toen ze dat allemaal op orde had bleef ze strak naar het dossier kijken en ging van vragenformulieren die ik eerder ingevuld had de vragen die daar stonden puntsgewijs opnieuw stellen. Ik had eerder het gevoel tegenover een ambtenaar te zitten dan een psychologe. Mijn antwoorden voegden ook helemaal niets toe aan wat ik al ingevuld had, want ze wilde vanwege het tijdsgebrek het tempo erin houden. Ik had ook niet de gelegenheid antwoorden uitgebreider toe te lichten.
De afspraak erna verliep precies zo. Van mij werd verwacht dat ik twee weken voor die afspraak mijn levensverhaal zou aanleveren, wat ik keurig gedaan had. Die bleek ze niet gelezen te hebben, evenmin als ze voor onze eerdere afspraak bekend was met mijn dossier. Wel ging ze door met reeds beantwoorde vragen uit dezelfde formulieren herhalen, die ik in mijn levensverhaal zelfs uitgebreider toegelicht had. Één ding viel haar wel op, dat was dat ik een brandplek aan mijn hand had. Ze ging de suggestie wekken dat ik aan automutilatie zou doen, terwijl ik gewoon een kook ongelukje had. Aan het eind van het gesprek probeerde ik kort aan te geven dat ik me sowieso niet helemaal op mijn gemak voel bij hun diagnostiek. Waarom zou je willen weten of ik geen beesten uit de muur zie komen als ik een vrouwelijke gender identiteit heb? Ik geloof eerder in "informed consent" dan in een diagnostisch proces van een jaar en toen ik dat aangaf noemde ze dat "kroegpraat". Dat vond ik wel over mijn grens heen.
De daarop volgende afspraak kreeg ik een serie van tests en werd een interview afgenomen door een andere psychologe. Die vroeg me wat ik vond van het proces tot dusverre: ik gaf aan dat ik mijn psychologe onvoorbereid, arrogant en afstandelijk vond, dat ze het bovendien nodig vond negatieve kwalificaties te geven van oprechte opvattingen van me (informed consent) en dit me eigenlijk ervan weerhield een vertrouwensband met haar aan te gaan. Die opmerking werd meegenomen in mijn diagnose en leverde me los van een lichte score op depressie de term "negativisme" op. Dat is een onderdeel van de "oppositional defiant" stoornis. Die betwistte ik (haha vanzelfsprekend), want die diagnose wordt alleen gesteld bij pubers, terwijl het bij volwassenen deel uitmaakt van het karakter en ook wel "kritisch" genoemd wordt. Dat erkenden ze en die term werd geschrapt.
Enige wat ik nog moest doen was de "significant other" meenemen, mijn moeder ging mee en die afspraak verliep eigenlijk prima. Volgens mij werd vooral gekeken naar de mate van acceptatie die ik had voor mijn transitie en werd nog stilgestaan bij het feit dat ik natuurlijk als kind al op ballet zat, alleen vriendinnen had, met poppen speelde (maar ook met blokken) etc. Aan het einde van die afspraak gaf de psychologe aan dat ze een positief advies voor mijn transitie zou geven, een advies dat inmiddels door het team overgenomen werd. Mission accomplished
Ik vond het een verschrikking allemaal. Mijn gevoel van gender dysforie werd alleen maar heviger als in die diagnostische fase, omdat alle "coping mechanismen" die ik tot mijn beschikking had voor ik uit de kast kwam niet meer kon gebruiken. Je bent er ook veel meer mee bezig omdat je jezelf tijdens die diagnostiek helemaal binnenstebuiten moet keren, terwijl het onbehandeld blijft. Ik begreep dat het in andere landen anders geregeld is. Zo krijg je in Israel vrij makkelijk hormonen voorgeschreven en gaan ze daarna pas met de diagnostiek beginnen. Dat had ik veel prettiger gevonden.
Maar wel heel erg blij dat ik het groene licht heb en eindelijk de medische behandeling ga krijgen die ik zoek.
wat genoeg is weet ik niet maar wel dat het er velen zullen zijn. Een klachten-inventarisatie lijkt me een goed idee, maar ik zou daarin nog niet al te diep op de inhoud ingaan, dat kan eventueel in een later stadium, als het allemaal de moeite en het verdriet waard is om het weer op te moeten rakelen. Misschien is het iets om eerst een soort van petitie op te starten.?? Niet naar mij kijken want ik weet alleen hoe je dat schrijft...