Coming out op het werk.

[Isabelle]

Goed plan, als je je werk leuk vind en het wil blijven doen is een vast contract een zegen.
Ik werk zelf al jaren bij de albert heijn(8 jaar) en ben nu in het traject voor teamleider.
Werk momenteel deels als shift leider en deels op groente(wat vrij lichamelijk intensief is)
Heb al aangegeven aan een asm(adjunct super marktmanager) dat wat prive omstandigheden gaan veranderen in de komende maanden naast mijn studie die begint en ik de groente wil inruilen voor de kaasafdeling. Hij zei dat ik gewoonweg moest meedenken met het filiaal en een nieuwe groente medewerker moest gaan opleiding dan was het geen probleem ,wat nieuwe ervaring erbij binnen het bedrijf.
Als iemand met vast contract en dus iemand die ze niet zomaar kwijt kunnen\willen, zullen ze net als bij mij wss heel begrip vol reageren naar je wensen, je hebt je plekje immers verdient binnen het bedrijf. Ze zijn je bereid onbepaalde tijd werk te bieden en dit is niet zomaar iets.
Je moet iets heel erg fout doen qua werk willen ze je dat ontnemen.
Daarnaast in vast dienst verband , heb je bepaalde rechten. Ze kunnen je niet om persoonlijke redenen ontslaan.
Zolang jij je werk goed doet valt elk ontslag onder discriminatie.

Groeten,
Isabelle

[janine2363]

Een keer gewoon uit, ik kruiste een collega van werk. Een waar ik goed mee op kon
schieten veel mutueel professioneel respect (lastig uit te leggen, maar focus op
het woord respect en de positieve professionele interactie die daar uit komt)

Het was een glimp, ik zag hem uit een ooghoek en ik zag de verbazing/herkenning/
of-toch-net-niet registreren in zijn gezicht en we waren elkaar voorbij. Sindsdien
is de interactie verandert, we werken niet direct samen, maar als je elkaar tegenkom
ik herken de terughoudendheid

Mij maakt het niet uit, en zo'n collega gaat niet roddelen of zo, maar hij weet zich nu
niet meer precies een houding te geven en dat is zeer spijtig. Want er is iets "stuk" om
niets.

Aan de ander kant ik heb -geen enkele- interesse in een coming out op het werk. Als
TG niet TS, als ik zo het onderscheid mag maken (om Isabelle gelukkig te houden, sorry
een beetje flauw Kan ik, hoewel ik het liefst altijd als vrouw ben, nog gewoon een
werk uniform aantrekken. En mijn identiteit is mijn zaak, niet die van de hele wereld
in het groot (wel de wereld in het klein; Mijn gezin).

Maar het is wel duidelijk dat een "niet coming out", maar wel je omgeving "glimpses" van
me zelf laten zien gaat ook niet werkt. Maar ook dat een coming out in een omgeving
met vele bestaande professionele relaties van verschillende dieptes en leeftijd en met
de verschillende persoonlijkheiden. Ook heel verstorend kan zijn. Want iedereen moet
zich mentaal aan mij aanpassen op een plek waar mijn "persoonlijke ik" eigenlijk niet
de prioriteit heeft. Als je ergens net begint is het eenvoudiger lijkt me, deel van het
inwerken en kennismaken.

Zou het zeker wel tijdens sollicitatie vertellen omdat de persoon die je aanwerft altijd
er op moeten kunnen vertrouwen dat de persoon die hij aanwerft -echt- de persoon is
met wie hij/zij/het heeft gesproken. Dat is "basic trust & honesty" (maar het hangt af
van de baan hoe belangrijk dat is. Aan de lopende band (bestaat dat nog?); Who cares

[Nienke]

Zou ook even ermee wachten tot je vaste contract, in ieder geval win je er wat meer tijd mee, best nog wel heftig hoor, op je werk uit de kast komen. daarna voel je je zo vrij.

[Veerle Mertens]

Ik heb besloten om het toch nog maar even uit te zitten totdat ik een vast contract heb maar ga er ook geen rekening mee houden om het verborgen te houden, Nagellak kan ik voor het werk verwijderen maar mijn (inmiddels) lange nagels niet om maar een voorbeeld te noemen.
Als ze me zouden vragen of ik transgender ben dan zou ik het wel vertellen maar totdat ik een vaste aanstelling heb kom ik er niet uit mezelf mee.
Ook laat ik altijd (non verbaal) lichte irritatie merken als iemand me met mijnheer aanspreekt, maar dat komt bij ons gelukkig niet zo heel vaak voor.

Altijd lastig in een arbeidssituatie. Ik raad enige voorzichtigheid aan. Als ze je er vanwege je transitie er toch uit willen hebben lukt dat toch wel. Ook al heb je een vast contract. Werkgevers hebben geen zin in ''probleemgevallen''. Breng je transitie in ieder geval niet als een probleem.

Ik verloor mijn baan net voordat ik full time als vrouw wilde gaan leven. Dit had niks met mijn transitie te maken. Ik solliciteerde vanaf toen in de vrouwelijke persoon. Mocht uiteindelijk zelfs uit 3 werkgevers kiezen. In mijn ogen viel dit sollicitatie proces mee. Zolang je maar open bent moet dat goed komen.

[Blue]

Mijn contract is inmiddels verlengd met nog een jaar maar helaas geen vaste aanstelling. Maar nog een jaar tandenknarsend de dagen doorkomen ga ik niet meer doen. Ons bedrijf heeft een heel strikt beleid tegen discriminatie en pesterijen.
Onze grootste klant geeft zelfs extra aandacht aan LGBT mensen ter bevordering van diversiteit . En onze grootste leverancier staat in de top 10 van meest transgender vriendelijke bedrijven.

Ik verwacht dan ook geen grote problemen met het uit de kast komen, hooguit misschien eens een flauw maar onschuldig grapje van enkele collega's maar daar kan ik wel tegen (zal er waarschijnlijk zelf ook om kunnen lachen) .
Maar je weet het natuurlijk nooit. Werk is inderdaad de laatste hindernis (sociaal gezien) die ik moet nemen voordat ik helemaal mezelf kan zijn


Ik wacht denk ik tot begin volgend jaar totdat de hormonen ingeregeld zijn