2 handdrukken verwijderd

[Isabelle]

Ik sta nu op een camping in Frankrijk(fontenoy le chateau) met mijn moeder en broertje.
De eigenaaresse is Nederlands en er staan hier veel Nederlandse mensen op de camping.
We komen hier al een aantal jaar. De mensen zijn hier vrij open en sociaal met elkaar.

Wat me opvalt hier is dat er de laatste 2 dagen constant mensen naar me toekomen met het verhaal : He ja ik zag dat je een rokje/jurkje aan had en wilde je vragen hoe ver je wil gaan, etc. etc.
Wat blijkt nu, heel veel mensen hier blijken iemand te kennen die trans is(een schoonzoon, een broer, een vriend) en zijn allemaal geinteresseerd in hun verhaal delen/ mijn verhaal horen.
Dat deed me beseffen. Hoe vaak moet dit wel niet voorkomen(Dat mensen een trans hebben in omgeving) als ik in Amsterdam op straat loop, als het hier in the middle of nowhere in Frankrijk gebeurd.

Dat laat maar zien dat we veel vaker dan we denken, 2 handdrukken verwijderd zijn van iemand anders die trans is en dus begrip vaker aanwezig is dan we denken.

groetjes,
Isabelle

ps: Mensen lijken altijd te zeggen dat het dapper of knap is(ook in Amsterdam vaak), ik weet nooit wat ik er mee aanmoet . Ik zeg altijd maar bedankt.

[Ender]

Ik ken IRL eigenlijk maar 1 transpersoon, en dat kwam doordat mijn psych iemand kende die trans is en dacht dat het wel goed voor mij zou zijn om zo'n iemand te ontmoeten. Grappig dat in the middle of nowhere in Frankrijk een hele groep is die iemand kennen die trans is. Toen ik op dit forum kwam dacht ik in begin echt van "woooooww wat zijn er veel trans-mensen!" Ik dacht altijd dat ik een uitzondering was lol.

Ze zeggen (denk ik) dat het dapper/knap is omdat je als trans toch 'anders' bent dan de norm en (aggresieve) mensen hier niet mee om kunnen gaan en dat dan misschien de kans groter is dat je aangevallen wordt. Zowiezo is het knap om jezelf te kunnen zijn buiten

[Jessy]

Ook ik kende een transpersoon al van mijn schooltijd. We wisten het alleen niet van elkaar, en pas nadat een gemeenschappelijke kennis van de transgemeenschap ons terug met elkaar in contact bracht, kwamen we erachter

PS: ik snap dat mensen zeggen dat het dapper of knap is. Vergeet niet dat een transitie een lange en zware weg is, en dat slechts weinigen gezegend zijn om 100% passabel te zijn.

[janine2363]

>> dat het dapper/knap is
Mijn beste vriendin vind het dapper van mij dat ik gewoon op straat rondloop

Zij daarentegen heeft jaren tegen haar omgeving moeten vechten, heeft zelfs therapeuten
gehad die partij namen van die omgeving, om het "haar uit het hoofd te praten". En zij heeft
ondanks alles zichzelf gevolgt en is rechtop uit een hele zware depressie gekomen

Zij is pas echt dapper ! Ikke ? Never-nooit-niet.

N.B. zij doet geen transitie, zij is gewoon zichzelf, vleesch nog visch, maar komt dus
niet buiten.

[Emma]

Mijn ervaring is ook wel dat mensen wel heel vaak nog iemand anders kennen die ook T zijn. En meer mensen die T zijn binnen een familie blijkt ook vaker voor te komen. Vader en dochter, twee zussen, ik blijk een achternichtje te hebben. Allemaal T.
Aan de andere kant, er zijn ook wel heel veel mensen die van hun stoel vallen, die hebben nog nooit een transgender van dichtbij gezien, miscchien een keer 'die ene, je weet wel, die op het Moleneind woonde, die kwamen we 's avonds laat wel eens tegen met een rok aan'. Veel van die mensen die hun vooroordeel klaar hebben, maar dan opeens zien dat er een mens achter zit. Ben ik heel veel tegen gekomen.

[Lydia]

En de twee handdrukken geef elk een heel ander verhaal, ik heb op dit moment:

- ik heb er een in aangetrouwde familie, maar ik praat er eigenlijk niet mee;
- er woont of woonde er 1 in de andere straat, maar gut, die kledingkeuze kon echt niet;
- een vriendin heeft een kindje die dat ook heeft, die loopt bijvoorbeeld in de zomer dus ook rond in een bikini, "moet kunnen toch"?

Wat ik er van moet maken weet ik nog niet.

[Eva]

Mijn zusje is nogal orthodox, predikant bovendien. Zij meent dat de/haar bijbel een transitie niet toestaat, maar ze accepteert Emma en mij wel. Misschien ook ingegeven door het feit dat een naaste collega van haar transman is. Helemaal stealth tegenover zijn (ook behoudende) gemeente, maar eerlijk tegen collegae.

[3B67-A22C]

Bij mij in de familie ben ik de enige, hoewel mijn moeder lesbisch is, mijn kleine broertje homo en ik nog een aantal homoseksuele neven heb. Het gekke vind ik trouwens wel dat ik had verwacht dat mijn familie uit de LHB hoek er het makkelijkst mee zou omgaan, terwijl die er in het begin nogal onaardig over deden en vooral de vrouwelijke cis hetero familieleden het direct omarmden, me kleding en make up gingen sturen etc.

Maar ik vind het heel leuk om deel uit te maken van een vrij hecht vriendinnenclubje via transcafé Rotterdam en een groot deel van mijn actieve vriendenkring is nu trans. We eten geregeld bij elkaar, vangen elkaar op als het even minder gaat, gaan stappen, is echt heel gezellig. Een paar van ons zijn dol op koken en dat is best een sociaal bindmiddel gebleken. Heeft me ook een enorme boost gegeven, want ik vond het bijvoorbeeld doodeng om me vrouwelijk presenterend over straat te gaan, maar met een groep van zeven, acht transvrouwen is dat toch een stuk makkelijker. Dan is de stap toch weer kleiner geworden om ook alleen over straat te gaan.

Ik voel me bevoorrecht

[Anon20180311]

Hoi iedereen,

Idd, de wereld der transgenders/ een GD probleem kennende, is stilaan" klein/zeer dichtbij" voor ons allen aan het worden. Bij mij persoonlijk : " jammer genoeg, slechts één generatie verschil" . Wat het dan wel, o.a. bijzonder zeer dichtbij/persoonlijk maakt/raakt.

Grtz Nick

[Irene_de_Vreede]

Ik ben er in mijn directe omgeving al diverse tegengekomen (in ieder geval twee transmannen).