Verschrikkelijke onzekerheid!!

[Anon20190516]

Tanisha,door zijn heftige opmerking,was ik zo geschrokken dat ik alleen moest huilen(hormonen he!)bovendien ben ik niet geweldadig.(heb het wel aangegeven bij mijn chef)bij de directie aankloppen heeft ook niet zoveel zin,omdat hun ook niet direct lopen te juichen wat betreft mijn transitie.ik denk zelfs dat ze me liever kwijt dan rijk zijn,maar ze kunnen me niet zomaar lozen na 17,5 jaar.zelf wil ik daar trouwens weg,dus heb wel plannen om tegaan solliciteren,heb al een paar interessante gezien.
RIKKI

[Anon20190516]

Bovendien ,Anne,niet te vergeten mijn allerbeste vriendinnetje,Esmee die altijd een enorme steun voor me is.tot vervelens toe mijn verhalen aanhoort,mij oppept,mij laat lachen,alles maar dan ook alles met mij deelt,inclusief haar liefdesleven.urenlang bellen met elkaar,videochatten,mij echt behandelt als een chick(zo noemen we elkaar)door mijn eigen schuld haar een poos kwijt geweest,maar zo dankbaar dat ze weer in mijn leven is.ze is zo een bijzonder persoon,iemand die je maar misschien 1 of 2 keer in je leven zal leren kennen.zij wist het eerste dat ik een transvrouw ben,zij heeft mij gestimuleerd om actie te ondernemen,mezelf te zijn en lak te hebben aan anderen,dankzij haar heb ik die eerste stap genomen naar de huisarts voor een verwijsbrief.zij heeft mijn leven gered
Rikki

[Anon20230219]

Dat zijn de leukere dingen Rikki, in die tijd dat ik echt in wel gepest werd had ik dit alleen niet.
Nou ja ik kon mijn moeder bellen als ik echt weer eens een te nare dag heb gehad, deze luxe heb ik nu jammer genoeg niet meer.
Maar zou zeker ondanks dat de arbeidsmarkt zeker niet gemakkelijk is eens rond kijken of je ergens anders aan de slag kan waar je hopelijk beter op je plek bent.
Ik werkte ook al dik 16 jaar bij dat bedrijf toen dat ik zeg maar het mikpunt werd.
Tja 1 tegen 100 man ga je niet zo snel winnen..waarbij ik moet zeggen dat er genoeg waren welke mij wel normaal bleven behandelen en daar trok ik mij wel aan op..

[Anon20190516]

Het grootste deel van mijn collega's is best ok hoor,het zijn wel die paar die het voor mij verpesten(plus de directie)
Wel lullig voor jou dat je zo keihard werd getreiterd.bij mij is het niet zo zeer treiteren,maar meer het niet willen begrijpen.

[Anon20230219]

Tja maar juist die paar maken het leven op het werk zo naar.
Bedoel als je gewoon je werk goed doet zouden ze juist alleen maar respect voor je op kunnen brengen toch?
Hoop echt dat dingen voor jou mogen veranderen ten goede, in een baan waarin je gewoon jezelf kan zijn zonder vervelende opmerkingen.

[Alexandra]

Het begin is inderdaad moeilijk. Maar er komt een moment waarop dat gevoel er bijna niet meer is. Duurde bij mij ruim 3 jaar. Bij een ander is het weer anders. We zijn vreselijk hard op onszelf en ons uiterlijk. Maar waar vergelijken we onszelf mee? bekijk eens de gemiddelde vrouw van jouw leeftijd. Ik denk dat velen van ons daar makkelijk mee kunnen vergelijken. Als ik op en goede (en warme) dag op een terrasje zit, en de gemiddelde vrouw bekijk die langs loopt, dan vind ik mezelf behoorlijk goed gelukt. Open ik de glossy's, tja, dan kan ik wel huilen. Maar aan die 1% tipt de gemiddelde vrouw ook niet.

[Elise]

Als ik op en goede (en warme) dag op een terrasje zit, en de gemiddelde vrouw bekijk die langs loopt, dan vind ik mezelf behoorlijk goed gelukt. Open ik de glossy's, tja, dan kan ik wel huilen. Maar aan die 1% tipt de gemiddelde vrouw ook niet.

Zoooo Herkenbaar!!! Ik probeer me dit ook voor te houden.