Naomi schreef:Hey Fenke, als ik het goed lees vindt een ruime meerderheid van de nederlanders een geslachtsoperatie een goed idee en vindt maar 39% van de Nederlanders dat we het zelf moeten betalen. Dat is wat er op pagina 29 staat althans.
Maar 39%? Ik lees dat als 39% vindt behandeling niet noodzakelijk, ik vindt dat nogal veel. Geeft ook aan dat de acceptatie maar erg oppervlakkig is (39% neemt het niet serieus).
Hoi Fenke,
Ik nam rustig de tijd om alles te lezen, waarvoor dank. Nederland staat wel, eerder " bovenaan " wat tolerantie en begrip t.o.v. personen met GD kennende, geaardheid en dergelijke. En idd. iets minder dan 40%, maar dat is in vergelijking met vele andere landen ( o.a. België), eerder : " Een droom, dan realiteit " . Met andere woorden : " De ruime meerderheid " 61% " , denkt er gelukkig in " Nederland" toch anders over ". Nogmaals bedankt voor de info.
Grtz Nick
Hey, pa je kinderen werden groot. En al heb je het nooit geweten,... ik werd u zoon. Liefs Nick .
Hey, ma bedankt dat je me kende en herkende, als je zoon. Veel liefs Nick .
Ik neem stereotypen en de cogiati niet serieus als we het hebben over hoe gelegitimeerd iemand is zichzelf vrouw te noemen.
Toch is het zo dat als je kijkt naar opvoeding van man en vrouw, stereotypering niet zomaar bestaat.
Wanneer naomi zich kan vinden in een paar stereotype kenmerken van een vrouw, kan dat goed laten zien dat zij zich op een een bepaalde manier wilde identificeren met de grotere groep vrouwen. Het zelfde als iedereen er lol uit haalt in het algemeen om trekjes en gedragingen over te nemen van de groep waarmee ze zich verbonden voelen. Dit zegt niks over hoe men biologisch een neiging heeft tot bepaald gedrag, maar wel veel over de mens als sociaal wezen die affectie en identificatie zoekt bij zijn mede mens.
Vragen die ik me dan afstel : Zou een ieder met GD die veel gedragingen en gevoelens uit die stereotype gezien kunnen worden als het andere geslacht, zoveel mentaal lijden wanneer dit gewoon geaccepteerd en niet beoordeeld werd ? En in hoeverre zijn dus de mentale problemen van mensen met GD afhankelijk van sociale factoren en dat in het algemeen veel mensen deze stereotypen tot op een bepaalde hoogte najagen ?
Ik denk persoonlijk dat stereotypering en het willen horen bij een groep grote invloed uitoefend op mensen hun mentale gezondheid in gevallen van GD.
Depressies en onzekerheid ontstaan in veel gevallen niet zomaar en zijn meestal verbonden aan mate van sociale acceptatie van een persoon en stress zonder veel voldoening.
Ik heb zelf doordat ik mentaal niet echt in de knoop zat, vrijwel niets aan de diagnostiek gehad tot nu toe.
De informatie die ze geven, had ik al zelf opgezocht en kleine hinderingen zoals hoe je soms wordt aangekeken op straat, hoe bepaalde gedragimgen van me als raar worden gezien, hoe ik het vervelend vind dat mijn beenhaar met nekt als het weer te veel is gegroeid en dus elke dag scheer en hoe ik ontevreden ben als ik kijk in de spiegel, kan ik gewoon met vrienden bespreken.
Daarom sta ik er ook achter dat het een voornamelijk lichamelijk probleem is GD. Als je met je omgeving dingen kan bespreken zonder schaamte en problemen kan het mentaal net zo zijn als ieder persoon die wel eens een probleem heeft in de wereld.
Om alle onvrede die iemand heeft dan weer weg te zetten als mentale problemen, dan denk ik dat de gehele wereld mentale problemen heeft. Het label mentale problemen vind ik dat toegekend kan worden aan personen niet aan gehele groepen mensen zoals de groep met GD. Als de een depressies heeft en de ander niet, kan je van mij part dat label wel uit het raam gooien.
Je kan uit veel onderzoeken ook zien bijvoorbeeld dat kinderen die wat molliger zijn, vaker depressies hebben en onzeker zijn op school. Dan kan je ook niet alle mollige kinderen alvast een label mentale problemen geven ookal is de kans bij hun groter om ermee te maken te hebben. Zo zijn er wel meer groepen trouwens waarbij je ditzelfde idee kan toepassen.
Isabelle schreef:Wanneer naomi zich kan vinden in een paar stereotype kenmerken van een vrouw, kan dat goed laten zien dat zij zich op een een bepaalde manier wilde identificeren met de grotere groep vrouwen. Het zelfde als iedereen er lol uit haalt in het algemeen om trekjes en gedragingen over te nemen van de groep waarmee ze zich verbonden voelen. Dit zegt niks over hoe men biologisch een neiging heeft tot bepaald gedrag, maar wel veel over de mens als sociaal wezen die affectie en identificatie zoekt bij zijn mede mens.
Het is zeker zo dat ik me identificeer met de grotere groep vrouwen. Maar dat is natuurlijk het gevolg van de achterliggende biologie, die identificatie ontstond niet zomaar en dat kan ik denk ik ook aannemelijk maken: ik wilde al een meisje zijn op mijn derde en primair daarin was mijn lichaam, niet een groep mensen. Snap je dat genderdysforie ook fysiek is? Ik walgde van het feit dat ik een piemeltje had,omdat het niet bij me paste. Dat vond ik al voordat ik zelfs maar een concept had van het verschil tussen jongens en meisjes. Ik ging als kind ook niet op ballet omdat ik dat iets voor meisjes vond, maar omdat ik hield van de bewegingen, de sierlijkheid, etc. Ik bedacht niet van tevoren dat ik alleen maar vriendinnen wilde hebben, zo gebeurde het gewoon. Ik zag mooie laarsjes in de winkel die ik wilde, zonder me te beseffen dat het meisjeslaarsjes waren. Ik zeurde er lang om, kreeg ze uiteindelijk van mijn moeder en werd me er eigenlijk pas van bewust dat het meisjeslaarsjes waren, toen ik op school in elkaar geslagen werd omdat ik een "vuile homo" was. Mij werd pas gaandeweg duidelijk dat de identiteit die ik heb vrouwelijk is, dat werd erin geslagen en lang daarvoor wist ik al dat mijn lijf niet klopte.
Het is zeker zo dat er biologische grond is en het is mijn idee >vooral fysiek <. Het gaat er bij mij alleen om dat mentale problemen vooral ontstaan door de reactie van de omgeving op hoe jij je uit en dat de negatieve reacties een negatief gevolg op je mentaal hebben. Als je gewoon jezelf mocht zijn, niet werd beoordeeld op wat je droeg of hoe jij je uitte dan was je waarschijnlijk niet in elkaar geslagen, had je niet een gevoel gehad van ongenoegen hoe je je moet uiten en kleden om geen negatieve reacties te vangen >waren de problemen die je mentaal had over jezelf veel minder geweest.
Je lichaam kan je dan nog steeds andere wensen over hebben en ongenoegen voelen, maar een grote factor in je kwelling, die van acceptatie en jezelf kunnen uitdrukken naar hoe je bent, was dan er niet of minder.
Mensen met rood haar en sproeten (gingers genoemd door velen), kunnen ook anderen zien en hun wensen/schoonheidsideaal nastreven van andere niet gingers. Ze zijn een uitzonderingsgroep en kunnen hetzelfde uiterlijk willen als de groep niet-gingers. Toch begint het echte mentale probleem pas wannneer ze om hun anders zijn worden uitgescholden en onzeker worden.
Niet een probleem met hoe ze eruit zien maar om wie ze zijn wordt het dan. Niet : ik zou er zo willen uitzien, maar ik zou anders willen gezien worden,iemand anders willen zijn(terwijl dit 2e onmogelijk is in onze wereld van beoordeling zonder er anders uit te zien)
Daarom , je kan best problemen hebben met je lichaam, hoe je eruit ziet, maar hoe je je kan uiten en daar voor je gevoel in beperkt worden, brengt de mentale problemen.
Hier in Amsterdam zijn ze gelukkig wat luchtiger over hoe je je mag uiten en doen.
Ik durf te stellen dat bijvoorbeeld een homo in Amsterdam, minder snel grote mentale problemen krijgt met zichzelf dan in een klein dorp, het zelfde voor iemand die trans is.
Bij ons waren er bijvoorbeeld op de middelbare school al heel vroeg, veel mensen openlijk homo en niemand behalve een paar mensen maakte er hier een probleem van dat ze zich anders gedroegen en uitten.
Na de eerste twee ingrepen, " borst en buik operatie" kon ik perfect leven als man voor de buiten wereld of gewoon "mezelf zijn". Toch, kende ik mentaal zware problemen. Desondanks, niemand wist/zag/weet wat er in mijn broek zat, " ik wist het ". Mijn kruisoperatie veranderde dan ook niets " uiterlijk, voor de massa " , maar persoonlijk voor mij mentaal en lichaamlijk zeer veel .
Grtz Nick
Hey, pa je kinderen werden groot. En al heb je het nooit geweten,... ik werd u zoon. Liefs Nick .
Hey, ma bedankt dat je me kende en herkende, als je zoon. Veel liefs Nick .
Oh, dat ben ik wel met je een @Isabelle. Ik geniet van mijn kleding, vind het fantastisch wat de hormonen met me doen, voor mij is het in zichzelf een vreugdevol proces, die transitie. Het zijn inderdaad de reacties van anderen die het lastig voor me maken. Ik groeide natuurlijk op in de jaren zeventig en tachtig, toen was het allemaal nog een stuk pittiger dan tegenwoordig denk ik, was er nog veel minder begrip voor. Mentale problemen kreeg ik er gelukkig niet van, moest leren om weerbaar te zijn en op de één of andere manier tegen de stroom in mezelf te kunnen blijven. Volgens de VU en mijn moeder was ik erg oppositioneel als kind en kan je daar nu nog trekjes in mijn karakter van terugvinden. Mijn manier om ermee om te gaan was om schijt aan alles en iedereen te krijgen en wat meer in het verborgene mezelf te zijn.
Hey nick ,
Dat snap ik, je kan nog steeds moeite hebben met wat er voor jouw nog niet klopt, zonder dat het te zien is door anderen.
Maar je moet ook snappen dat de toon al daarvoor gezet is qua sociale situatie.
Je had een probleem dat het lichaam voor jouw idee fysiek niet klopte.
Je had er zelf een probleem mee nog steeds nadat het voor de buiten wereld niet te zien meer was, omdat je denk ik zelf weet dat het geen wat niet gezien werd alsnog voor veel mensen als raar gezien wordt.
Mensen kunnen na alle operaties nog steeds problemen hebben met hun lichaam doordat ze bijvoorbeeld eierstokken missen, baarmoeder, sperma productie > geen kinderen kunnen krijgen.
Best een heftig iets.
Toch is het zo dat hoeveel ze mentaal ermee zitten/over blijven malen in hun hoofd afneemt doordat het feit dat er meer sociale acceptatie is en ze minder constant beoordeelt worden op hoe ze zich uiten en gedragen.
Mensen die duidelijk trans zijn na hun transitie vs mensen die dat minder duidelijk zijn, zal je ook zien ,dat degene die meer duidelijk nog als trans gezien worden, meer er nog mee zitten juist door de sociale situatie. De mensen die zoals ze zeggen 'opgaan in de massa' minder.
Hebben mensen problemen met jouw krijg je ook meer problemen met jezelf.
Ik zeg hier dus niet dat mentale problemen bij het hebben van GD niet bestaan, ik zeg dat de oplossing ligt in het lichamelijke en de mentale problemen vooral voort komen uit hoe geaccepteerd dingen zijn om te zijn of te doen. Fysieke hulp is voornaamste zorg, mentale hulp is niet perse nodig voor iedereen en komt dus op de 2e plaats> waarom het van de dsm af moet, naar een lijst met lichamelijke ipv geestelijke problemen.
Nu is het net alsof iedereen met GD de hulp mentaal nodig heeft terwijl de focus moet liggen op dat iedereen fysiek de hulp nodig heeft. Klein verschil, maar naar mijn idee een verschil dat veel impact ksn hebben op hoe mensen GD zien.
Niet als mentaal probleem maar een lichamelijke bouwfout waardoor mensen mentale problemen krijgen door hun omgeving en daarmee weer door hunzelf.
Ik kan je hierin volledig volgen, maar ik denk toch dat het zeer gevaarlijk is om GD, zomaar naar één kant te schuiven " mentaal/lichaamlijk.
Persoonlijk denk ik dat er ook wel ergens een verborgen mentaal addertje/stuwkracht onder het gras zit en GD niet enkel en alleen lichaamlijk te wijten is. Maar dat is mijn mening. Net zoals je persoonlijk laat kennen, het onvruchtbaar zijn. Ontneemt toch wel ergens iets metaal en lichaamlijk. Enz,......
Grtz Nick
Hey, pa je kinderen werden groot. En al heb je het nooit geweten,... ik werd u zoon. Liefs Nick .
Hey, ma bedankt dat je me kende en herkende, als je zoon. Veel liefs Nick .
Feminiteit en masculiniteit zijn zelfs meetbaar op schalen en volgens mij wordt ervan uitgegaan dat dit gedrag gedeeltelijk cultureel en gedeeltelijk hormonaal bepaald werd. Een interessante en verhelderende publicatie op dat vlak vond ik "Masculinity and Femininity in the MPPI-2 and MPPI-a"
.