Dat is en blijft inderdaad een heel heerlijke ervaring. Toen ik in 1987 voorzichtig af en toe bij mijn huidige partner ging logeren, stuurde haar huisbaas op een ochtend een loodgieter, om iets in haar badkamertje te repareren. Die man moest ik toen binnenlaten en die begon mij uitvoerig te vertellen, hoe hij dat klusje ging klaren. Maar toen ik voorzichtig naar voren bracht of het op een net andere manier niet eenvoudiger en mooier kon, kreeg ik in puur Amsterdams te horen : "Mevrouwtje dat is techniesch, dus laat U dat nu maar aan mij over". Ik was toen nog helemaal verguld, dat hij mij puur als een echte vrouw zag en heb maar niets meer terug gezegd. Maar in feite stond ik als Ir. dus niet in mijn jurkje, maar in mijn hemd.Janneke schreef:Is waar! Ik moest er aan wennen want ik dacht dat mensen het misschien toch wel kunnen zien ofzo maar niets is minder waar.Marci schreef:Kortom, je 100% man- of vrouw-voelen zal pas vertrouwd aanvoelen wanneer je door derden die het niet weten, daadwerkelijk en vanzelfsprekend ook als man- vrouw wordt aangezien en aangesproken, en dat alles natuurlijk zonder een schuin oog!;)
Maar nog mooier vind ik het dat mensen, die mij al lang kennen en absoluut direct of indirect gehoord moeten hebben dat ik niet als meisje geboren ben, dat in de gewone dagelijkse omgang gewoon gaan vergeten en mij vragen bijv. over mijn jeugd gaan stellen, die ik natuurlijk niet kan beantwoorden. Als ik ze dat dan vertel, dan breekt er een enorme schaterlach los en vraagt men, of ik dit incidentje maar als een compliment wil opvatten. Maar je kunt mij in feite natuurlijk geen groter compliment dan dit maken.