Ik ben vandaag bij mijn psychiater geweest en heb het hem eindelijk verteld. Hij vatte het prima op, en kon waarschijnlijk wel zien dat ik bloednerveus was toen ik het ging zeggen Er is in ieder geval een last van me af gevallen, and it feels good. De zenuwen die ik de afgelopen week heb gevoeld zijn weer aardig getemperd.
In ieder geval, omdat het e.e.a. aan diagnostisch traject (niet gender gerelateerd) achter de rug is en ik bij deze behandelende instantie blijf (er zat een kans in dat ik naar een andere hulpverleningsinstantie doorverwezen zou worden) heeft hij besloten mij eerst door te sturen naar een seksuoloog. Er zijn twee seksuologen met ervaring met cliënten met genderdysforie werkzaam bij de instantie waar ik zit, alleen schijnt de een wat meer ervaring te hebben dan de ander, dus hij gaat aan hen vragen bij wie ik het best in behandeling kan. Dit, o.a. omdat het UMCG een wachtlijst heeft en ik veel eerder bij een van deze behandelaren terecht kan (binnen een week of twee waarschijnlijk).
Zijn er meer mensen hier die ervaring hebben met een diagnose/gesprekken door een seksuoloog ipv iemand specifiek gerelateerd aan een genderteam (of P.I.G. of onafhankelijk specialist)?
Hallo Nate
Tijdens het wachten op mijn eerste gesprek met iemand van het genderteam (UMCG) heb ik een paar maal contact gehad met de Seksuoloog die was verbonden aan het TRTC in Assen. Ze werkte destijds ook nauw samen met het genderteam. Het waren voor mij hele fijne gesprekken, ook al zijn het er maar een paar geweest. Het gevoel dat ik haar altijd mocht bellen als er iets was heeft me enorm gesteund in het half jaar dat ik even zonder bandjes moest zwemmen.
Groetjes Jannet
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
ik heb enige jaren geleden een psycholoog bezocht , niet gelieerd aan het VU maar wel met kennis van gender-issues . Dit had voor mij als doel om een evenwicht wat ik toen wel had , te behouden . Het evenwicht , GD een plaats te geven binnen het huwelijk waar ik toen nog in zat , was wankel maar wel aanwezig .
Op dat moment was dat positief en nog steeds kijk ik positief terug op die gesprekken . Uiteindelijk is het huwelijk stukgelopen. Ik heb het evenwicht behouden maar dat evenwicht bleek achteraf toch niet genoeg . Alleen volkomen stoppen had mijn huwelijk kunnen redden en dat was niet reëel . Maar dat is een ander verhaal .
Overigens ben ik van mening dat Carthago moet worden verwoest.
Ja bij mij is "stoppen" ook niet reëel, ik zit er al jaren tegen aan te 'hikken' en te denken van ach ik kan het wel wegstoppen.
nee dus.
En ik snap inderdaad dat in jou situatie, Renée, je zo'n huwelijk dan niet vol gaat kunnen houden als je er zelf aan onderdoor gaat. Voor mij is het doel dus kijken of ik in transitie wil, en zo ja, daar naar toe groeien.
Het is inmiddels allemaal in het verleden . Mijn huwelijk gaf mij de energie die ik nodig had om GD een plaatsje te geven . Toen dat eindigde viel dus die energiebron weg . Ik ben wel heel kort daarna volledig als mezelf gaan leven en inmiddels ben ik in transitie .
Maar daar is nog wel enige tijd overheen gegaan. De tussenliggende tijd heeft mij alleen maar gesterkt, een zelfgekozen RLE . De wachttijden na aanmelding waren minder moeilijk omdat ik al een stap gemaakt had. Dat wil niet zeggen dat ik ze makkelijk vond . Door de stappen waren er al weinig vragen meer of dit de juiste stap is geweest . Point of no return lag toen al ver achter mij .......
Overigens ben ik van mening dat Carthago moet worden verwoest.
Nate, het gesprek wat je kunt verwachten is wat je er zelf van maakt. Wat wil je vertellen, heb je vragen? Voor mij was het vooral een klankbord die zinnige dingen terug zei, een persoon die leek te begrijpen waar ik mee bezig was. Heel aangenaam.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
Om alles even compleet te houden, hierbij een verslag(je) van de seksuoloog (vandaag heen geweest; ik ben net terug).
Ze gaf meteen aan dat ik niet door haar gediagnoticeerd kan worden (helaas) en heeft mijn psychiater een verzoek gedaan tot doorverwijzing naar het UMCG. Daar hebben we het wel even over gehad--het verschil tussen iets als De Vaart en een genderteam binnen een ziekenhuis. Het was voor ons beide duidelijk dat dit in mijn geval de beste optie is.
Verder heeft ze met me gesproken over mijn gevoelens e.d. en ze denkt dat er een grote kans is dat ik groen licht ga krijgen, omdat ik weet hoe ik in elkaar steek en daarnaast goede psychiatrische ondersteuning ontvang voor mijn overige problematiek. Bovendien zit ik niet met dingen als schizofrenie en weet ik hoe ik met een eventuele crisis bij mezelf om moet gaan. Het was haar ook snel duidelijk dat ik al veel research had gedaan, weet wat ik wil, e.d. en ze heeft me geadviseerd om vooral ook eerlijk te zijn bij het UMCG en het ook aan te geven wanneer het een tijdje niet zo goed met me gaat of als ik een bepaalde behandeling wil uitstellen.
Daarnaast vertelde ze dat het UMCG sinds kort meer banen binnen het genderteam heeft, alleen zijn deze banen nog niet gevuld. Het kan dus heel prima zijn dat de wachtlijst van een maand of 9 sneller dan verwacht verkort op het moment dat deze vacatures ingevuld zijn. Daarnaast houdt het UMCG zich per definitie aan een wachtlijst van 3 maanden minimaal ook al zou je er evt. de dag na aanmelding terecht kunnen, als een soort van 'bedenktijd' en het uitfilteren van mensen die toch niet transgender zijn maar zich bv in een opwelling hebben opgegeven of weet ik veel wat. So, fingers crossed dat die wachtlijst een beetje gaat oplossen. Ze heeft ook geadviseerd dat ik niet te lang wacht met het aan mijn ouders vertellen, zodat die minder ver 'achter' te komen liggen en wat tijd hebben om er aan te wennen voordat ik de real life fase in ga.
Ik mag in ieder geval tot mijn intake altijd een gesprek met haar aanvragen, en het is wel fijn als er dan iemand is die hier vanuit professionele hoek meer van af weet en mij kan begeleiden hierin. Goed gesprek, dus, en als het goed is gaat er dus binnenkort een verwijzing vanuit mijn psychiater richting het UMCG (hopelijk met voldoende onderbouwing dat ik de algemene psychische keuring kan overslaan).
Er is in ieder geval een last van me af gevallen, and it feels good. De zenuwen die ik de afgelopen week heb gevoeld zijn weer aardig getemperd.
nee dus.
