Hoe wisten jullie het?

[Lotte]

Wat mij momenteel in gedachte komt is dat ik o.a. genderfouten ging maken. Ik werd er eens op geattendeerd door een collega, dat als ik het over mannen had, dat ik sprak als of het niet mijzelf betrof.
Of een keer dat ik in een dancing was en van het herentoilet kwam, automatisch het toilet openhield voor een vrouw. Tevens heb ik het ook op mijn werk gehad, dat een man riep om attentie: "mannen", en dat ik onmiddellijk dacht: "O ja...., ik moet mij ook omdraaien, want ik ben een man."
Ook als mannen met mij over de vrouwen een 'mannen' gesprek willen aangaan, vind ik dat heel vervelend. Ik kan mij dan ook niet echt inleven in zo´n man.
Soms als ik een leuk geklede dame op straat zie staan, dan wens ik zelf daar zo te staan, zonder dat daar enige sexuele verlangen achter zit. Tevens als ik jurkjes in etalages zie hangen kan ik mij haast niet bedwingen om ze uitgebreid te gaan bekijken.

Ik vind het psychologiseren over slechte vader band erg moeilijk, aangezien ik zelf mijn vader jong moest missen en heel erg veel van hem heb gehouden. Ook ik heb zelf genoeg slechte ervaring met mannen opgedaan in mijn leven. Ik put liever uit mijn geheugen hoe ik dingen heb ervaren en ervaar. Psychologie is een normatieve wetenschap en gaat dus uit van hoe het zou moeten zijn, net zoals religie. Je kan jezelf in kringetjes rond gaan psychogiseren zonder een stap verder te komen, hoe uitgebreid je psychologische begrippenapparaat ook is.

[Hedwich]

Het zoeken van de bron van homoseksualiteit en transseksualiteit in familierelaties tijdens de opvoeding is erg omstreden. Bewijzen dat verschuivingen in de aard zo veroozaakt worden, is nooit bewezen. Al was het alleen maar omdat kinderen uit eenoudergezinnen of gescheiden gezinnen niet vaker holebi-T blijken te zijn dan uit gezinnen met een vader en een moeder. Het is slechts een Freudiaanse theorie. Bovendien is het nakaarten en terugconstrueren. De vraag is wat je daar uiteindelijk aan hebt, omdat het leven nu eenmaal voorwaarts gaat.

[Arike]

Tevens heb ik het ook op mijn werk gehad, dat een man riep om attentie: "mannen", en dat ik onmiddellijk dacht: "O ja...., ik moet mij ook omdraaien, want ik ben een man."
Ook als mannen met mij over de vrouwen een 'mannen' gesprek willen aangaan, vind ik dat heel vervelend. Ik kan mij dan ook niet echt inleven in zo´n man.

In de periode kort voor mijn transitie had ik op een gegeven moment zoiets van dat ik dacht: Het mag dan misschien zo zijn dat ik geen vrouw kan zijn.... maar ik ga zeker geen man spelen...

[Irene_de_Vreede]

Het mag dan misschien zo zijn dat ik geen vrouw kan zijn.... maar ik ga zeker geen man spelen...

Dat herken ik wel

[Eva]

Off topic, vrees ik, maar wel in verband.
Gisteravond constateerde Elisabeth dat ik tegenwoordig nogal eens geëmotioneerd raak. Mijn reactie was "Ja, maar ik hoef geen man meer te zijn". Vanochtend vertelde ze me dat dit haar heel diep geraakt heeft. Op een positieve manier.

[NaomiClareNL]

Ik ben altijd al emotioneel geweest, kon het alleen niet uiten ondermeer door bijvoorbeeld huilen. Dankzij de hormonen gaat dat heel wat beter, soms tot op het oncontroleerbare af .
Wat wel eng was afgelopen winter dat dat effekt dus omkeerbaar gebleken is als het oestrogeenniveau maar lang genoeg te laag is terwijl ik het omgekeerde al na 2 weken oestrogeengebruik merkte.

[Eva]

Mensen verschillen. De conditie van mijn lever laat nog geen HRT toe. Mijn hersenen lijken in betere conditie te zijn

[Dinges12]

Over het psychologische, ik ben als het ware opgevoed door therapeuten. Waardoor ik eigenlijk automatisch dingen daar naar toe trek. Het was gewoon eerder een vraag naar mijzelf dan een vraag naar het geheel. Ik vraag het mijzelf namelijk af, of ik altijd al voelde dat ik anders was en liever jonge wilde zijn. Maar door mijn situatie thuis het er nooit heb laten zijn. Want daar was geen ruimte voor. Waardoor ik het dan terug koppel naar de relatie met mijn vader omdat dat in verband staat met de situatie thuis. Ik bedoelde er verder niks mee, ik had het voornamelijk over mijzelf, omdat ik niet van uit iemands anders standpunt kan praten.

Maar goed even weer ontopic, ik twijfel nog steeds. Ben ook bewust even niet op het forum geweest.

Het mag dan misschien zo zijn dat ik geen vrouw kan zijn.... maar ik ga zeker geen man spelen...

Op een bepaalde manier herken ik dit ook wel, ik weet alleen niet of het is omdat ik zo iets heb van, ik wil niet gezien worden als zielig lust object of omdat ik geen vrouw wil zijn of, ik weet het gewoon niet. Maar idd ik voel mij vaak niet echt vrouwelijk ofzo... Of ik heb geen zin om mij als vrouw te gedragen, vooral sinds mijn haar kort is zie ik mijzelf niet altijd meer echt als een soort van vrouw, denk ik.

[janine1973]

Ik wist het op mijn 5e al dat ik liever een meisje dan een jongen was !!

liefs Janine

[finesse]

ikke? opgevoed in een Rooms katholiek nest....en op mijn zesde al misdienaartje maar dat jurkje toen gaf nog niet de doorslag
jeugd: nadruk werd gelegd op voetbal en studeren (aan de overkant van de schutting woonde MarcoVanB) en mijn ouders wilde dat ik goed terecht kwam
tijdens de studie een verdere afdwaling, stoere mannen verenigingen
daarna wel het welbekende schummen in de klerenkast van moeders geprobeerd...en alles weer netjes teruggelegd (althans dat dacht ik)
het eerste keerpunt kwam een keer tijdens het uitgaan met een vriendin in doesburg, een dame die er goed uitzag zei 'jij kijkt alsof je mij wilt zijn'
nadenken, wegstoppen, kleding kopen, kleding weggooien..huilen..etc

toen kwam het moment dat ik met een bloedmooie vakantie scharrel ging vrijen (zij was ouder) en toen dacht ik van 'ik wil jou zijn'...daarna ging het snel de kanten op van het vrouwelijke puberen (vanaf mijn 35e)

en nu? tevreden..rustig...acceptatie dat sommige dingen er nooit van zullen komen en vooral putten uit de kracht die het me geeft