JoanyJane schreef: 19 mei 2025, 15:28
Angst. "Goh, waarom ga je pas zo laat in transitie?". Een vraag die ik laatst kreeg. Nou, heel basic, uit angst. Angst om uitgesloten te worden, verstoten te worden, nergens bij te horen, etc etc. Het is een diepgewortelde angst, maar eentje die ik nooit heb laten zien. Er ook nooit eerder bij stil gestaan. Ik heb altijd wel het idee gehad dat ik nooit echt ergens bij paste, me altijd aanpaste aan wat ik dacht wat hoorde, om maar het idee te hebben om geaccepteerd te worden. Dus eigenlijk mijzelf camoufleerde als een cameleon.
Door de jaren heen raak je mensen kwijt en ga je nadenken, je wordt zelfverzekerder, leert mensen kennen die je accepteren zoals je bent. Dit sterkt je en helpt je ook om jezelf te accepteren. Hierdoor heb ik mezelf meer durven laten zien zoals ik ben.
Het afgelopen jaar is er in mijn leven veel gebeurd, als beste wel nieuwe vriendinnen gemaakt en mijn nicht weer opnieuw in mijn le en mogen ontvangen. Deze mensen hebben mij gesteund in alles wat ik deed en wie ik ben. Dit was net dat kleine beetje steun wat ik nodig had om de laatste stap te zetten en de angst achter mij te laten.
