T-Nederland

Ylse schreef: 31 jul 2025, 22:15 Je wordt gewoon ontzettend goed in het verbergen van je ware ik. Tenminste zo heb ik dat gezien.

Dit, en ik merk dat dat nog steeds in mijn systeem zit, masker op verstand op nul, maar dat hoeft allang niet meer, loslaten en afleren kost tijd.

Realiseren dat het niet meer hoeft geeft zon ademruimte...

Een oud collega gaf vlak nadat ik uit de kast was gekomen aan dat ik een stuk relaxter was dan voor die tijd. Ik had dat zelf niet zo door maar blijkbaar had mijn omgeving het wel door.

Herkenbaar ,zeker ten tijde van begin van hrt, ik leg dat altijd uit als, er kwam een enorme warme deken over mijn systeem, ik kwam tot rust...

De eerste weken leek ik wel stoned, er kwam zon warme energie in me vrij...bizar

Ik wist toen in die paar weken, this is good, we zitten op de juiste weg

Na jaren en jaren van zoeken hoe ik beter in mijn vel zou kunnen komen, veel drank drugs therapie hier therapie daar, veel werken vluchten etcetc waar niets hielp, was de hrt uiteindelijk de benodigde lifeline, die heeft me letterlijk voor zelfmoord behoed..

Daar wijken we dus niet meer vanaf

Dat ik een stuk relaxter ben geworden heb ik uit vele verschillende hoeken gehoord.

Ik heb het nog niet van anderen gehoord,
maar ik vind zelf dat er een last van me is afgevallen, en dat ik veel ontspannener ben geworden, sinds het begin van mijn sociale transitie.

Verbazing bij anderen?
Het is bijna 15 jaar geleden, ik weet het niet precies meer. Maar nooit openlijk naar mij toe, 15 jaar geleden was de wereld heel anders. Gemoedelijker en begripvoller denk ik.
Maar ik zat destijds wel in een therapie groep voor complexe PTSS. We hadden al een vol jaar twee dagen in de week met elkaar doorgebracht om met de spoken uit het verleden te leren omgaan. En aansluitend een jaar om eraan te wennen dat we weer op eigen benen gingen staan. We waren iets over de helft van het laatste jaar toen ik niet meer kon ontkennen dat ik als vrouw in een mannengroep zat.
In de 19 maanden daarvoor heb ik de mannen dingen horen zeggen die ze zelden zo maar zouden delen. En ik heb me destijds een verrader gevoeld. En natuurlijk was er verbazing, want in hun veilige mannengroep zat de hele tijd een vrouw verstopt. Tot het moment van mijn coming-out heb ik mannen nog nooit zo lief en begripvol tegenover mij meegemaakt. Verbazing van beide kanten.

Mede dankzij die “mannengroep” en het team wat ons heeft begeleid, ben ik verbazing als een compliment gaan aanvaarden. En het werkt.