T-Nederland

Albert031 schreef: 16 dec 2025, 21:22 Ik zit ook bij het UMCG, de intake (met twee personen(*)) was voor mij wel even zwaar om de een of andere reden, ik had er vooraf zo veel zin in, maar tijdens het gesprek met de tweede persoon erbij leek het voor mij weg te glijden.

Ik had bij mijn gesprek tweede gesprek ook het gevoel dat het wat begon weg te glijden. De behandelaar zei dat ik dingn door elkaar haalde met gender en toen begon me de moed in de schoenen te zakken.

Zonder in nogal persoonlijke detail te treden heb ik het grootste deel van mijn leven gevoelens die ik moeilijk vond te plaatsen. Ik heb al veel vaker me afgevraagd wat er nou aan de hand was en ik heb een "werkende theorie" ontwikkeld dat het lag aan de sociale verwachting dat mannen bijv. assertiever en aggressiever horen te zijn. Iets wat ik totaal niet ben. (misschien ook wel door onzekerheid van mijn dysforie :eusa-think: ) Maar ja in principe kunnen vrouwen en mannen alles zijn wat ze willen in onze maatschappij... in ieder geval in theorie. Dus volgens die logica zou dat dan geen reden zijn om transgender te zijn?

Verder heb ik niet een heel duidelijke reden dat ik mezelf meer als vrouw zie. Ik voel me alleen beter als ik zo over mezelf denk, en kleed en een vrouwenlichaam vind ik veel mooier en prettiger. Het is puur gevoel, ik kan het verder niet goed onder woorden brengen. Dus dan vraag ik me af, wat zeg ik dan tegen die behandelaar? Is gevoel reden genoeg? Of gaat ze me er daarom uit proberen te praten?

Lang verhaal. :icon-lol: Maar ik ben in ieder geval blij met al jullie antwoorden en heb er weer wat meer vertrouwen in.

Hi Selena,
Jouw gevoel is echt toch ? dat mag er zijn en je hoeft je niet voor je gevoel te verantwoorden vind ik.

De intake, met later in dat gesprek de tweede persoon erbij, voelde voor mij als een good-cop-bad-cop-gesprek. Na de afspraak, toen ik terug naar beneden ging (oude gebouw) hoorde ik iemand "Nobody said it was easy" (Evil activities) spelen, daar heb ik stilstaand op de trap even naar geluisterd, dingen gebeuren met een reden zeggen wij thuis altijd, maar die muziek had ik op dat moment écht even nodig.

Ik heb recent nog een gesprek gehad met de tweede persoon van die intake, die vroeg of ik me dat eerste gesprek nog herinneren (ja zeker wel ) en dit gesprek was zo anders. Nou ja, en nu sta ik op de wachtlijst voor de ok. Dus, ik snap je verhaal, maar houdt moed, ik ben ook gekomen waar ik nu ben.

Irene_de_Vreede schreef: 16 dec 2025, 20:58 Foute antwoorden bestaan niet, het gaat namelijk om jou. Je kunt niet afgewezen worden want het is geen sollicitatie. Gate keepen bestaat niet meer, er wordt uitsluitend gekeken of je de transitie aankan en of er eventuele comorbiditeit bestaat die een weloverwogen beslissing in de weg staat.
De enige die beslist of jij in transitie gaat is jij verder word je alleen begeleid.

Waarom ben ik in dan 2024 afgewezen door het genderteam? Omdat ik niet “transgender genoeg” zou zijn? Gatekeeping bestaat weldegelijk

Het feit dat transvrouwen jarenlang op een wachtlijst moeten staan en vervolgens moeten bewijzen dat ze “transgender genoeg” zijn, is de definitie van gatekeeping. Dat slechts een klein percentage van de transvrouwen die zich aanmelden bij een genderteam uiteindelijk wordt afgewezen, zoals hier wordt vermeld, laat juist zien dat het proces veel sneller kan verlopen met bijvoorbeeld een informed-consent-model, alleen dat is géén gatekeeping.

Transvrouwen jarenlang op extreem lange wachtlijsten plaatsen en ze talloze zware gesprekken laten doorlopen, dat is weldegelijk gatekeeping

Selena Iris schreef: 18 dec 2025, 20:39 [Verder heb ik niet een heel duidelijke reden dat ik mezelf meer als vrouw zie. Ik voel me alleen beter als ik zo over mezelf denk, en kleed en een vrouwenlichaam vind ik veel mooier en prettiger. Het is puur gevoel, ik kan het verder niet goed onder woorden brengen.

Wel goed om dat dan te vertellen, denk ik.
Het is ook een ontwikkelingsproces voor jezelf. Mijn eigen ervaring daarmee is dat er pas jaren na het transitieproces voor mijzelf echt duidelijk is geworden hoe het mij zit voor wat betreft gender. Maar daar ben ik juist achter gekomen door in de praktijk te ervaren hoe het is om mij als vrouw te bewegen in de maatschappij.
Een psycholoog zou dat toch kunnen begrijpen.

Dlearbuch schreef: 18 dec 2025, 23:34 Waarom ben ik in dan 2024 afgewezen door het genderteam?

Dat is best wel raar, afgaande op de dingen die ik eerder van jou heb gelezen.
Eigenlijk zou er veel sneller de kans gegeven moeten worden om te ervaren hoe het is door middel van het voorschrijven van hormonen middels het informed consent-model. Dat kan ervaringen opleveren die duidelijkheid kunnen verschaffen.

Mijn huisarts wilde mijn non-binaire kind ook niet eens doorverwijzen naar de genderpoli... pas toen hen zei zich meer vrouw dan man te voelen en operaties wilde mocht hen door... terwijl dat juist datgene is wat we willen uitzoeken op de genderpoli.

Er is nog veel onwetendheid, vooral als je nb bent of genderfluid... mensen snappen dat echt niet. (Eerlijk gezegd hoor ik daar ook een beetje bij)

Marije schreef: 19 dec 2025, 08:48 Mijn huisarts wilde mijn non-binaire kind ook niet eens doorverwijzen naar de genderpoli... pas toen hen zei zich meer vrouw dan man te voelen en operaties wilde mocht hen door... terwijl dat juist datgene is wat we willen uitzoeken op de genderpoli.

Er is nog veel onwetendheid, vooral als je nb bent of genderfluid... mensen snappen dat echt niet. (Eerlijk gezegd hoor ik daar ook een beetje bij)

Wat mij van daaruit intrigeert, is dat je de laatste jaren wel duidelijk jou visie en mening hebt geventileerd ten aanzien van non binaire leefwijzen en medische keuzes. Daarintegen begrijp ik uit jou verhalen over jou professionele leven, dat je weinig veerkracht en ruimte hebt waar het aankomt op mensen die een mening hebben over onderwerpen die men niet begrijpt.
Wat maakt dat jij jezelf ten aanzien van de voornoemde non binair onderwerpen wel de vrijheid geeft om een (soms in mij ogen behoorlijk schofferende) mening te geven?

Marije schreef: 19 dec 2025, 08:48 Mijn huisarts wilde mijn non-binaire kind ook niet eens doorverwijzen naar de genderpoli... pas toen hen zei zich meer vrouw dan man te voelen en operaties wilde mocht hen door... terwijl dat juist datgene is wat we willen uitzoeken op de genderpoli.

Er is nog veel onwetendheid, vooral als je nb bent of genderfluid... mensen snappen dat echt niet. (Eerlijk gezegd hoor ik daar ook een beetje bij)

Ook genderpsychologen kunnen daar vandaag de dag nog steeds een probleem van maken, en dat komt voornamelijk door de handboeken. De diagnosecriteria in de meest recente versie van de DSM-5-TR zijn niet bepaald gunstig voor non-binaire en genderfluïde personen. De opvattingen die daarin worden gehanteerd over wat een vrouw of een man is, zijn ook in deze laatste versie nog steeds behoorlijk gedateerd en sterk gebaseerd op seksistische stereotypen die je eerder in de jaren zeventig of tachtig zou verwachten.

De diagnose genderdysforie is traditioneel uitsluitend gericht op mannen en vrouwen, zonder ruimte voor identiteiten daartussen. De huidige criteria verschillen inhoudelijk nauwelijks met die van twintig jaar geleden. Voor zover ik heb begrepen, gaan veel genderpsychologen hier in de praktijk tegenwoordig een stuk flexibeler mee om, maar de handboeken zelf laten op dit vlak nog steeds veel te wensen over.

Selena Iris schreef: 16 dec 2025, 20:39 Ik ben net begonnen aan de gesprekken voor mjn transitie behandeling bij het UMCG.Tijdens en na de gesprekken wordt ik nogal nerveus. Ik ben bang dat ik niet "de goede antwoorden" geef en uiteindelijk wordt afgewezen.

Wat zijn jullie ervaringen met deze gesprekken? Bij het UMCG en andere instanties. Hoe zit het tegenwoordig met het gate-keep-en? Zijn de poortwachters tegenwoordig goedgezind?

Ik heb ook volgende maand een gesprek om een deskundigen verklaring te krijgen om mijn naam en gender officieel te veranderen. Heeft iemand hier ervaring mee? Enig idee wat ik moet verwachten?

Ik vreet me af een toe een beetje op. Ik ben echt bang om niet in transitite te mogen gaan.

Je hoeft niet bang te zijn, en foute antwoorden bestaan niet. Voor je deskundigen verklaring hoef je ook niet bang te zijn. Al vond ik dat gesprek bij die psychiater, alsof ik tegen hem moest bewijzen dat ik vrouw ben. Ik liep al anderhalf jaar als vrouw door het leven, maar toch 'voelde' het zo. Het gesprek ansich, was niet lekker vloeiend, ik voelde mij aangevallen in mijn eigen ik, alsof hij met vinger in mij porde om te voelen of ik wel echt was. Maar toch, aan het eind zei hij wel dat hij een goed gevoel over had gehouden en dat die deskundigen verklaring gemaakt zou worden. Die kreeg ik keurig een week later in de bus.

Mijn psycholoog, daar heb ik nog steeds contact mee, en beschouw ik als een vriend. De gesprekken die ik met hem had, hadden ook gewoon in een kroeg plaats kunnen vinden. Het was altijd gezellig, lekker ontspannen praten met elkaar over van alles en nog wat. Na 4 gesprekken was hij al overtuigd van mijn vrouwzijn, en daarna was het over alles en niets, gewoon kroegpraat eigenlijk.