@Felicity
Mijn punt met mijn lengte was vooral dat andere grotere en stevigere jongens/mannen altijd al in een gesprekskring gewoon voor mij gingen staan, alsof ik er niet al was, of op straat door mij heen liepen als ik niet aan de kant ging, of mij, als we in een groep liepen, als derde persoon aan de buitenkant en dus naar achteren drukten als het pad smal werd. Met luisteren was dat ook altijd een ding. Ik heb meerdere keren in groepssituaties inbreng gebracht waar dan niet op gereageerd werd, maar als iemand anders die dan groter en meer aanwezig was hetzelfde zei, dan was het opeens het luisteren waard. Vaak werd niet eens onderkend dat ik het dan al geopperd had. Dat soort gedrag is mij nu dus ook al niet zo vreemd als man. Soms wordt van kleinere mannen wel gezegd dat ze extra aanwezig zijn, druk, luid. Punt is dat als je dat niet bent, je ook gewoon vaak genegeerd wordt.
Twijfel is gezond. Koudwatervrees voor het onbekende is ook normaal. Als je durft te springen valt het allemaal wel op haar plaats. Voor mij was de sociale transitie een grotere uitdaging dan de medische, al helpt het natuurlijk wel als je zelden of nooit misgenderd wordt
Het lijkt erop dat het met die twijfels best wel meevalt.
Je schreef er al over dat je aan vrouwenkleding gewend bent en dat je ook wel als vrouw wordt gezien.
Dit komt mij bekend voor:
Zwierig_Krab_Delta schreef: 13 aug 2026, 11:50
Met luisteren was dat ook altijd een ding. Ik heb meerdere keren in groepssituaties inbreng gebracht waar dan niet op gereageerd werd, maar als iemand anders die dan groter en meer aanwezig was hetzelfde zei, dan was het opeens het luisteren waard.
Maar nu heb ik dat nog steeds in situaties met meer dan één persoon tegelijk. Het lijkt wel of ik een soort mist ben. Wel aanwezig, maar er kan ook zomaar doorheen gekeken worden. Daar maak ik mij niet eens meer druk om. Ik leef wel onafhankelijk van de groep. op sommige gebieden wel eens lastig, maar beter dan energie steken in dingen die toch geen zin hebben.
