Coming out

[Yarrmor]

Ik heb ook geplanned om in de zomervakantie om te schakelen, maar dat is, zoals het er nu naar uit ziet, de zomervakantie over 2 jaar.

[charleyy]

Ik wil het zo ontzettend graag, eindelijk mezelf zijn. Maar om de een of andere reden kan ik het gewoon niet, ben veelste bang... Wat moet ik hieraan doen?

Heb ook het gevoel dat niemand me begrijpt, terwijl waarschijnlijk iedereen hier dit begrijpt.

[Anon20180501]

Doe je zelf een plezier en gun jezelf wat meer tijd en ruimte Charley. ik zou zeggen, zet even de school uit je hoofd en 'Ga om' tijdens je vakantie.
De ervaring die je dat zal opleveren zal je schroom wel of niet doen verbleken en neem dan pas een beslissing over je coming-out op school.

Veel sterkte en vergeet niet te genieten...

x'jes en liefs
Daniéla

[Summer]

Je kunt ook hulp krijgen Charley, kijk maar eens rond bij b.v. transvisie.nl, ze hebben groepjes en wanneer nodig ook persoonlijke begeleiding.

[charleyy]

Ik heb gewoon zo erg het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta, wat ook zo is... Het lukt met gewoon echt niet, ik zit mezelf alleen maar af te vragen wat andere mensen ervan zullen vinden en denken. Het gaat gewoon niet meer, ik trek het niet zo

[Daphne]

Hey charleyy,

Ik begrijp je echt volledig ik het een zeer groot deel van mijn transitie zelf alleen moeten doorstaan. Die vragen waarmee je zit zal je spijtig genoeg nog even hebben. Ik kan je zeggen dat het niet belangrijk is wat anderen denken en dat je geen zorgen moet maken. Maar ik weet zelf ook dat het niet zo gemakkelijk is om dat te doen.

Probeer eventueel aan een vriend/vriendin/familielid/kennis duidelijk te maken hoe je je voelt. Wees oprecht en zeg dat je wat hulp nodig hebt omdat je het gevoel hebt dat je er alleen voor staat. Ik heb dit ook zelf gedaan en het heeft me enorm geholpen. Het was niet eenvoudig om zo iets te vragen aan iemand maar kan zeer behulpzaam zijn. Wanneer je zelf hoort van anderen dat je geen zorgen moet maken en dat alles wel goed komt zal je je beter voelen.

Zo een grote stap zal een grote invloed hebben en er zullen altijd wel mensen iets negatief denken maar gelukkig zijn er veel meer positieve. Ik heb dit zelf ook gemerkt dat er ook een hoop mensen zijn die je zullen steunen en je respecteren voor wie je echt bent.

Tijd is je grootste vriend en angst je grootste vijand. Probeer die angst te overwinnen door stapje per stapje die transitie te maken. En heb vertrouwen op je vriend die zal enorm veel helpen.

Het komt allemaal wel goed hoor. Het is niet eenvoudig maar dat wordt het allemaal wel naarmate je vordert. Als je nog met iets zit zeg dit gerust dat mag ook altijd via privé berichtje. Ik ben zelf ook nog niet zo lang bezig met mijn coming out en met mijn leven als vrouw maar denk dat ik toch wel wat kan helpen zoals de meesten op dit forum.

Dikke knuffel en veel succes

Daphne

[Summer]

Zo heb ik vroeger ook gezeten Charleyy, en geloof me: Je kunt eroverheen komen hoor!
Dat bedoel ik ook met hulp regelen (zie post boven) daar ontmoet je niet alleen serieuze mensen in dezelfde fase en leeftijdsgroep als jij, maar kunnen ze je ook tools en begeleiding geven om hiermee om te LEREN gaan, want dat zal je echt moeten leren, en daar kan je dus ook heel goed in worden hoor als je je best doet.

En inderdaad, TIJD IS JE GROOTSTE VRIEND, en ANGST IS JE GROOTSTE VIJAND. (I know them both)

[charleyy]

Dankjulliewel, zo blij dat jullie het begrijpen!

Vandaag ben ik wezen winkelen met m'n beste vriendin in Enschede, en het voelde zo goed om meisjeskleding te kopen! Heb ze ook de rest van de dag aangehouden
Daardoor realiseerde ik me dat ik dit echt wil, en dat ik het ook ga doen! Iedereen keek me wel aan van 'wat is mis met hem' maar op de een of andere manier kon me dat geen reet schelen. Ik vind het nog heel eng, maar ga het doen.

Als het even mis gaat weet ik gelukkig dat jullie hier zijn, bedankt!

x Charley

[Sylvana]

Hoi Charley,

Ik begrijp denk ik helemaal wat jij bedoelt. Ik weet eigenlijk al mijn hele leven dat ik mij een meisje voel en geen jongen. Toch durfde ik er nooit iets aan te doen. Stapje voor stapje probeer ik ook sterker te worden om uiteindelijk naar buiten te kunnen stappen als vrouw. Mijn plan is dat na mijn studie te doen (en als het goed is ben ik daar in Augustus klaar mee). Als ik er aan moet denken weet ik niet of ik het wel aan ga durven om als vrouw naar familieleden te gaan of om de buren te groeten etc.. Het lijkt me zoooo eng.

Ik voelde ook altijd alsof ik de enigste was die hier zoveel problemen mee had. Ik ben namelijk ook 2 keer naar een praatgroep geweest van humanitas voor transgender jongeren. Maar iedereen die daar kwam was al gekleed als het geslacht dat ze zich voelde. Ik was de enigste die dat blijkbaar nog niet durfde. Vaak denk ik dat mijn sociale angst veroorzaakt is door mijn genderdysforie, maar helaas maakt het mijn transitie ook gewoon een stuk moeilijker, omdat je waarschijnlijk meer op zult vallen. En ik ben juist iemand die liever niet in de belangstelling staat. Ik hoop dat je de moed kan vinden om je transitie door te zetten, zo te horen ga je iig al de goede kant op. Suc6

[Jessy]

Sociale angst kan ik van meepraten, terwijl bij mij de behoefte aan sociaal contact juist heel groot is.
Sylvana je zult zeker niet de eerste en de laatste zijn die niet direct als het gewenste geslacht komt.
Ik kan niet namens iedereen spreken, maar vanaf dat ik als vrouw buiten kwam ging sociaal contact ineens een stuk gemakkelijker. Ik viel altijd op door mijn angst, zodra je beter in je vel zit straal je een stuk meer zelfzekerheid uit.