We kunnen het wel hebben over wat mensen allemaal kunnen denken. Maar als je iemand leuk vindt dan weet je dus eigenlijk niet wat iemand denkt. Ik heb wel minder leuke dingen meegemaakt. Vrouwen bij wie het maar niet binnen wil komen, of rare dingen gaan denken. Ik kan er niets aan doen, maar als ik daar teveel van merk dan haak ik ook af. Maar wat iemand denkt weet je niet. Dat is altijd een sprong in het diepe en heel eng. Maar ik heb gelukkig veel meer positieve ervaringen dan negatieve.
Maar het gaat me ook meer om hachelijke situaties. Stel, ik word bevriend met een lesbisch stel. Ik blijf ook logeren want ze wonen wel ver. Het is een hecht stelletje, ze zijn eerlijk enzo, maar je merkt toch dat een van de twee je leuk vindt. Maar ze weet van niks van mijn verleden. Dan kan het ook gebeuren dat ze allebei vinden dat als je verliefd wordt op een ander dat je de relatie sowieso maar beter kunt beeindigen. Dat is niet gebeurd hoor. Maar stel, en dat die mevrouw mij dan opzoekt en haar liefde verklaart. En dat ik dan moet zeggen hoe de vork in de steel zit? Daar laat je het natuurlijk niet zomaar op aankomen. Je wilt ook niet zomaar in een relatie morrelen, dus haak je af. Maar volgens mij zou ieder ander (als die verliefd is tenminste) het wel gewoon proberen. Ik weet niet of dit het beste voorbeeld is. Ik weet eigenlijk ook niet of ik dit wel precies bedoel.
Maar is die afwijzing feitelijk anders dan een afwijzing die een ander krijgt vanwege te dik, rood haar, te kleine borsten, te weinig intellectuele bagage, of wat dan ook?
Die afwijzing is wel anders want als iemand je eerst wel leuk vindt dan wijst die persoon je niet af vanwege uiterlijk of karakter. Maar ik zie dan ook wel weer dat er iets voor de vergelijking te zeggen valt. Ik denk dat ik het lastig vind om er precies mijn vinger op te leggen, maar het is wel anders als je het mij vraagt. Als er geen klik is kune je bijvoorbeeld zeggen: “het intellectuele verschil is te groot." Maar als je een klik hebt met iemand en die is ineens foetsie als je het vertelt dan is dat toch wel anders. Iemand die afgewezen wordt omdat die weinig geld heeft zou je gerust kunnen horen zeggen: “Je moet bij mij niet beginnen te zeuren over dat ik weinig geld heb want daar kan ik niet tegen! Voor mij is iedereen gelijk." Maar kun je als transseksueel zeggen: “Ik heb een hekel aan mensen die transseksuelen niet moeten, ik neuk gewoon alles wat los en vast staat en vertel niemand wat!" ? Zoiets.... denk ik
Je verteld, Merel, dat je een vriendin met een smoesje duidelijk wilde maken dat je het toch niet zag zitten om dat je er achter kwam dat ze nog thuis woonde en bang was met een blauw oog thuis te komen. In de meeste gevallen gaan juist dit soort dingen juist goed, voeg je er aan toe
Neenee, ik haal zelf verhalen door elkaar. Bij dat meisje was ik wel geschrokken omda ze bij haar ouders inwoonde, maar dat is geen smoes geweest om te zeggen 'het wordt niks.' Het bedenken van dat soort smoesjes is iets wat ik in het algemeen veel doe.
@Jessy,
Ik weet niet of het over ontwijken heb. Misschien ook wel voor een deel. Maar ik heb het vooral over timing denk ik. En zodra het over relaties gaat ook wel over vermijden en de confrontatie aangaan. Het is en blijft natuurlijk moeilijk, hoe sterk je ook vind dat je partner het weten moet.
Waarom kun je het niet vertellen als je alleen met iemand bent? Ben je dan bang voor agressie, of is dat omdat je graag wil dat die persoon een aanspreek punt heeft voor het geval die er erg over inzit en met iemand praten moet?
Als ze het er moeilijk mee heeft dan kan het handig zijn als er iemand bij is. Maar die persoon kan het dan maken, maar ook breken. Uiteindelijk is het toch iets tussen twee personen.
En nog een hele rare. Maar waarom vertellen als het je gebeurt dat ze je hele verhaal niet gelooft en achteraf zegt dat je een pathologische leugenares bent: “Ik had het nota bene geaccepteerd godverredomme en dan hou je me gewoon vierkant voor de gek!" Ik weet het niet. Misschien werd ik wel voor de gek gehouden, ging het om een one night stand en wilde ze me niet kwetsen.
Maar de vraag is eigenlijk of je dingen wel duidelijker maakt door het te vertellen. Ik heb altijd het gevoel dat je totaal niet duidelijk maakt wat je dan bent omdat mensen zo vol zitten met vooroordelen. Is het eigenlijk nog wel vertellen als je eigenlijk alleen maar het gevoel hebt dat je iemand zand in de ogen hebt gestrooid? Tenminste, dat houdt me wel bezig.
Nog een. Wat als je iemand ontmoet en je wilt het eigenlijk wel vertellen. Je kunt ook helemaal verliefd worden en opgaan in het moment. Ik maak dan gauw mee dat ik alles vergeet. Dan denk ik op een gegeven moment: “Er was iets dat ik nog wilde zeggen." Maar ik kan er dan niet meer bij wat dat dan is. Dank denk ik: “Als ik er niet op kan komen is het ook vast niet belangrijk." Maar dan verbeter ik mezelf want ik herinner me vagelijk dat er iets is wat wel degelijk belangrijk is. Dan denk ik even heel goed na en dan weet ik het weer. Tenminste totnogtoe wel. Maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat je zo verliefd bent dat je het echt niet meer weet. Dat is 1 keer gebeurd eigenlijk. Dat was achteraf ook niet leuk want het was de 1e keer dat iemand het niet accepteerde.
Ik vind het eigenlijk sowieso gewoon kut dat je verleden je altijd achtervolgd met dit soort dingen. Je kunt nooit eens gewoon zomaar losgaan. Niet als anderen tenminste. Er is altijd wel weer die spanning.
O ja, ik ben wel een voorstander van vertellen hoor. Vrijen hoort ook fijn te zijn. Als ze het niet weet dan heb je toch last van spanningen en dat is het niet waard. Maar een andere reden kan ik eigenlijk niet verzinnen. Dus wat als je wel ooit op je gemakt bent als je het niet verteld?
Ik snap dat het een raar onderwerp is, maar het houdt me echt bezig.
Een beetje flirten, kletsen, dat gaat me wel goed af. Ik ben alleen meer van de praatjes, en niet zo van de daadjes. En dat is nu eenmaal ook niet handig als je op vrouwen valt (dat laatste dan). 
Ik vind het prettig als ik met iemand ben die de neiging heeft om het initiatief over te nemen. Maar als al die dingen je bezig gaan houden, dan vraag ik denk ik nog wel iets meer dan dat eigenlijk.
Ik was eigenlijk van plan om advies aan jou te vragen als voor mij die tijd aanbreekt. 
