Gewoon even huilen.

[Joyce]

ik zou niet weten hoe dat voelt, huilen.

Als jongen ben ik opgevoed met "een jongen mag niet huilen...... een jongen mag niet huilen...... een jongen mag niet huilen", het klinkt nog steeds als een echo

ik kan me dan ook niet herinneren dat ik ooit gehuild heb, noch bij verdriet, noch bij geluk.
Moet al flink met uien gaan werken om tranen te kunnen produceren.
Het echte huil-gevoel ken ik echt niet, gewoon verhard door de opvoeding en dat zit diep geworteld.

Hopelijk krijg ik, wanneer ik aan de moontjes ga daarmee een ander gevoel, wat minder hard, wat meer emotioneler, ik hoop het.

Dit is mijn ervaring met huilen, of juist niet huilen.

Groetjes Jacinda

[patricia60]

Huilen of wenen zoals we we bij de zuiderburen (België) wenen zeggen vind ik heel erg belangrijk. Dat gevoel heb ik voor het begin van mijn hormonenkuur ook heel erg vaak gehad. nu laat ik mijn tranen gewoon de vrije loop. Het maakt me blijer dat ik dat nu echt kan.

Lieve groetjes,

Patricia.

[Anon20180501]

Stress, overspannenheid, neerslachtigheid en onzekerheid vielen weg nadat ik me bewust werd van waar dat mijn leven lang door veroorzaakt werd. De herkenning en erkenning van mijn genderdysforie was de aanleiding voor een domino-effect. Als bij een dijkdoorbraak werd ik mentaal overspoeld door een tsunami van jaren geblokkeerd geweest zijnde gevoelens en emoties.
Huilen deed ik niet omdat het nu mocht maar omdat ik het weer kon. Ik heb er geen controle over, de tranen vloeien weer door verdriet en geluk. Ik heb me nooit eerder zo vrij, ontspannen, zeker en gelukkig gevoeld. Ik kan me zelf ook weer opwinden, kwaad maken, liefde ontvangen en geven maar ook weer jaloers worden, lachen... enz. enz. Alsof alle natuurlijke menselijke reacties weer een weg naar buiten hadden gevonden.

Wat een bevrijding!

Liefs, Daniela